Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zew Cthulhu. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zew Cthulhu. Pokaż wszystkie posty

14 lipca 2011

Galmadrin napiera!

15:32 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
To wydawnictwo o dziwacznej nazwie pojawiło się znikąd i przeprowadziło ankietę a w końcu zapowiedziało wydanie zagranicznych podręczników po polsku. Początkowo byłem nastawiony sceptycznie, ale coraz więcej skłania mnie do zmiany poglądów. Jaką szansę ma nowe wydawnictwo naszym RPG-owym ryneczku?

14 grudnia 2010

KB#16: Prehistoryczne scenariusze

21:44 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , 2 comments
Jak zwykle na sam koniec i tym razem spóźniony wpis na karnawał blogowy. Jakoś byłem przekonany, że kończy się dopiero jutro. W ten sposób to pierwsza edycja, na którą się nie wyrobiłem. Tym razem mówimy o scenariuszach - czas więc na kilka wynurzeń z cyklu "moje przygody".

Jestem dosyć ciężkim przypadkiem eRPeGowca - po raz pierwszy zagrałem mając jakieś osiem, albo dziewięć lat. Pomijając kwestie tego, czy to dobry wiek na inicjację w grach fabularnych, rozrywka ta pochłonęła mnie zupełnie do tego stopnia, że wkrótce sam stałem się Mistrzem Gry i sam zacząłem tworzyć scenariusze. Oczywiście na swój szczenięcy sposób. Zanim więc podchwiciłem jesiennogawędyzm, zanim napisałem przygodę na Puchar Gwiezdnego Pirata i nim zachwyciłem się systemem FATE pisałem takie oto scenariusze (czytasz na własną odpowiedzialność!):

Jaskinie i fragment opisu
 WFRP

Pierwszy scenariusz, który odnalazłem w swoim najstarszym eRPeGowym zeszycie, był umiejscowiony w świecie Warhammera. Wskazują na to przepisane statystyki Wokownika Chaosu z pierwszoedycyjnego podręcznika. Na 3 stronach formatu A5 rozrysowana została mapka jakichś jaskiń, oraz opisane zagrożenia czyhające na bohaterów graczy. O ile dobrze pamiętam i odczytuję, fabuła rozgrywała się wokół osoby Lidii, szlachcianki porwanej dla odprawienia jakiegoś mrocznego rytuału. Taki motyw ratowania księżniczki przepuszczony przez warhammerową pomroczność. Poniżej transkrypcja notatek scenariusza (pisownia oryginalna).

PUŁAPKA

Gracz musi wykonać test I. Gdy mu się nie powiedzie otworzy się klapa, a bochater tam wpadnie. Jeżeli trzymał coś w ręku musi rzucić na Zr czy mu to nie wypadło. W pułapce jest woda o głembokości 1,50cm [1]. Kto bedzie miał mniej wysokości utopi się[2].

KAGANEK

Jest 5 kaganków. Każdy na 1 ramieniu. [3]

KOŃ

Należy do Lidi.

SKRZYNIA (otwarta)

4 pochlebce[4], 5zk, klejnoty warte 28zk
(To należy do Lidi).

ZŁOTY KIELICH

Do rytuału. Warty 35zk

JEZIORO I STRUMYK

Stąd wziąść wode do rytuału.

GRÓB

Po odprawieniu rytuału z tąd wychodzi zjawa mniejszego boga Chaosu.

[1] Zapewne chodziło o 1,5 metra
[2] Jak widać już wtedy wiedziałem, że świat Warhammera jest brutalny i gracze nie mogą mieć łatwo! Poza tym to jedyny znany mi przypadek, kiedy wzrost w centymetrach, wypisywany zawsze na karcie bohatera, na coś się przydał.
[3] Po jednym na każdym ramieniu pentagramu.
[4] W ekwipunku szlachcica z 1ed WFRP znajdziecie "k6 pochlebców". Byłem wtedy przekonany, że "pochlebiec" to coś związanego z chlebem i spokojnie mieści się w niedużej skrzyni.

Miejsce zbrodni i rozpisana historia z handoutami


Zew Cthulhu, albo generic horror setting

Drugi ze scenariuszy przeznaczony był do Zew Cthulhu, choć miał niewiele wspólnego z mitami i twórczością Lovecrafta. Znacznie lepiej można go określić jako współczesna opowieść kryminalna z wątkiem okultystycznym w tle, a to dlatego, że wszystko działo się wokół morderstwa, które bohaterowie-detektywi mieli zbadać. Do notatek dołączona była nawet mapka miejsca zbrodni (z zaznaczonym ułożeniem ciała). Same notatki podzielone były n dwie części, w pierwszej były rozpisane dwa handouty (jak w każdym dobrym scenariuszu do ZC) w drugiej "historia morderstwa" odsłaniająca kulisy całej intrygi. Transkrypcja poniżej (znów pisownia bez zmian)

KARTKA

Zapraszamy na następne zebranie które odbędzie się 16.6.95r.[5] w pkt [tu narysowany pentagram] o godzinie 17:00

ZESZYT 1.str.
16.6.95r. Pujść o 17:00 na zebranie w pkt [pentagram] do clubu Paradise. Kupić kwiaty do wazonu.

2.str
INNE NOTATKI

HISTORIA MORDERSTWA

Morderstwo popełnił mąż Mikejli Tubson, Martin Tubson. Pochodził ze Szkocji. Był dobrym druidem, ale jego matka była zła. Kazała  mu zniszczyć symbol siły druidów czyli laskę i naszyjnik. Naszyjnik zniszczył, ale laskę obronił najlepszy druid. Martin uciekł, aż do Ameryki. Zamienił się w potwora Albordona przy pomocy umiejętności laboratoryjnej. Zabił żone, bo miała inny naszyjnik podobny do tamtego. Wzioł go by zawładnąć światem jak kazała mu matka.

[5] Bardzo cenna uwaga! Wskazuje na rok powstania scenariusza i jednocześnie mój wiek - 9 lat.

Podsumowanie

Być może tekst nawiązuje dosyć luźno do tematu karnawału, ale i z niego można wyciągnąć odpowiednie wnioski (np. w jakim wieku nie należy dawać swoim dzieciom podręczników do RPG). Zresztą ciekaw jestem czy i wy macie pochowne gdzieś głęboko prehistoryczne scenariusze i settingi.

31 października 2009

Happy Halloween!

15:51 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Z uwagi na to, że Zