Pokazywanie postów oznaczonych etykietą LARPy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą LARPy. Pokaż wszystkie posty

08 maja 2012

Larpownia rządzi i lansuje się, czyli LARP-y w Krakowie

08:00 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments

Ostatnio straszna posucha na blogu - od marca praktycznie ani słowa. Nie ma się co rozwodzić na przyczynami tego zastoju - tak czy inaczej to karygodne. Mam jednak nadzieję, że wraz z kolejnymi wpisami wróci również dobra RPG-owa pasja. Tymczasem w naszym małym fandomie dzieje się oj dzieje. Tym razem zamiast jednak narzekać na kolejne niewybredne zmagania RPGraczy, mała polecajka.

Być może pamiętacie jak pisałem o Larpownii - grupie maniaków z Krakowa, którzy nieustannie produkują LARP-y, dramy i gry terenowe wszelkiej maści. Ostatnio zostali zauważeni przez Raport Obieżyświata, z czego powstał ciekawy reportaż. Jeśli jeszcze nie widzieliście jak to się robi w Krakowie - filmik w rozwinięciu.

09 stycznia 2012

Monastyr Przebudzenie - LARP Ofensywy 10

14:15 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Jeśli tak jak ja czekacie na nową edycję Monastyru z pewnością ucieszy was fakt, że aktywnych fanów tego systemu jest ciągle sporo. Wśród nich członkowie Bractwa Ofensywa, które organizuje cyklicznie LARP-y w stolicy. Tak się składa, że w grudniu odbył się LARP zatytułowany "Przebudzenie" - w rozwinięciu znajdziecie galerię zdjęć oraz parę słów o samej grze.

29 grudnia 2011

Larpownia startuje!

Dziś narodziło się nowe miejsce w internetowym fandomie - Larpownia.pl. Nowy serwis tworzony przez grupę krakowskich entuzjastów LARP-ów właśnie otwarł swoje podwoje. Projekt dopiero startuje ale już na stronie można znaleźć trochę materiałów, a kolejne już zostały zapowiedziane. W rozwinięciu kilka słów ode mnie na temat nowej, szczytnej inicjatywy.

30 grudnia 2010

Podsumowanie roku 2010

Końcówka grudnia to tradycyjnie czas podsumowań i rozliczeń z mijającym rokiem. Na bałaganie już robiłem to dwukrotnie w zeszłym roku i dwa lata temu, więc tradycji musi stać się zadość. Będzie to raczej osobiste rozliczenie - dotyczące mojej osoby, mojego grania i rzecz jasna mojego bloga. Po bardziej ogólne eRPeGowe podsuwania odsyłam do Borejki.

03 września 2009

LARP: Cyberpunk 2020 - Tokyo

21:07 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Data: 9 sierpnia 2009

Miejsce: konwent NATcon

Rzadko zdarza mi się bywać na konwentach mangowych. W ogóle rzadko konwentuję, ale jeśli już to znacznie bliżej mi do tych poświęconych fantastyce, niż mandze i anime. Jednak z różnych przyczyn zdarzyło się, że w te wakacje odwiedziłem dwie imprezy pełne mangowców - chorzowski Balcon i krakowski NATcon. Z racji zupełnie odmiennej tematyki wspomnianych imprez postanowiłem nie pisać osobnych relacji im poświęconych. Moje udział skupiał się bardziej na spotkaniu ze znajomymi, niż uczestniczeniu w atrakcjach konwentowych. Z powyższych powodów pisanie pełnych relacji raczej mija się z celem. Dla jednej tylko atrakcji muszę zrobić wyjątek - dla LARPa Krakowskiej Grupy Larpowej, w którego można było zagrać będąc na NATconie.

Pomimo tego, że na konwentach mangowych jest znacznie więcej uczestników niż na imprezach poświęconych fantastyce (no dobra - nie wszystkich, ale mnie zawsze udawało się trafiać na te mniej ludne) lecz graczy do obsadzenia jednego LARPa w całym programie konwentu brakowało. Chwilę przed północą przybyło tych kilku uczestników, którym nieobce były klimaty RPG i tym samym LARPów - z nimi nie było problemów. Przybyło też kilku "znajomych znajomych", którzy chcieli spróbować sił w swoim pierwszym LARPie. Tu też nie było większych trudności - po krótkim wprowadzeniu i rozpoczęciu gry udało im się całkiem szybko dołączyć do zabawy. Problem stanowił brak wystarczającej ilości kobiet, żeby obsadzić role żeńskie. Skończyło się na zmianie płci kilku postaci-kobiet i jednej roli kobiecej, którą odgrywał mężczyzna (!). Brawa dla odważnego!

Konwencja LARPa została opisana w informatorze jako Cyperpunk 2020 , a akcja umieszczona w Tokyo - nie mogło się przecież obyć na konwencie mangowym bez jakiegoś nawiązania do Kraju Kwitnącej Wiśni. Na wstępie trzeba zaznaczyć, że scenariusz był jedynie luźno osadzony w realiach znanego w Polsce systemu RPG - tak naprawdę całość możnaby skrócić do jednego zdania: Japonia, Tokyo, niedaleka przyszłość. Miejscem akcji był Yoake ken Yoru - nocny klub w centrum japońskiej stolicy. Codziennie po zapadnięciu zmroku w tym jednym miejscu spotykało się wiele ciekawych osobistości od mafiozów, hakerów i dilerów, przez złodziejaszków, zbuntowanych nastolatków i prostytutek, kończąc na policjantach próbujących wtopić się w ten barwny i niebezpieczny tłum. Od razu zaznaczę, że z uwagi na poważną tematykę (prostytucja, narkotyki, przestępczość zorganizowana itp.) LARP był przeznaczony dla osób dorosłych.

Dostałem rolę Hakuro - barmana i właściciela nocnego klubu w jednej osobie. Jak się okazało posiadanie własnego biznesu nie było takie łatwe jak się wszystkim wydaje, szczególnie jak są nim zainteresowane typy spod ciemnej gwiazdy. Hakuro musiał sie ciągle użerać z miejscowymi przedstawicielami Yakuzy, którzy obrali sobie jego klub za swoją melinę. Dodatkowo ostatnie miesiące nie były zbyt obrotne i kasa Hakuro świeciła pustkami. Jedynym pomysłem na poprawienie sytuacji było wynajęcie jeszcze jednej striptizerki, która podniosłaby atrakcyjność lokalu. Słowem moimi zadaniami, jako gracza, było: pozbyć się mafiozów, zatrudnić drugą striptizerkę oraz wypłacić zaległe pensję ochroniarzowi i obecnej tancerce.

Kiedy rozpoczęła się gra początkowo nie miałem zbytnio czasu, żeby zając się własnymi zadaniami - tłum szturmował bar co raz zamawiając sake nie dając ani chwili wytchnienia. Co prawda z każdym zamówieniem kolejna porcja jenów wpływała do kasy, jednak moje uczestnictwo w LARPie ograniczało się do siedzenia za barem, rozlewaniem trunku (w tej roli woda mineralna) i sporadycznego zagadywania gości. Niezwykle użyteczna w zagadywaniu była specjalna zdolność mojej postaci - "Opowiedz mi swoją historię". Chyba każda z postaci miała swoją specjalną właściwość - moja pozwalała na wyciągnięcie od gracza informacji o problemach trapiących jego postać. Wystarczyło, że nieświadomy gość był lekko wstawiony i wdał się ze mną w rozmowę. W ten sposób udało się wydobyć kilka informacji jednak, jak się okazało, niezbyt istotnych.

Większość LARPa, jak już wspominałem spędziłem "za ladą". Będąc jednak właścicielem baru moglem spokojnie zarządzać moimi pracownikami. Zatrudniona striptizerka przezywana "Lotosem" z chęcią wyruszyła na poszukiwania odpowiedniej kandydatki, ale wkrótce okazało się, że nie będzie to takie łatwe zadanie. Obecne w barze kobiety, albo nie chciały się zgodzić na taką pracę, ale w jakiś sposób nie odpowiadały (np. była jedna kandydatka, ale uzależniona od narkotyków i na widocznym głodzie). Z uwagi na sporą ilość klientów problem brakujących pieniędzy sam się rozwiązał - po niecałej godzinie mogłem spokojnie wypłacić zaległe pensje dla moich pracowników. Dodatkowe pieniądze miała też przynieść umowa z prostytutką, która z klubu zrobiła sobie miejsce schadzek. Musiałem odpowiednio zareagować, żądając od niej miesięcznej opłaty w zamian za udostępnienie zaplecza. Problem Yakuzy, też po jakimś czasie sam się rozwiązał - jeden z gości klubu okazał się być policjant-tajniak, który od dłuższego czasu próbował rozpracować szajkę mafiozów. Gdy tylko sprawy przybrały zły obrót - miały miejsce porachunki między Chińskimi i Japońskimi przestępcami - ujawnił się, a ja zgadzając się na pełną kooperację zyskałem sobie jego przychylność. I słusznie, bo Hakuro prowadził na boku handel narkotykami i odkrycie tego procederu przez policję nie przyniosłoby właścicielowi klubu nic dobrego. Cały LARP skończył się interwencją władz i pojmaniem przestępców. W ręce policji wpadły dowody rzeczowe - walizka z narkotykami, którą nieuważni mafiozi schowali na zapleczu baru.

LARP, poza małymi wpadkami, był całkiem nieźle przygotowany od strony technicznej. Mechanika oparta na kartach i poziomach trudności działała szybko i była łatwa do przyswojenia do tego stopnia, że bez większego problemu mogłem sam wykonywać testy sprawdzające czy pijący alkohol przy barze nie odczują efektów ubocznych. Jak już jesteśmy przy używkach - scenariusz zawierał przygotowane osobne efekty nadmiernego spożycia alkoholu, oraz zażywania narkotyków (z rozróżnieniem na amfetaminę i heroinę), to których nie mam żadnych zastrzeżeń.

Rekwizytów było całkiem sporo, choć zabrakło kubeczków na serwowane w barze trunki - musieliśmy improwizować i używaliśmy praktycznie wszystkiego do nalewania pseudo-sake. Pochwalić muszę natomiast Mistrzów Gry za pomysł z kartami kredytowymi. Zamiast używania drukowanych banknotów, czy starych monet do odmierzania ilości zgromadzonych jenów, każdy z graczy posiadał własną kartę kredytową (oczywiście drukowaną na papierze), na której odwrocie MG zapisywali aktualny stan konta. Rozwiązanie bardzo proste, funkcjonalne i świetnie pasujące do konwencji scenariusza. Osobna pochwała należy się za rekwizyty udające różne narkotyki - MG rzeczywiście przygotowali woreczki z białym proszkiem! Jednak zamiast substancji niebezpiecznych w środku znajdował się cukier puder, który można było nawet efektownie spożyć! Gdyby ktoś oglądał tego LARPa z boku i nie wiedziałby co tu się właściwie dzieje, mógłby spokojnie wziąć nas za grupę młodych narkomanów.

Ogólnie rzecz biorąc LARP wypadł bardzo pozytywnie. Nie było chyba osób, które byłby niezadowolone ze swojej roli i wszyscy bawili się równie dobrze. Scenariusz nie odbiegał swoją konstrukcją od innych LARPów negocjacyjnych, jednak kilka ciekawych rekwizytów i pomysłów nadały mu niepowtarzalny charakter. Choć LARP rozgrywany był na konwencie mangowym spełnił swoje zadanie - dostarczył kilka godzin przedniej zabawy nieco odmiennej od tych do których przyzwyczajeni są mangowcy. Być może ci, którym się podobało pojawią się na kolejnych organizowanych przez KGL spotkaniach?

PS: Relację piszę z prawie miesięcznym opóźnieniem, więc z pewnością ominąłem szereg ważnych dla LARPa szczegółów. Scenariusz miał naprawdę wiele wątków, których nie sposób było ogarnąć z miejsca przeznaczonego dla barmana. Jak coś to możecie mnie zganić w komentarzach!

20 lipca 2009

2 lata KGL - LARP Ja stawiam!

16:07 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 14 lipca 2009

Miejsce: Bagry

Dokładnie dwa lata temu - 14 lipca 2007 roku odbył się pierwszy LARP organizowany, wtedy jeszcze przez świeżo powstałą i stawiającą pierwsze kroki, Krakowską Grupę Larpową. Gra terenowa, zatytułowana Królowa Sylwanii zgromadziła kilkunastu uczestników, którzy odważnie wyruszyli zmierzyć się z mrokami warhammerowej krainy wampirów. Choć LARP nie był idealny pozostawił wspaniałe wspomnienia i położył podwaliny pod naszą dalszą działalność w Krakowie (relacja z pierwszego LARPa oczywiście dostępna w archiwum).

W te wakacje miały minąć dwa lata odkąd z mniej lub bardziej udanym skutkiem staramy się tworzyć i organizować LARPy w Krakowie. Jubileusz to świetna okazja, żeby uczcić osiągnięcia naszej skromnej inicjatywy i najlepszą do tego formą jest oczywiście LARP! Dlatego też od przeszło miesiąca Procent z Samalaiem przygotowywali kolejną część Ja Stawiam! - pirackiego LARPa z duża ilością pijackiego i biesiadnego klimatu. Jak tym razem wypadła Krakowska Grupa Larpowa?

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że choć miniony, jubileuszowy LARP nosi nazwę Ja stawiam 2 i w założeniu miał być kontynuacją poprzedniego (relacja tutaj). Jednak całość jest wielce myląca. Pierwszy LARP rozgrywał się w świecie gry fabularnej 7th Sea i był nastawiony na handel z innymi graczami - piratów nie było zbyt wielu. Ja stawiam 2 to przede wszystkim klimat piracki - załoga pod dowództwem kapitana Rudobrodego dopiero co obłowiła się rabując hiszpański statek - prócz złota i beczek z rumem udało się wziąć do niewoli parę branek! Teraz piraci zacumowali na bezludnej wyspie, żeby świętować i dzielić łupy!

Rozdanych ról było ponad 30, więc przyjaźni i wzajemnych animozji było bez liku. Kapitan chciał zagarnąć złoto, bosman miał ochotę się go pozbyć, piraci spierali się o to komu dostaną się branki, branki starały się znaleźć kogoś do ochrony i tak można wymieniać jeszcze długo. Był też jedyny mieszkaniec wydawałoby się bezludnej wyspy - rozbitek, niejaki Robinson Crusoe. Wśród tych wszystkich ról moja - marynarza Hooka zwanego Kapitanem. Byłem jedną z niewielu osób, które na wyspie wiedziały o co właściwie chodzi. Ja stawiam 2 to przykład scenariusza z twistem - tak naprawdę wszyscy poza wspomnianym rozbitkiem byli martwi - ich statek zatonął w czasie ostatniego abordażu. Jednak cała załoga felernego statku (a także wszyscy ci, których pojmali) była przekonana, że nadal żyją i w swojej nieświadomości cieszą się niedawnym zwycięstwem. Dlatego wśród zebranych dusz były też istoty znacznie bardziej niezwykłe - Śmierć (krwawa piratka Muerte), Anioł (Angello Marconi) i Diabeł (Frank Devil) - które wzajemnie starały się o pozyskanie nieświadomych dusz. Z kolei mój kapitan Hook, przeklęty upiór skazany na wieczną tułaczkę po morzach, szukał nowej załogi dla swojego widmowego statku, proponując podpisanie kontraktu. Każdy kto złożył swój podpis - stawał się członkiem upiornej załogi i tym samym miał służyć Hookowi przez wieczność!

Muszę przyznać, że bawiłem się naprawdę wybornie. Z łatwością przychodziło mi podburzanie marynarzy przeciwko kapitanowi oraz rozsiewanie plotek o jego nieczystych intencjach i oszustwach przy podziale złota. Po moich kilku rozmowach co raz słychać było plotki o buncie, które sprawiły, że co raz więcej osób nieprzychylnych kapitanowi zwracało się do mnie i podpisywało cyrograf. Na każdym kroku kłamałem, zmieniałem zdanie, obiecywałem i starłem się zawiązać sojusze, wszytko po to żeby zdobyć podpis na swojej umowie. Parokrotnie kapitan ostrzegał mnie przed podburzeniem jego ludzi, jednak wtedy zapewniałem go o swojej lojalności. Nie bałem się też żadnych gróźb - wszak byłem upiorem i śmierć nie była mi straszna.

Kiedy ja zbierałem kolejne podpisy, w tle rozwijały się inne wątki - poszukiwanie zaginionego skarbu (były 4 części mapy), intrygi Syren - wrednych bab, które nie dawały się pomiatać mężczyznom - oraz nagłe pojawienia się duchów (każdy kto "zginął" pojawiał się po jakimś czasie jako duch, dopiero teraz będąc przekonanym, że naprawdę umarł). Wątków było bez liku i chyba nie było gracza, który nudziłby się na tym LARPie. Do tego z racji wspomnianej rocznicy dozwolone było spożywanie alkoholu (oczywiście w rozsądnych ilościach) i każdy z grających mógł liczyć na piwa fundowane przez KGL. Oj działo się działo! Samo przygotowanie graczy było również mocną stroną LARPa - większość miała na sobie ciekawe stroje świetnie wpisujące się w konwencję, role i ogólny klimat gry (mimo potwornego upału jaki nam towarzyszył). Brawa dla wszystkich którzy w ten sposób przygotowali się do uczczenia jubileuszu! Osobne brawa należą się dla Kota, która przyszła na LARPa znacznie później i była przebrana za murzyna, tak że początkowo nikt nie poznał w niej dziewczyny. Czarna farba na twarz + noc i gotowy wspaniały kamuflaż. Niestety głos szybko zdradził z kim mamy tak naprawdę do czynienia.

Niestety samej końcówki LARPa nie udało mi się zobaczyć - musiałem opuścić teren gry na ostatnie pół godziny. Kiedy wróciłem już było po wszystkim. Z uwagi na późną porę i drobny incydent z użyciem bokkena musieliśmy zakończyć LARPa, na co narzekała część zgromadzonych. Rzeczywiście jeszcze kilka wątków nie zostało rozwiązanych i grę można było spokojnie ciągnąć przynajmniej godzinę. Szkoda, że nie udało się wystartować z grą punktualnie - wtedy byłaby szansa zdążenia ze wszystkim. Nie rozumiem też zupełnie czemu LARP został zatytułowany Ja Stawiam 2. Początkowo myślałem, że znów przenosimy się do realiów Siódmego Morza, ale jak się okazało, LARP był zupełnie oderwany od tego uniwersum. Znacznie łatwiej było wymyślić jakaś inną, bardziej chwytliwą nazwę dla tego wyjątkowego wydarzenia.

Początkowo miałem się też doczepić do nadawaniu postaciom utartych imion i nazwisk, będących odniesieniami do różnych dzieł literatury i filmu, a nie mających większego z nimi związku. Jednak pod koniec LARPa uznałem, że to świetny pomysł. Jednym z powtarzających się problemów na większości LARPów są imiona postaci, których przeważnie nie sposób zapamiętać, szczególnie kiedy w grze bierze udział ponad 30 osób. Za każdym razem trzeba się uciekać do karteczek i identyfikatorów, które jednak psują ogólny strój gracza. Na tym LARPie użycie popularnych odniesień do dzieł kultury pozwoliły łatwo zapamiętać kto jest kto - kapitan to rzecz jasna Rudobrody, rozbitek to Cruzoe, stary podróżnik to Francis Drake, wysoki dobrze ubrany Hiszpan to Diego de la Vega, a ten z hakiem zamiast ręki to po prostu Hook i moje ulubione - Franca (czyt. franca), to zdrobnienie od Francesca. Choć nie wszystkie role miały tak sprawnie dopasowane imiona i nie wiem czy MG umyślnie nadali proste imiona, czy po prostu nie chciało im się wymyślać czegoś oryginalnego - tak czy inaczej wyszło na prawdę świetnie.

Umiejscownie LARPa nie zaskakiwało - okolice zalewu Bagry już nie raz były miejcem nawiedzanych przez przebierających się w pstrokate stroje dziwaków. Wybór był zapewne podyktowany powrotem do korzeni - pierwszy LARP KGLu odbył się w tym samym miejscu - jednak szkoda, że upał oraz bliskość jeziora poskutkowały zmasowanym atakiem latających krwiopijców. Efektem tego jest niespotykana ilość ukąszeń na moim ciele - na samych tylko dłoniach doliczyłem się ich ponad dwudziestu i nie przestawały swędzieć nawet w kilka dni po grze - na długo zapamiętam tego LARPa.

Ja Stawiam 2 jest LARPem bliskim ideału - zgrabnie skrojony scenariusz, role pozostawiające sporo miejsca na własną inwencję i do tego gracze którym udało się wpisać w przygotowaną fabułę. Nie mam w sumie do czego się przyczepić - to jeden z najlepszych dotychczasowych LARPów a z pewnością wart jest nazwania go jubileuszowym. Ja stawiam 2 to też najliczniejszy LARP jaki zorganizowała Krakowska Grupa Larpowa - wzięło w nim udział 32 uczestników i o ile się nie mylę, był to dotychczasowy rekord. Dało się czasem odczuć, że dwóch Mistrzów Gry to za mało na taką gromadę, jednak gra minęła bez większych zgrzytów mechanicznych i myślę, że i od tej strony dam plusa, choć może nie największego. Choć nie darzę sympatią LARPów terenowych, mało brakowało, żeby Ja Stawiam 2 stał się jednym z moich ulubionym - niestety komary i upał popsuły ogólne wrażenie, choć to oczywiście nie jest wina MG.

I w ten sposób minęły dwa lata. Nie pozostaje mi nic innego jak podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do powstania i rozwoju KGLu, a także życzyć całej inicjatywie stu lat! Obym mógł częściej pisać takie optymistyczne relacje.

20 maja 2009

LARP: Damaszek by night

17:45 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 2 comments

Data: 9 maja 2009

Miejsce: Herbaciarnia Czajownia

Już sporo czasu minęło od ostatniego wpisu i ostatniego LARPa, najwyższy więc czas wziąć się za nadrabianie zaległości. Tym razem na tapetę bierzemy LARP Samalaia i Yoru Damaszek by Night.

Początkowo miała to być relacja bardzo pozytywna i hurraoptymistyczna i to z prostej przyczyny - mnie jako graczowi LARP bardzo się podobał, gdyż najzwyczajniej w świecie dostałem ciekawą postać i dobrze mi się nią grało. Jednak po kilku dniach dotarły do mnie opinie innych grających, które nie zawsze podzielały moje ciepłe przyjęcie scenariusza. Właściwie to dzięki dodatkowym opiniom pozostałych graczy udało mi się zrewidować swoje poglądy i poszerzyć nieco perspektywę niniejszej relacji. Nim jednak będziemy chwalić i ganić autorów pokrótce przedstawmy fabułę.

Całość akcji ma miejsce we współczesnym Damaszku w Syrii, jest to więc zupełna nowość jeśli chodzi o umiejscowienie akcji LARPa. Damaszek to wielka metropolia, w której nowoczesna zabudowa sąsiaduje z starożytnymi ruinami i muzułmańskimi meczetami. Obok ścierających się wpływów kulturalnych i religijnych, jak zawsze w Świecie Mroku, o swoje interesy dbają też potomkowie Kaina. LARP jest typowym przykładem negocjacyjno-politycznej zabawy, więc jak zawsze mieliśmy różne stronnictwa, zarzewia konfliktów i nietrwałe przymierza. Miejscem akcji było Elizjum w chrześcijańskiej dzielnicy Damaszku, która to odzwierciedlała podział na pozostających w mniejszości wampirów pochodzenia europejskiego (niektórzy przybyli tu jeszcze za czasów wypraw krzyżowych), oraz wampirów arabskich w większości pochodzących z klanu Assamitów.

Klika słów należy się też mojej postaci, której poczynania zapoczątkowały niektóre z konfliktów. Chandon, bo takie było imię mojego wampirzego alter ego, był francuskim rycerzem, który w XII wieku brał udział w W wyprawie krzyżowej. W czasie oblężenia Damaszku Chandon został przeistoczony i już jak Spokrewniony kontynuował z fanatycznym oddaniem wycinanie niewiernych. Pomimo tego, że był najmężniejszym z rycerzy i bił wszelkie rekordy w pomniejszaniu muzułmańskiej populacji w czasie walki w podziemiach został pogrzebany pod gruzami na prawie dziewięć stuleci. Do "nieżycia" powrócił w XXI wieku dzięki grupce pechowych archeologów (którzy, dodajmy posłużyli za pierwszy kąsek). Po przebudzeniu kontynuował swoją krucjatę wysyłając na spotkanie z Prawdziwa Śmiercią kilkoro Assamitów. Dopiero po sześciu dniach natrafił na Elizjum i swych dawnych towarzyszy z czasów Krucjaty.

Granie przebudzonym wampirem z głębokiego średniowiecza było ciekawym doświadczeniem. Używanie archaicznego języka i próba ogarnięcia świata przemienionego przez tyle stuleci były sporym wyzwaniem ale i też źródłem satysfakcji. Z powodu przypadłości mojego bohatera wielokrotnie dochodziło do komicznych sytuacji i nieporumienień, kiedy Chandon starał się rozróżnić kupców od rycerzy i dziwił się, kto wypuszcza kobiety do takiego miejsca bez opieki mężów lub chociaż służących.

Sam przebieg akcji był na tyle skomplikowany, że ciężko jest go szczegółowo przytoczyć. Wśród najważniejszych wątków i konfliktów była sprawa daniny krwi z lenna jakim była chrześcijańska dzielnica, zamordowanie młodych Assasmitów przez Chandona, dawna zdrada chrześcijańskich wampirów i związana z nią zemsta, próba obalenia księżnej i jeszcze kilka innych pomniejszych spraw. Poszczególne wątki rozwiązały się bardzo różnie, było sporo trupów (w wyniku wspomnianej wcześniej zemsty) i dobre relacje na linii chrześcijanie-Assamici zostały mocno zachwiane. Co dziwne mój Chandon nie brał udziału w żadnej walce (choć miał ku temu odpowiednie predyspozycje w postaci wypasionego miecza), a większość czasu gry spędziłem na spotkaniach ze starymi przyjaciółmi i odnajdywaniu się w nowej rzeczywistości XXI wieku. Warto wspomnieć jeszcze o pewnym stronniku Assamitów, który okazał się być Ananasi - Chandon upatrzył sobie w nim śmiertelnego wroga, kiedy ten nastawała na jego cześć, honor i dobre imię. Do tego niektóre wątki mają być kontynuowane w kolejnym LARPie z cyklu, roboczo zwanym Mekka by Night.

Mieliśmy już wampiry na Dzikim Zachodzie, wampiry w średniowiecznej Polsce, wampiry we współczesnym Krakowie a teraz przyszedł czas na wampiry na Bliskim Wschodzie (moja propozycja na kolejny raz - LARP: Wampiry tańczą na lodzie). Mimo mnogości tych różnych konwencji przeniesienie się do współczesnego świata arabskiego było dobrym pomysłem. Mistrzowie Gry zadbali o stworzenie odpowiedniego klimatu. Na miejsce rozegrania LARPa wybrano herbaciarnię "Czajownię", która zapewniała nam orientalny wystrój otoczenia. Dodatkową atrakcją, którą z pewnością doceniła licznie zgromadzona męska część graczy był występ tancerki prezentującej oryginalny taniec brzucha (brawa dla Kai). Sami gracze świetnie przygotowali się do gry dopierając odpowiednie "arabskie" stroje. Słowem oprawa wizualna stała na wysokim poziomie i warto za nią pochwalić.

Nie wszystko było jednak aż tak kolorowe. Po pierwsze jeden z atutów LARPa, czyli miejsce było zarazem sporą jego wadą. Choć sala była odpowiednio wystrojona a muzyka tworzyła odpowiedni klimat, to jedyne dostępne pomieszczenie było stanowczo za małe, żeby pomieścić ponad dwudziestkę grających. Zaowocowało to tym, że cześć grających bardzo często wychodziła na zewnątrz tam szukając swobody dla swoich rozmów i intryg. Jak wcześniej powiedziałem, z założenia był to LARP negocjacyjny, a tego typu scenariusza powinny być raczej przewidziane dla mniejszej ilości graczy, w przeciwnym razie łatwo pogubić się w mnogości wątków i bardzo często nie ma czasu żeby choć przez chwilę zamienić słowo z każdym z uczestników. Dla przykładu, ja również mógłbym wymienić kilka osób, z którymi przez całego LARPa nie udało mi się zamienić ani słowa. Kwestia "przeludnienia" wpłynęła tez na jakość niektórych ról - kilkoro postaci miało mały wpływ na główne, najbardziej istotne wątki, więc gracze, którzy otrzymali takie role mogli poczuć się mniej ważnymi, albo jedynie tłem dla reszty grających. Dla mnie osobiście wadą był też brak wyraźnych celów postaci - wiem, że wśród grających na LARPach są zwolennicy i przeciwnicy umieszczenia "questów" na kartach postaci, jednak jasne motywacje ułatwiają odnalezienie się w grze, szczególnie osobom słabo zaznajomionymi z realiami.

LARP z pewnością podobał się wszysktim fanom systemu Wampir: Maskarada i tym którzy dostali role ściśle związane z głównymi wątkami. Ja nie należę do tej pierwszej grupy, więc nie moglem podzielić zachwytu nad intrygami czy "wampirzymi klimatami". Damaszek by night to LARP bardzo nierówny z jednej strony świetna oprawa wizualna, nastrój, muzyka i stroje. Z drugiej strony można mieć zarzutu co do scenariusza i niektorych spraw technicznych. To chyba kolejny z LARPów do ktorych przyzwyczaił nas Samalai - sporo fajerwerków, ale treść nieco kuleje. Gdyby LARP był skrojony na powiedzmy piętnaście osób i role byłyby równo potraktowane, wyszedłby z tego naprawde bardzo dobry, a tak w mojej ocenie jest jedynie dobry i pozostaje pewien niedosyt.

Pytanie tylko czy wartość LARPa mieżyć miarą recenzentów, czy może ilością zadowolnych grających?

22 kwietnia 2009

LARP Cień Czerwonej Planety

18:24 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 19 kwietnia 2009

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Od ostatniego LARPa organizowanego przez Krakowską Grupę Larpową minęło już ponad 2 miesiące. Forum ucichło, na blogu żadnych relacji, a od czasu do czasu ktoś cicho wypytywał kiedy coś zorganizujemy. Po perturbacjach z nieudanym "Weekendem z KGLem" uderzamy na nowo. Tym razem LARP w mało eksploatowanej przez nas konwencji SF - LARP Cień Czerwonej Planety.

Najpierw parę słów o tle fabularnym. Mamy XXV wiek, ludzkość opuściła Ziemię i rozpoczęła kolonizację Układu Słonecznego. Na Marsie znajduje się stała, wysoko rozwinięta kolonia którą zamieszkują setki tysięcy kolonistów. Badania naukowe objęły także Deimosa i Phobosa - dwa księżyca Czerwonej Planety. Na tym pierwszym znajduje się Astrum - naukowa stacja zajmująca się badaniem wody zgromadzonej w zacienionych kraterach satelity. Przecież istnieje teoria, że Deimos był jedynie asteroida która została złapana w pole grawitacyjne Marsa. Naukowcy z Astrum wydobyli z lodu organiczne pozostałości i sklonowali organizmy żywe otrzymując zupełnie nowy gatunek roślin. Czyżby to pierwsze ślady pozaziemskiego życia? Jakie jeszcze tajemnice może kryć przybysz spoza naszego układu?

Tyle fabularnego wstępu. Jako że tym razem ominęły mnie zaszczytne stanowiska Mistrza Gry lub NPCa mogłem spokojnie wybrać postać i martwić się jedynie skombinowaniem jakiegoś odpowiedniego stroju. Wśród ról do wyboru byli pracownicy stacji naukowej - począwszy od personelu naukowego, czyli geologów i biologów, poprzez techników i informatyków kończąc na androidach: towarzyskim i medycznym - oraz grupa przybyłych na Astrum studentów wraz z pilotem i pracownikiem korporacji. Po krótkim namyśle zdecydowałem się na tego ostatniego. Przyszykowałem marynarkę, teczkę, gustowne okularki i już mogłem robić za ważniaka - Petera Santui z Astrocolonization Corp.!

Moim zadaniem jako przedstawiciela korporacji było działanie pod przykrywką rutynowej kontroli, wszak to pieniądze Astrocolonization Corp. umożliwiają prowadzenie badań. Prawdziwe zadanie związane było z odkryciem obcych form życia na Marsie - roślinopodobnych istot, które potrafiły przejmować kontrole nad ludźmi. Raporty wskazywały na to, że naukowcy ze stacji Astrum znaleźli DNA tych istot i sklonowali jednego z obcych - nie wiadomo, czy już przejął nad kimś kontrole i jakie ma zamiary. Miałem ustalić kto mógł dostać się pod jego wpływ i zabezpieczyć teren. Okaz był potrzebny do badań.

Po przybyciu na stacje szybkim przywitaniu się z miejscowymi mogłem przejść do pracy. Na początku postanowiłem zapoznać się z sytuacją na Astrum. Wiele czasu poświęciłem rozmowom z naukowcami, żeby wyciągnąć od nich informacje o pobycie obcego na stacji. Oczywiście nie mogłem zdradzić swojego prawdziwego zadania ale w różny sposób starałem się wpłynąć na rozmówców nęcąc możliwością awansu, większymi subwencjami lub wspominając o zagrożeniu dla członków ekspedycji. Niestety długie rozmowy nie przyniosły oczekiwanych efektów.

W miedzy czasie na stacji działo się wiele rzeczy. Co raz włączał się alarm, blokowały się grodzie pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami i zdarzało się, że byliśmy uwięzienie w jednym pomieszczeniu na kilkanaście dobrych minut. Do tego dowódca stacji wraz ze świtą techników przez cały czas biegał po placówce w nieznajomym mi celu, a próby wyciągnięcia informacji o tym co dzieje się ze stacją spełzły na niczym. Nalegania pani pilot i niektórych studentów, namawiające do powrotu spotykały się z moim sprzeciwem - wciąż miałem misję do wykonania. Na domiar złego na stacji dał o sobie znać sabotażysta - został uszkodzony statek którym przybyliśmy i nie mogliśmy opuścić stacji aż do przybycia ekipy ratunkowej.

Wreszcie ujęto jednego ze studentów, który ukradł broń pani pilot. Udało mi się przesłuchać domniemanego sabotażystę i ten przyznał się, że jest z konkurencyjnej korporacji, która chciała podpatrzeć działania naszej placówki badawczej. Niestety to nie przybliżało mnie do wykonania zadania. Sabotaże nie kończyły się - oba androidy zostały przeprogramowane i ich zachowanie sprawiło, że niezbędne było permanentne wyłączenie.

Na którymś etapie poszukiwania zacząłem prowadzić poważną rozmowę z kapitanem stacji. Zaczął mnie wypytywać o to czy posiadam kody dostępu do komputera stacji - uznali, że jako przedstawiciel korporacji powinienem mieć dostęp do takich informacji. Niestety nie miałem więc zaprzeczyłem i początkowo kapitan nie chciał mi uwierzyć. Zresztą musiał mnie potraktować paralizatorem i przeszukać moją teczkę żeby zrozumieć, że byliśmy po tej samej stronie barykady. Po niemiłych środkach ostrożności w końcu dogadaliśmy się. Okazało się, że kapitan wraz z technikami i informatykiem ustalili, że kolejny ze studentów może być bojowym cyborgiem, a pani geolog jest najprawdopodobniej "zarażona wirusem". O cyborgu nic wcześniej nie wiedziałem, ale "zakażenie" skojarzyłem z obecnością obcego. Okazało się że kapitan wraz z technikami nieświadomie odwalili robotę za mnie i pozostało tylko odpowiednio to wykorzystać. Niedługo przed ujawnieniem prawdy o cyborgu i zarażonych dostałem informacje od swoich przełożonych, że grupa uderzeniowa już zmierza na stacje i muszę ustalić kto jest obcym do ich przybycia. Czasu było co raz mniej.

Ostatnią sceną całego LARPa było wkroczenie oddziału. Wtedy mogłem przejąć inicjatywę i wskazać cele. Cyborg został unicestwiony, a obcy pojmani do dalszych badań. Co prawda przybysze oddali kontrole nad ludzkimi ciałami, to kazałem siłą korporacyjnym wziąć również roślinę, która za wszytko odpowiadała.

Mission Succes

Muszę przyznać że LARP wybitnie przypadł mi do gustu. Począwszy od luźnej konwencji, która nie wymagała specjalnego stroju (co zawsze jest moją bolączką), po zadania i jego wykonanie. Gdy w czasie LARPa uda się wykonać zadania człowiek zawsze wysoko ocenia grę, ale pomijając subiektywne odczucia, Samalai jako MG pokazał się od najlepszej strony.

Bohaterowie i fabuła razem tworzyły harmonijną całość. SF w połączeniu z nieco już oklepanym intryganctwem wypadło zadziwiająco dobrze. Naprawdę nie było żadnej postaci, która nie pasowałaby do całości i każdy miał co robić (no może poza Kotem która jako android towarzyski została szybko wykluczona z rozgrywki i Toreadem, który podzielił jej los lecz w nieco późniejszym momencie LARPa). Wykorzystanie całego klubu Jędruś dało uczucie swobody, pozwoliło na sporo zakulisowych rozmów i oddawało klimat niedużej stacji kosmicznej.

Choć mówiłem, że konwencja nie była wymagająca i nie trzeba było się specjalnie wysilać przygotowując strój mimo to muszę pochwalić kilka osób. Toread jako android medyczny wyglądał kapitalnie i chyba najbardziej rzucał się w oczy, Yoru-mechanik z goglami na oczach powalała, a Raiza pokazała jak ze zwykłego ubrania można złożyć sugestywny strój pilota. Brawa dla wymienionych, a także tych których nie wymieniłem, lub nie dostrzegłem w swojej ignorancji.

No to na koniec - uważam, że to jeden z najlepszych LARPów Samalaia. Prosty, a zarazem z dużą ilością wątków, dający duże pole do popisu dla graczy i w miarę odporny na niespodziwane akcje uczestników. Do tego prosta mechanika, praktycznie niezauważalna i nie odciągająca od klimatu gry. LARP bliski mojemu ideałowi. Jak widać odpoczynek od robienia LARPów dał efekty! Oby tak dalej trzymać wysoką formę.

19 lutego 2009

LARP: L5K - Turniej o chwałę i honor

12:15 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 2 comments
Data: 14 lutego 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Krakowska Grupa Larpowa snem zimowym nie sypia i z tego prostego powodu w minionym tygodniu odbył się kolejny z zapowiadanych LARPów. Tym razem nasi larpowicze przenieśli się do Rokuganu - świata znanego z gry RPG - Legendy Pięciu Kręgów. Do tego LARP był już niegdyś prowadzony przez KGL, a było to na Telepie 2008, zeszłorocznym krakowskim konwencie. Relacje z tamtego wydarzenia oczywiście znajdziecie tutaj - jakby ktoś chciał sobie porównać.

Na początek krótko przypomnę o co chodziło w scenariuszu. Daymio rodziny Daidoji, z klanu Żurawia posiadał jedyną córkę - Seyko. Będąc zatroskany o jej losy (i pozycję swojego rodu) postanowił wydać tradycyjny turniej na którym miał zostać wyłoniony najgodniejszy samurai i tym samym kandydat na małżonka. Co prawda w turnieju brały też udział samuraj-ko, lecz dla nich nagrodą była sława pośród zebranych. Całość miała miejsce na dworze Daymio Daidoji (w tej roli Ertai), a prócz niego o przebieg turnieju dbało dwóch wiernych sługów: Daidoji Nobei - mistrz ceremonii i yojimbo (w tej roli moja skromna osoba), oraz Shosuro Hetomi - mistrzyni ceremonii (Meg). Splendoru wystawnemu dworowi dodawała obecność dwórki z rodu Kakita (Kot) oraz gejszy (Chinka). Nie można w tym wyliczeniu pominąć najważniejszej osoby, czyli Daidoji Seyko - córki daymio na wydaniu (w tej roli Wolfi).

LARP wystartował ze sporym opóźnieniem, z uwagi na słabe samopoczucie głównego MG (co zostaje mu wybaczone ;) i problemy z dojazdem. Gdy wreszcie już wszyscy gracze byli obecni mogliśmy zacząć grę. Zaczęło się podobnie jak ostatnim razem - od prezentacji i powitania przybyłych przedstawicieli wszystkich klanów. Po części oficjalnej goście mogli rozpocząć ucztowanie, a gracze wykonywanie swoich zadań. LARP, podobnie jak jego poprzednia edycja na Telepie, nieco różnił się od innych. Scenariusz nie był skonstruowany na zasadzie różnych zadań dla poszczególnych graczy. Zamiast tego wszyscy grający mieli jeden cel - zdobyć rękę Daidoji Seyko (córki daymio) i rzecz jasne przeszkodzić w tym innym kandydatom. Do tego celu mogli wykorzystywać specjalne zdolności swoich klanów, oraz losowane przed rozpoczęciem gry przedmioty i szantaże (których można było użyć przeciwko innym graczom, lub dla zwiększenia własnej Chwały). Słowem z założenia każdy turniej może być niepowtarzalny, gdyż mamy element losowy, stąd zresztą decyzja o ponownym rozegraniu tego samego LARPa.

Wyłonienie zwycięzcy miało odbyć się dzięki przeprowadzeniu szeregu konkursów, w których przedstawiciele każdego z klanu mogli się wykazać. Lista konkurencji obejmowała:
  • Gra Feniksa - w którym samurajowie wykazywali się kunsztem malowania.
  • Gra Smoka – w której trzeba było odpowiedzieć na zadane zagadki,
  • Gra Skorpiona - w której samurajowie wykazywali się sztuką uwodzenia,
  • Gra Kraba - w której zwycięzcą został autor najbardziej zajmującej opowieści.
  • Gra Lwa - w której każdy samuraj wychwalał swoje czyny przed dworem
  • Gra Jednorożca - w której trzeba było upolować straszliwego chomika-samuraja buszującego po zamku
  • Gra Żurawia – w której trzeba było zmierzyć się w pojedynku z samym yojimbo
Po rozegraniu każdej konkurencji poszczególne klany otrzymywały Punktu Chwały, a rzecz jasna ten który pod koniec miał ich najwięcej - wygrywał. Smaczku dodawały jeszcze Punkty Honoru - każdy z grających miał ich określoną ilość i mógł stracić w razie nie stosowania się do srogich wymogów rokugańskiej etykiety.

Jak widać LARP nastawiony był na odgrywanie skomplikowanych reguł panujących wśród samurajów. Bushido, honor, chwała i etykieta - w tych słowa można streścić cały klimat gry. A przynajmniej takie były założenia. Na Turnieju było sporo nowych osób, takich które po raz pierwszy brały udział w LARPie, lub po raz pierwszy spotykały się z uniwersum Legendy Pięciu Kręgów co trochę utrudniało poruszanie się w przyjętej konwencji. Niestety tak już jest z LARPami na podstawie RPGów - jak ktoś nie zna świata to może się okazać, że nie będzie się bawił na równi z resztą. Nie mniej jednak z nowych osób w KGLu się cieszę i mam nadzieję, że się do nas nie zrażą i pojawią się częściej.

Z uwagi na to, że gra zaczęła się później niektórzy musieli opuścić LARPa (np. przez efektowne seppuku) tym samym zmniejszając liczebność niektórych klanów co nieco zachwiało równowagą rozgrywki. Kolejne konkursy nieco się przeciągały i widać było zmęczenie niektórych grających, szczególnie tych słabiej zaznajomionych z realiami. Do tego mniej więcej w połowie LARPa co chwilę dochodziło do pojedynków między samurajami i co raz więcej padało trupów ("niech ktoś wezwie eta!"). Podobnie jak ostatnim razem kiedy prowadziliśmy Turniej - zrobiła nam się trochę krwawa jatka. Ale tak to jest jak samuraj wybiera śmierć nad stratę jednego Punktu Honoru.

Końcówka była jeszcze bardziej dramatyczna. Gdy już ustaliliśmy, po podsumowaniu punktów Chwały, który z klanów zasłużył na tytuł najgodniejszego postanowiliśmy ogłosić zwycięzcę. Najgodniejszy okazał się być samuraj z klanu Smoka (Procent), jednak ten odrzucił możliwość ożenku odkładając swoje daisho i deklarując wstąpienie do zakonu. Drugim z kolei kandydatem był samuraj z klanu Lwa (Gruby), gdy jednak zostało to ogłoszone stało się coś czego nikt się nie spodziewał. Seyko, wziętym nie wiadomo skąd mieczem, błyskawicznie zadała sobie śmiertelny cios. Ojciec z łzami padł w jej stronę a ja, jako yojimbo, który przysiągł na honor swojej rodziny, że będzie bronił swojego Daymio i jego córki, musiałem popełnić seppuku. Niedługo później zakończyliśmy całego LARPa sceną w której Daymio Daidoji pogrążony w żalu po stracie jedynej córki również odbiera sobie życie.

Pisałem, że końcówka gry była zaskakująca i rzeczywiście tak było - nie spodziewałem się tego że jeden z NPCów zagra na własną rękę. Bycie NPCem do mimo wszystko wymagające zadanie. NPC to nie gracz - przeważnie nie ma swoich zadań i stanowi jedynie tło dla całej gry. NPCowie są właśnie po to, żeby inni gracze mogli się bawić i każdy kto bierze na siebie taką role musi mieć to na uwadze. Stąd też chyba nie każdy nadaję się do tej roli. Szczególnie, że nie przemawia do mnie sytuacja, w której córka daymio zabija się dla jakieś miłości (i z tego co do mnie dotarło - dla innej kobiety!) narażając na szwank honor całej rodziny i okrywając hańbą ojca i przodków. Rzecz zupełnie nie do pomyślenia w kulturze Rokuganu. Pomijam już jakże oczywistą kwestię, że będąc NPCem miała swoje określone zadanie do wykonania - nie mniej nie więcej.

Jak zwykle muszę pochwalić grających za przygotowanie strojów - szczególnie do gusty przypadły mi przebrania Procenta, Chinki i Mnicha. Ja oczywiście nie mam się co porównywać z wyżej wymienionymi, gdyż mój strój był raczej przygotowany na szybko i bez żadnego wsparcia finansowego. Rokugańskiego klimatu dodawały przygotowany posiłek - sushi i herbata. Poczęstunek może skromny, ale jako rekwizyt spełniał świetnie swoją rolę. Oczywiście nie zabrakło też sporej ilości imitacji katan i oraz bokkenów - samurajowie mogli dumnie paradować z mieczami przy boku. Całości klimatu dopełniała muzyka o brzmieniu orientalnym, na początku dobrze słyszalna, która jednak potem ucichła, albo zupełnie zlała się z gwarem rozmów, gdyż nie pamiętam bym później ją słyszał.

Żałuję trochę, że jako NPC nie otrzymałem całości scenariusza wcześniej. Mógłbym się zapoznać z wszystkimi rolami, a tak nie raz w czasie LARPa byłem zaskakiwany jakimiś specjalnymi zdolnościami poszczególnych bohaterów, o których nie miałem bladego pojęcia. Przez to co jakiś czas musiałem się odwoływać do MG (Samalaia), żeby upewnić się co do tych wątpliwości. Może nie było to takie uciążliwe ale wcześniejsze "przygotowanie" mogło wpłynąć na usprawnienie rozgrywki.

Jako Mistrz ceremonii miałem do przeprowadzenia trzy konkursy - polowanie, przechwałki i pojedynki (pozostałe przeprowadzała druga mistrzyni - Shosuro Hetomi). Wszystkie trzy przebiegły całkiem sprawnie, choć może trzeba było zacząć je nieco wcześniej - LARP nie przedłużałby się tak strasznie. Zresztą konkursy pani Shosuro też sporo czasu zajęły i miały swój udział w przeciąganiu całego LARPa. Jako NPC bawiłem się naprawdę dobrze - moje zadanie ograniczało się do zapowiadania kolejnych konkursów, rozstrzygania czy pojedynki są zasadne i bronienia daymio i jego rodziny. Gdy akurat nie miałem nic do roboty przechadzałem się z groźną miną po sali pilnując porządku i zabawiając gości rozmową.

Może wreszcie czas na podsumowanie? LARP moim zdaniem bardzo dobry, choć pod koniec nieco się rozjechał (duża ilość trupów i przeciągające się konkursy). Ciekawie wypadła strona wizualna LARPa - sporo rekwizytów i poczęstunki dla przybyłych dodały sporo kolorytu i nieco egzotyki. Myślę, że ten aspekt przygotowania wszyscy docenili. No i niestety tym razem oprócz zawsze niepewnego czynnika jakim jest nieprzewidywalność graczy doszła zaskakująca nieprzewidywalność NPCów. Jak widać z każdego przeprowadzonego LARPa można się czegoś nauczyć.

PS: Larpowicze, podobnie jak RPGowcy to nerdy. Straszne nerdy. Żeby LARPa robić w Walentynki? Nerds!

15 grudnia 2008

Assassin - pierwsza krew

09:46 Posted by Grzegorz A. Nowak , No comments
Data: 17 listopada 2008 - 23 listopada 2008

Miejsce: Kraków

Tym razem zupełnie inna forma relacji - plik PDF do pobrania po kliknięciu na poniższy obrazek (żeby zapisać na dysku - prawym przyciskiem i zapisz element docelowy):


Miłej lekturki!

12 grudnia 2008

LARP: Placid Hill - Przebudziciele

13:39 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments


Dat
a: 6 grudnia 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Placid Hill - prowincjonalne miasteczko gdzieś w zapomnianych rejonach Stanów Zjednoczonych. Na pierwszy rzut oka wydaje się nie różnić niczym od setek innych mieścin rozrzuconych po całym obszarze amerykańskiego kontynentu, jednak pod cienką warstwą małomiasteczkowej idylli kryją się dużo bardziej zadziwiające, a czasem nawet przerażające tajemnice. Dziwnym trafem dawne moce, mroczne tajemnice i istoty spoza naszej rzeczywistości wybrały sobie to miejsce, żeby po wielokroć przedostawać się do naszego świata. Przerażeni mieszkańcy czytając lokalną gazetę raz po raz zadają sobie pytanie: dlaczego to właśnie ich spokojne miasteczko musi być nawiedzane przez kolejne niesamowite przypadki?

Odpowiedź jest prosta - dlatego, że Placid Hill jest miejscem akcji LARPów Krakowiskiej Grupy Larpowej! W minioną sobotę członkowie larpowni mogli po raz kolejny przenieść się do małomiasteczkowej rzeczywistości i zetknąć się z kolejnymi chorymi pomysłami zrodzonymi w głowach Mistrzów Gry. Miasteczko Placid Hill jest już znane i powszechnie wiadomo, że wbrew swej nazwy nie jest wcale takie spokojne. Nie tak dawno przecież zostało nawiedzone przez seryjnego mordercę Stuarta Gordona, ściągających go sławnych agentów FBI i bandę przerażających upiorów (LARP: Placid Hill - X-files --> relacja tutaj).

LARP rozgrywany był w Jędrusiu, więc miejsce akcji różniło się diametralnie. W pierwszym mieliśmy nawiedzony las nieopodal jeziora, w Przebudzicielach wszystko działo się w miejscowym domu publicznym (choć małe miasteczko, to mają tu szeroki wachlarz usług). Już rekrutacja na grę osnuta była mgłą tajemniczości, gdyż jedynie kilka kluczowych postaci było ujawnionych, natomiast cała reszta (jakieś 15) była do wzięcia w ciemno, czyli decydujesz się na wybór postaci, ale dopiero na LARPie przekonasz się kim będziesz! Dziwaczne, ale i intrygujące, choć niektórzy mieli problem z przebraniem (bo w co tu się ubrać jak nie wiem kim gram), jednak i ten problem częściowo został rozwiązany określeniem realiów (współczesność, USA).

Ja jednak wybrałem jedną z postaci ujawnionych, zresztą za namową autora scenariusza i MG w jednej osobie czyli Samalaia (ależ zaskoczenie!). Twierdził, że nadam się do tej roli wyśmienicie więc nie myśląc zbyt wiele zaklepałem sobie rolę Samuela "Mr. Big" Thomsona - alfonsa i właściciela przybytku (!). Niewiele myśląc w sobotę, tuż przed LARPem, zapakowałem do plecaka białą marynarkę i spodnie, które niegdyś sprawdziły się jako ubiór Lucyfera na LARPie Saligia (biel stąd, że Lucek przed swym upadkiem miał być aniołem i to najpiękniejszym). Do tego kilka sztuk biżuterii i pistolety ASG (oczywiście tylko jako rekwizyty) i mogłem ruszać w drogę.

Jak już wspominałem, po raz kolejny LARP rozgrywany był w klubie Jędruś. To chyba będzie nasze stałe lokum, szczególnie, że planujemy poszerzyć działalność klubu - to grzech nie wykorzystać tak świetnego miejsca z dobrym dojazdem. Kiedy przybyłem na miejsce większość grających już była, więc szybko przebrałem
się i dołączyłem do ogólnych przygotowań. Dostałem swoją rolę i zapoznałem się z nią (co nie zajęło dużo czasu, bo role były niewielkie), po czym przystąpiłem do niewdzięcznej roli skarbnika (tak to ten co trzyma pieniądze KGLu i nie bardzo wiadomo co z nimi robi). Po załatwieniu formalności i rozdaniu ról Samalai pokrótce przypomniał zasady i zaprosił wszystkich do gry. Gracze zostali podzieleni na dwie grupy - tych startujących w domu publicznych (do których, rzecz jasna, się zaliczałem) i całą resztę która miała przybyć do przybytku uciech w swoim czasie.

W czasie przygotowań, na miejsce LARPa przybyła zaproszona Krakowska Telewizja Internetowa (której ekipę serdecznie pozdrawiam) celem uwiecznienia naszego LARPa i zrobienia reportażu o tym czym właściwie się zajmujemy. Przez cały czas trwania LARPa panowie z kamerami biegali po sali starając się uwiecznić najciekawsze momenty i dialogi. Po grze ja, Samalai i Monika udzieliliśmy krótkich wywiadów o tym czym dla nas jest larpowanie, jak się w to wkręciliśmy i na czym to wszytko polega. Przybycie telewizji nie obyło się bez kilku ciekawych epizodów w rodzaju przewracania sprzętu w ferworze gry, czy buczącej lodówki, która w swej złośliwości musiała się włączyć właśnie w czasie udzielania wywiadu. Wszyscy są bardzo ciekawi jak wypadliśmy w oczach mediów, ale na to musimy jeszcze poczekać (choć nie wiadomo czy się doczekamy, bo podobno część materiału nie wyszła z uwagi na słabe oświetlenie).

Wróćmy jednak do samego LARPa. Całość zaczęła się bardzo spokojnie - kolejny wieczór w domu publicznym i ja jako alfons, który musiał doglądać interesu. Ostatnio dochodziły mnie słuchy, że wśród pracowników (pań pracujących, pana pracującego i ochroniarza - w tych rolach Monika, Raiza, Dasti - mam nadzieję, że tak to się piszę - oraz Bell i Badguy) zrodziło się jakieś niezadowolenie z pracy mimo tego że interes się nieźle kręcił. Postanowiłem szybko wybadać sprawę rozmawiając z moimi pracownikami. Po kilku zamienionych słowach z Robertem, ochroniarzem przybytku, okazało się, że problemem jest jego brat który trafił do więzienia. Na to nie mogłem nic poradzić, natomiast jego uwaga o niskich zarobkach mogła się przynajmniej doczekać mojego zapewnienia, że prędzej czy później przyjdzie czas na poprawę płac. Jeśli chodzi o "pracownice" sprawa nie była tak nagląca, a przynajmniej nie miała znaczenia wobec tego co miało nastąpić.

Tu przy okazji nadmienię o tym, że w czasie luźnych rozmów pomiędzy postaciami dochodziło do komentarzy odnośnie niedawnych wydarzeń w lesie nieopodal Placid Hill. Po raz pierwszy doszło do przenikania się LARPów, kiedy wydarzenia z jednego z poprzednich scenariuszy pojawiają się w kolejnym. Bardzo mi się to podobało!

Impreza w klubie zaczynała się rozkręcać, więc postanowiłem osobiście przywitać przybywających gości i zachęcić ich do korzystania z szerokiej gamy usług przybytku. W międzyczasie miał miejsce jeden przykry incydent. Okazało się, że jeden z gości zajmuje się dealowaniem - razem z Robertem postanowiliśmy szybko ukrócić ten proceder. Wzięliśmy delikwenta na stronę i wytłumaczyliśmy stanowczo, że takie zachowanie w najlepszym przypadku może się skończyć wypadem na zbity pysk. O najgorszym nie będę mówił. W każdym razie po szczerej rozmowie i odebraniu towaru puściliśmy dealera wolno, ale ostrzegliśmy go że mamy na niego baczenie!

Tego co miało się zdarzyć dalej nic nie zapowiadało. No dobra, wspominali o tym Stinky (miejscowy żul, sławny z wydarzeń w lesie - grany ponownie przez Procenta) oraz dziwaczny typ z rozdwojeniem jaźni (Wiliam? - w każdym razie w tej roli Gruby), ale kto by słuchał takich typów, kiedy jedyne co jest ważne to dobra zabawa i kręcący się interes. Dlatego sporym zaskoczeniem było dla mnie pojawienie się bandy ubranej na czarno wymachującej nagle pistoletami w stronę moich klientów. Interwencja Roberta niestety nie poskutkowała - został ranny i osunął się pod ścianę. Słowem nagła akcja powiodła się i wszyscy uczestnicy zabawy, którzy nie należeli do "tych złych", zostali sterroryzowani i leżeli w różnych niewygodnych pozach pod ścianą lub na ziemi. Wśród nich oczywiście byłem ja.

Rozpoczął się czas wyczekiwania. Co właściwie się dzieje? Kim są ci ludzie? Czego od nas chcą? Wszelkie próby negocjacji spełzały na niczym, a kilka prób wyrwania broni opresorom skończyło się kolejnymi ranami postrzałowym. Co gorsza, pamiętałem, że mam schowaną broń pod ladą, ale w drugim pomieszczeniu. Nie było żadnej możliwości dostania się tam - przez cały czas pozostawaliśmy pod czujnym okiem terrorystów. Ci zaczęli rysować jakieś dziwaczne znaki na podłodze i po jakimś czasie uświadomiłem sobie, że to nie są zwyczajni terroryści, którzy będą żądali pieniędzy, wypuszczenia swoich kamratów z więzień, czy jakichś innych równie istotnych dla nich rzeczy. Okazało się, że chcą nas jedynie złożyć w ofierze jakiemuś mrocznemu, pogańskiemu bóstwu - zaiste Placid Hill robiło się co raz bardziej nieprzyjaznym miejscem!

Musiałem działać, ale nie bardzo wiedziałem od czego zacząć - wszelkie próby siłowe konczyły się ranami od kul, a próby negocjacji nie skutkowały zupełnie. Zakładnicy niecierpliwili
się, terroryści-kultyści byli co raz bliżej wypełnienia swoich straszliwych praktyk, a kolejne docinki ze strony Rebeki pod ich adresem wcale nie poprawiały sytuacji (choć były szalenie zabawne - brawa dla odgrywającej Raizy). Jednak, gdy po raz któryś z kolei jeden z zakładników (chyba Stinky) próbował rzucić się po broń, wykorzystałem to, że koło mnie stał jeden z kultystów oddalony od reszty, i rzuciłem się na niego próbując złapać za szyję i trzymać blisko siebie (zadeklarowałem to MG - po teście, udało się choć z trudem). Korzystając z zamieszania podprowadziłem nieszczęśnika w stronę wyjścia szeptająć, że nie chcę mu nic zrobić, że chcę wyjść tylko ja - reszta może tu zdychać. On odparł, że wśród zakładników jest jego ojciec, więc powiedziałem, że mu pomogę jak on pomoże mnie. Oczywiście cały czas kłamałem, ale wszystko co zbliżyło mnie do wyjścia i do broni ukrytej w drugim pomieszczeniu było warte zastosowania! Kiedy byliśmy o krok od wyjścia kultysta o bladej jak trup twarzy (Toread) rzucił się w naszym kierunku. Gdyby nie interwencja mojego ochroniarza - Roberta - niechybnie zostałbym ponownie obezwładniony i mógłbym zapomnieć o zdobyciu broni. Niestety jak się później okazało, mój ochroniarz, raniony wcześniej, przypłacił za tą pomoc życiem (wielki szacunek Badguy - bez ciebie cała akcja nie udałaby się).

Co sił w nogach wybiegłem z sali, wpadłem do kawiarenki, która była obok i wyciągnąłem spod lady spluwę. Ustawiłem się za osłoną celując w drzwi i czekając na pierwszego delikwenta który się pojawi, żeby mnie dopaść. Miałem dla niego coś specjalnego. Nagle drzwi otwarły się, a ja natychmiast wykrzyczałem BANG! (hasło w mechanice gry oznaczające strzał z broni), jednak był to jedynie MG - Samalai. Po zamienieniu kilku słów poza grą, wróciłem do czekania na kultystów, ale żaden się nie pojawił. Zacząłem główkować. Miałem broń, w sali byli moi pracownicy i ludzie zupełnie niewinni. W sumie najlepiej byłoby wziać nogi za pas, ale czyn Roberta chwycił za serce - trzeba było coś zrobić żeby pomóc tym biedakom!

Po szybkim telefonie na policję, cichcem udało mi się wyjść na korytarz i przejść niezauważony obok drzwi do głównej sali. Ustawiłem w poprzek potężny fotel i za nim schowałem się celując z broni w stronę wyjścia. Po dłuższej chwili nikt się nie pojawił, więc postanowiłem zwabić ich w moją stronę krzycząc coś bełkotliwie. Po długim cierpliwym wyczekiwaniu wreszcie ktoś wszedł na linię ognia i otrzymał dwie kulki. Rozochocony dwoma celnymi trafieniami krzyknąłem w ich stronę coś o tchórzliwych dupkach i o garści ołowiu, która na nich czeka. W odpowiedzi nastąpiła wymiana ognia - kilka kul zaświstało koło mnie, ale szczęśliwie żadna z nich nie była celna. Nistety bardzo szybko skończyła mi się amunicja. Ale przynajmniej napędziłem im niezłego stracha - od tej pory nikt już nie próbował zbliżać się do drzwi, myśląc że wciąż na nich czekam. Niestety bez amunicji i sam jeden nie mogłem wiele zdziałać, pozostało mi jedynie zabarykadować się w kiblu (jak się okazało, było to najbezpieczniejsze miejsce) i czekać na interwencję policji.

Po długim niecierpliwym oczekiwaniu, przysłuchując się dziwacznym śpiewom i odgłosom z sali gdzie odbywał się krwawy rytuał, coś innego przykuło moją uwagą - potępieńcze wrzaski i szamotanina dobiegające z piwnicy. Powoli wychyliłem się, żeby sprawdzić co tam się dzieje. Moim oczom ukazała się przerażająca, rybopodobna istota która mocowała się z kratami oddzielającymi ją od korytarza, niewiele myśląc wróciłem do kibla solidnie barykadując się.

Gdy policja weszła do przybytku, zapewne w ubikacji znaleźli wrak człowieka który niegdyś był alfonsem. Teraz mówił coś w kółko o istotach z głębin i starożytnych mocach, które czekają na przebudzenie w starożytnych miastach pośród głębin morskich. Swoje opowieści przerywał jedynie spazmatycznym szlochem i opętańczymi wrzaskami.


To tyle jeśli chodzi o warstwę fabularną i przebieg zabawy. Jak można się domyśleć LARP miał tak naprawdę klimat cthulhowaty - istoty z głębin, rytuał przyzwania mrocznego boga, nawet znak Starszych Bogów był wyrysowany na podłodze! Specjalnie MG nie wspominał, że to LARP Zew Cthulhu, gdyż od razu wszyscy spodziewaliby się czegoś w tym stylu - ciekawy zabieg!

Scenariusz nawet nieźle przemyślany z kupą ciekawych postaci (ja ze swojej byłem bardzo zadowolony, ale to pewnie dlatego, że jako jednemu z niewielu udało się wyjść z matni i przeżyć). MG zależało przede wszystkim na stworzeniu klimatu grozy, co poniekąd się udało, choć najwięcej emocji budziły u mnie obawy o to, czy uda mi się ryzykowny plan ucieczki i czy kultyści dopadną mnie zanim odzyskam broń, niż "horrorystyczny" wymiar LARPa. No a później z gnatem w ręku człowiek czuł się od razu lepiej! Mimo to "klimat" był - leżąc pod ścianami, patrząc się w lufy wycelowanych w nas pistoletów i nie będąc pewnym co się z nami stanie człowiek sporo musiał główkować.

Największym zarzutem do LARPa jest jego niezbalansowanie - kultyści-terroryści szybko przejęli całość przybytku i większość graczy nie mogła nic zrobić poza siedzeniem na podłodze w niewygodnych pozycjach (bo oprawcy oczywiście kazali je trzymać w górze). Po LARPie dowiedziałem się jeszcze, że początkowo kultyści mieli mieć sznury-rekwizyty, którymi mieli nas związać i nie było ich tylko dlatego, że ktoś zapomniał. ich przynieść Gdyby rzeczywiście związano nas w czasie gry, to nikt nie mógłby zrobić choćby jednej akcji - wszyscy potulnie leżeliby i czekali na złożenie w ofierze. LARP sporo straciłby więc dobrze, że tych sznurów jednak nie było.

Rekwizytów nie było zbyt wiele - parę pistoletów i rytualny sztylet, plus jeszcze sztuczna krew (która potem lepiła się do wszystkiego i nie mogliśmy doczyścić stołów w klubie). Wrażenie robiły tabletki-narkotyki, które były zwyczajnymi miętówkami więc można było je spokojnie "zażyć". Słowem, rekwizyty były i spełniały swoje zadanie. Pośrednio rekwizytem była muzyka, która po raz pierwszy tworzyła nastrój z prawdziwego zdarzenia - wszystkie wcześniejsze próby stosowania podkładu muzycznego na LARPach nie sprawdzały się - choć niektórzy uważają, że nie do końca pasowała do pewnych partii LARPa.

Sporo pochwał należy się znów za stroje. W pierwszej kolejności brawa dla dziewcząt, które odważyły się wziąć na siebie rolę prostytutek i przy okazji stosownie się do tych ról ubrać i zachowywać. Wydaje mi się, że to wymaga sporej pewności siebie i zdolności aktorskich. Brawa! Na drugim miejscu jest zawsze pomysłowy Procent ze swoim kultowym już Stinkym (większość zgodnie twierdzi, że ta postać nie mogła zginąć w trakcie LARPa!). Jeśli chodzi o mój strój to nie popisałem się oryginalnością (już pisałem że wykorzystywałem go po raz drugi), ale wydaje się że jako alfons prezentowałem się stosownie do swojej roli.

Osobne pochawły należą się za mechanikę. Mimo, że na forum była wyjaśniona w nieco zawiły sposób, to sprawdziła się nad wyraz dobrze - niezwykle szybko i sprawnie wykonywało się testy za pomocą zwykłych kart do gry (już kiedyś na blogu Fingrina czytałem o zaletach takiej mechaniki, ale nigdy nie przyszło mi do głowy jej wykorzystać). Kolejny plus dla organizatorów.

Podsumowując, LARP był udany. Kolejna odsłona opowieści z Placid Hill wypadła znacznie lepiej od poprzedniej (przynajmniej w mojej ocenie), choćby dlatego że nie była terenówką i można było się skupić na samym tylko scenariuszu. Scenariusz znacznie lepiej przemyślany, choć może w pewnym momencie wiąże ręce graczom (szczęśliwie niedosłownie). Niestety wiele z tego co działo się w głównej sali ominęło mnie, np. przyzwanie Yigiaat, mrocznej bogini węży- taka była cena za ocalenie swojego tyłka. Z uwagi na to niewiele więcej mogę powiedzieć na temat scenariusza, ale zakończę tymi słowami: fajnie się bawiłem.

PS: Zdjęcia kiepskiej jakości, gdyż robione z komórki. Jak dostanę jakieś lepsze, to podmienię. No i szkoda ze nie ma grupowego - tylko część uczestników została uchwycona.

28 listopada 2008

LARP: La Tortuga

17:31 Posted by Grzegorz A. Nowak , 3 comments


Data: 27 września 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Huk dział, wiatr w żaglach, bandera wysoko, żeglarskie pieśni głośno wykrzyczane, stuk kufli, litry rozlanego rumu oraz Arrgh! i Ahoj!. Słowem Larpownia znów uderzyła tym razem w klimaty pirackie. Kolejny LARP, w którego scenariuszu pojawia się morze, okręty i kapitanowie (a nawet kapitanowe!), z dawna oczekiwany, zapowiadany, nareszcie się odbył. I teraz pytanie jak wypadł?

Zacznijmy od tego, że to nie pierwszy LARP w klimatach "morskich". Ci którzy w KGLu są nie od dziś, pamiętają zapewne pierwsze zetknięcie z tym tematem na LARPie 7th Sea (relacja znajduje się tutaj). Temat był już teoretycznie przerabiany, więc Mistrzowie Gry z pewnością musieli się liczyć z tym, że będą porównywani do poprzedniego dzieła. Oba LARPy są jednak zupełnie inne - pierwszy był bardzo ekonomiczny, handel i układy wysuwały się na pierwszy plan, natomiast drugi skupia się wokół piratów ich obyczajów oraz tytułowej Tortudze - ukrytym pirackim porcie. Oczywiście o różnicach między 7th Sea a Piratami z Karaibów nie muszę mówić, więc zostańmy przy tym, że pomimo moich obaw kolejny LARP morski nie okazał się być wtórny.

No i słusznie, bo nie było tu miejsca na jakąkolwiek wtórność. Całość scenariusza kręciła się wokół trzech okrętów (Belugoratia, El Sol i Tia Carmen) które zawitały do Tortugi gnane przez rozszalały sztorm. Miejscem akcji była jedna z portowych tawern, w której strudzeni wyprawą marynarze mogli odpocząć, napić się rumu i posłuchać morskich opowieści. Słowem to co piraci uwielbiają, prócz rzecz jasna przygody na otwartym morzu i garści łupów w ładowni (Arrrgh!).

Przypadła mi rola Tima Johnesa bosmana na Belugoratii, starego morskiego wilka, który wiele lat spędził na morzu i znał wiele legend o tajemnicach wszystkich oceanów. Co więcej, Tim dobrze wiedział, że większość z tych opowieści to wcale nie są bajki i wszelkie morskie zwyczaje grają ogromną rolę w uchronieniu się przed gniewem oceanu oraz pradawnymi siłami które nim władały. Dlatego też Tim na każdym kroku uważał, żeby nie zapomnieć o żadnym ze zwyczajów, które ignoranci nazywali przesądami. Największy problem miał jednak pod samym nosem - baby na pokładzie! Od wieków wiadomo, że kobieta na pełnym morzu to pływająca beczka prochu! Tylko patrzyć kiedy wybuchnie! Żadna baba nigdy Timowi w niczym nie przeszkodziła, miał jednak dużo większy problem - cały statek bab! El Sol był zwyczajnym pływającym zamtuzem, z babską załogą, a co gorsza to wszystko działo się z przyzwolenia Lousia Lacrimosy (Samalai) kapitana Belugoratii. Do tego ten burdel na pokładzie pływał tuż za statkiem, na którym Tim był bosmanem!. Słowem katastrofa tuż pod nosem - nic dziwnego, że sztorm gonił ich aż do samego portu, kiedy tuż za statkiem Tima pędził El Sol ze swoją rozwydrzoną załogą! Do tego dochodziła sprawa tajemniczych zgonów kilku marynarzy więc każdy średnio inteligenty może połączyć te fakty i wychodzi jasno, że baby klątwę sprowadziły!

Tak pokrótce przedstawiała się moja rola - starego pirata, niezwykle przesądnego i przekonanego o mocy drzemiącej w odwiecznych zwyczajach. Moja karta postaci (2 strony A4!) przepełniona była przykładami morskich przesądów, klątw i czynności chroniących przed niebezpieczeństwami i pechem. Znajdowały się tam rymowanki na każdą okazję, np: Trzy splunięcia przez lewe ramie a do wtorku nic Ci się nie stanie, albo Klecha na statku - skończysz na dnie bratku. Słowem Tim wiedział jak sobie poradzić w każdych okolicznościach. Ale jak już wcześniej wypominałem nie tylko to zaprzątało jego głowę. Ważniejszą sprawa było rozprawienie się z tą babską pływającą parodią pirackiego statku.


Tim Johns po wejściu do tawerny postanowił od razu wziąć się do roboty i zamówił kolejkę rumu, wcześniej rzecz jasna upominając kilku młodzików, że dziś sobota i nie wolno pod żadnym pozorem trzymać kielicha w prawej ręce! Potem zasięgnął języka u kilku tutejszych dowiadując się bardzo ciekawych wieści, np. jakoby córka kapitana Lacrimossy, Sara (w tej roli Wolfi) miała mieć bachora z kapitanem Rudobrodym (Ertai)! Tim wydał też swoje skromne pieniądze na grę w kości (oczywiście ktoś musiał oszukiwać starego wilka morskiego bo przegrał dwa razy) oraz sprawdzał swoją wiedzę w "Morskich Zagadkach" (ale jegomość, które je układał był pokrętnym spryciarzem, tak że nawet prostymi pytaniami mącił głowę staremu piratowi).

Zniechęcony szybko topniejącym kruszcem i mając już nieco w czubie Tim postanowił zabrać się za niecierpiącą zwłoki sprawę statku El Sol i jego przeklętej załogi. Niestety parokrotnie rozmowę z kapitanem na te niezwykle istotne tematy przerywała albo kapitan Chandra (tak tak - to ta z El sol - w tej roli Monika), albo córka Lacrimossy, choć w tym drugim przypadku Tim skorzystał z chwili nieuwagi i uzupełnił swój kufel trunkiem z kielicha kapitana. Kapitan jednak nie dawał wiary obawą i zapewnieniom starego Tima więc ten musiał sam główkować jak tu rozwiązać sprawę wiszącej nad nim i załogą klątwy wiadomego pochodzenia. Uciekał się do różnych sposobów - pertraktacji z wiedźmą, rozmów z innymi załogantami i piratami, jednak jego namowy, prośby, fortele, intrygi, przekupstwa, groźby, opowieści, ostrzeżenia i zwyczajne wywody nie dały efektów. W międzyczasie zapobiegliwy Tim zaopatrzył się w muszlę z jaskini Trytona, jako pewne zabezpieczenie przed klątwą.

I słusznie uczynił, bo w którejś chwili wszyscy bywalcy tawerny zostali przeniesieni na statek-widmo, gdzie upiory umarłych marynarzy domagały się dusz piratów, którzy winni są oddania długów pradawnemu morzu. Sytuacja nie była ciekawa, ale nie z takich opresji stary Tim wychodził, żeby wspomnieć chociaż ucieczkę przez zad Lewiatana, gdy ten połknął Mewę Południa - pierwszy statek Tima. Jednak w porównaniu z duszami potępionych piratów ów zad wydawał się całkiem przytulną perspektywą. Nie porzucając nadziei, wraz z kapitanem Lacrimossą postanowił oddać kilka szubrawych dusz nienasyconym upiorom. Niestety okazało się, że muszą to być ofiary dobrowolne, a śmierć jednego z piratów Rudobrodego - wspólne dzieło kapitana i bosmana - trudno było nazwać dobrowolną.

W całym tym upiornym (dosłownie) zamieszaniu raz po raz ktoś wytrącał Tima z wymyślania kolejnych forteli, pytając o trzecią część zaklęcia czy też modlitwy. A skąd mógłby Tim to wiedzieć? Więc za każdym razem przepędzał natrętów płazem szpady. Dopiero gdy dwóch jegomościów zaczęło czytać jakieś litanie i zaklęcia gdzieś w głowie Tima zaświtało, że coś podobnego kiedyś słyszał w jakiejś tawernie. Nie pozostało mu nic innego jak wspomóc tamtych biedaków i dokończyć ich litanie słowami:

...Na sól morza wzburzonego,
rekiny, kraby, mewy, mątwy
Niech przepadną wszelkie klątwy!

I w ten sposób dzięki trzeźwemu umysłowi, sprytowi, szerokiej wiedzy, oraz muszli z jaskini Trytona Tim Johns uratował tych którzy jeszcze nie wpadli w ręce upiorów. Kiedy pojawili się z powrotem w tawernie jakaż była radość Tima gdy zorientował się, że wśród brakujących była kapitan Chandra! Teraz upiorna załoga będzie musiała się z nią chandryczyć przez resztę wieczności!


To tyle opowieści o Timie Johnsie - czas na stronę techniczną LARPa. Choć na forum pisałem, że było parę uchybień (zbyt rozległe karty postaci, lekki chaos w scenariuszu i w czasie gry, kapitan Lacrimossa nie wiedział nic o śmierci marynarzy na statku) jednak nikną one przy ogromie pracy jaki MG i NPC odwalili. Naprawdę jestem pod wrażeniem ilości szczegółów jakie się pojawiły w tym LARPie. Plotki, gry i zabawy w tawernie, pieniądze, rum (czyli Nestea w kuflach - kryptoreklama), rekwizyty, no i świetne postacie. Jak dodać do tego rewelacyjne stroje innych graczy i NPCów to wychodzi prawdziwy piracki klimat!

Dostałem rewelacyjną rolę, w której świetnie się czułem (nawet nagrodę dostałem!) i chyba całkiem nieźle ją odgrywałem skoro Monika okrzyknęła mnie męskim szowinistą i ustawicznie chciała mi przyłożyć. No cóż ja szowinistą nie byłem, ale dostało mi się za Tima (i tu jego kolejny udany fortel).

To był naprawdę świetny LARP - chyba jeden z najlepszych jakie przewinęły się w ponad rocznej działalności KGLu. Powiew świeżości w postaci debiutującej Yoru i Procent - spec od wody morskiej i ognistej - stworzyli prawdziwie wybuchową mieszankę. Dobra - bo jak będą to czytać to się rozpłyną w tych superlatywach. Do ideału trochę brakowało, ale LARP był zacny. Arrgh!

PS: Uwierzcie mi jaki bylem zaskoczony gdy pod sam koniec okazało się, że jednak mam tą ostanią cześć zaklęcia, tylko jakoś mi to z głowy wypadło...

12 października 2008

LARP: Wariatkowo - relacja

19:42 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment

Data: 27 września 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Kolejny miesiąc, kolejny LARP - ta zależność powoli staje się tradycją w Larpowni. Odkąd zwiększyła nam się ilość stałych członków Grupy, powracamy do pierwotnego założenia organizowania gier średnio raz, dwa razy w miesiącu. Szczególnie, że wraz ze wzrostem ilości graczy, zwiększyła się też ilość potencjalnych Mistrzów Gry, którzy chcieliby spróbować swoich sił w organizacji. Niech zaświadczy o tym fakt, że co chwilę słyszę o kolejnych pomysłach na nowe konwencje czy fabuły i to nawet od całkiem "świeżych" graczy.

O pomyśle na LARPa w klimatach domu wariatów słyszałem już jakiś czas temu i przyznam bardzo mi się spodobał - zupełna odskocznia od proponowanych do tej pory klimatów. Za szybkim zorganizowaniem takiego pomysłu przemawiała osoba Misztrza Gry (czy raczej Mistrzyni) którym była Meg i to, że scenariusz był już testowany. Po raz pierwszy Meg prowadziła go na jakimś konwencie (niestety nie pamiętam na jakim), ale większość ludzi z KGLu nie miała okazji wtedy grać, więc można było spokojnie poprowadzić go jeszcze raz. W tym wypadku nie potrzebna była żadna "kuratela Zarządu", po prostu oddaliśmy wszystko w ręce Meg i czekaliśmy na efekty jej przygotowań.

LARP odbył się w zupełnie nowym miejscu. Do tej pory lokalizacje ograniczały się do Starej Piekarni, konwentowych sal, lub otwartej przestrzeni (Bagrów), ale nowe znajomości, jakimi zaowocował Telep 2008, otworzyły nam dostęp do nowego miejsca. Był nim Osiedlowy Dom Kultury Jędruś. Swoją droga to świetne lokalizacja! Ogromna sala, do tego dodatkowe, mniejsze pomieszczenia z których można korzystać, no i w sobotę miejsce jest zupełnie puste, więc można z niego korzystać praktycznie bez ograniczeń. Jędruś otwiera przed nami ogromne możliwości i pomysły na wykorzystanie tego atutu nieustannie kotłują mi się w głowie.

Ale ważniejszy od samego miejsca jest przecież LARP. Jak wypadł, jak przedstawiała się fabuła i jak bawili się gracze? Może zaczniemy tradycyjnie od scenariusza. Miejsce akcji to bliżej nieokreślony szpital psychiatryczny w bliżej nieokreślonym miejscu (i świecie). Jego mieszkańcami był prawie 20 pacjentów z różnymi chorobami umysłowymi od patologicznego kłamania, przez manię prześladowczą po rozdwojenie jaźni. Bohaterowie przeznaczeni do gry byli bardzo zróżnicowani i jeden lepszy od drugiego. Krótkie zapowiedzi na forum dawały spore pole do interpretacji i dzięki temu stworzyła nam się plejada iście porąbanych postaci. Oprócz bohaterów-pacjentów w grze uczestniczyło 3 BNów-upiorów, którzy odzwierciedlali wewnętrzne głosy, skołowane zmysły i szaleńcze podszepty, jakie towarzyszyły każdemu z osadzonych w szpitalu (w tych rolach Ertai, Lilian i Samalai).

Mnie udało się dostać rolę Spiska - szaleńca owładniętego manią prześladowczą, podszytą setką rożnych teorii spiskowych. Rola jaką dostałem niewiele się różniła od krótkiego opisu na forum, więc odgrywanie postaci przyszło mi z łatwością. Postawiłem na coś pomiędzy Bradem Pittem z 12 małp i kilkoma przykładami szaleńców z X-Filesów. Nie mnie oceniać jak wypadłem w tej roli, ale bawiłem się naprawdę świetnie! Jak już jestem przy rolach moje prywatne nagrody za kreacje postaci powinni dostać Procent za Doktora Sputnika, przeświadczonego o skuteczności terapii wstrząsowej, oraz Anxvietas jako Przygłup ubrany w za duże spodnie z szelkami i rewelacyjną kolorową czapeczkę z daszkiem. No brawa panowie!

Moimi zadaniami było uzyskanie kilku pigułek róznych kolorów, oraz odkrycie co się właściwie dzieje w tym szpitalu. A działo się wiele. Po jakimś czasie pojawiły się pogłoski o demonie, który miał zagrażać wszystkim pacjentom (choć wśród szaleńców cieżko było określić co tak naprawdę nam zagrażało). Pierwotne obawy się potwierdziły, gdy coś nieustannie próbowało się przedżeć przez drzwi wejściowie, jeden z pacjętów uważający się za czarodzieja próbował odprawiać jakiś rytuał, a co jakiś czas bez przyczyny gineli poszczególni uszestnicy całej zabawy. Ja w tym wszystkim starałem się rozwiązać kolejny spisek agencji rządowych, który z pewnością stał za tym całym zamieszaniem. Współpraca układała się dziwacznie, żeby nie powiedzieć szaleńczo. Odgrywanie wariata, który próbuje sie dogadać z innymi wariatami w akompaniamencie ciągłych podszeptów złych mocy (tak chodzi tu m.in. o Ertaia) było nielada wyzwaniem.

LARP obfitował też w wiele zabawnych sytuacji. Do historii mojego larpowania przejdzie handel róznymi przedmiotami z Doktorem Sputnikiem. Tylko lekarze mogli mieć pigułki więc szybko skorzystałem z możliwości rozmowy z Doktorem. Wyglądał ona mniej więcej tak:

- Masz może pigułki?
- Tak, tak mam.
- A nie chciałbyś ich sprzedać?
- Chętnie! Wymieniam pigułki na wszystko co się da podłączyć do prądu. Sprawdzam oddziaływanie elektryczności na rózne substancje.
- Mam tutaj kartkę papieru!
- Papieru jeszcze nie podłączałem - biorę!
(później)
- Znów potrzebuje pigułki, ale mam coś lepszego niż ostatnio.
- Mianowicie? (doktor zaciera ręce)
- Kartkę z napisem!
- O! Świetnie! Biorę!
- Z napisem to będą dwie pigułki.
(doktor nerwowo patrzy na boki)
- No tak z napisem to będzie droższa. Niech będzie.

Dodam jeszcze, że później sprzedałem kartkę z mapą za trzy pigułki!

Niestety wszystkie wysiłki zmierzające do rozwiązanie tajemnicy demona, spisków i tajemniczych śmierci zakończył właśnie rzeczony Doktor Sputnik. Postanowił wprowadzić w życie pomysł na masową terapię wstrząsową i włączył system przeciwpożarowy, a następnie podłączył go do wysokiego napięcia! Tym spektakularnym akcentem LARP zakończył się wraz z żywotami wszystkich pacjentów.

Nie byłbym sobą, gdybym nie napisał o kilku uchybieniach jakie zauważyłem. Questy z pigułkami dodane były trochę na siłę - każdy miał znaleźć kilka lekarstw, ale zbierał je dla samego zbierania. Wydaje mi się to zupełnie niepołączone z pozostałymi wątkami, w jakie uwikłane były postaci graczy (chyba, że po prostu nie znam całości scenariusza). Do tego na początku Meg przygotowywała rekwizyty na bieżąco, przez co odrazu było widać, które z nich są istotne dla fabuły, a które są tylko "zasłoną dymną". Jednak jak widać są to naprawde drobne uchybienia.

LARP bardzo mi się podobał. Niby negocjacyjny, ale osadzony w zupełnie nowej konwencji, co sprawiło, że był to najbardziej popieprzony LARP w jakiego grałem do tej pory. Odgruwanie szaleńca sprawiło mi sporo radości, a samo obserwowanie gromady ludzi, poprzebieranych w absurdalne stroje i wykonujący jeszcze bardziej absurdalne czynności (kiwanie się na stołku, walenie głową w ścianę czy jazda na hulajnodze) pozwalało poczuć się jak w środku groteski. Do tego prosty układ questów, brak mechaniki starć i nakręcająca się spirala śmierci (skąd my to znamy?) pozwoliła na uczestnictwo w zabawie bez zbędnych zgrzytów.

Nie pozostaje mi nic innego jak powiedzieć - to był naprawdę dobry LARP.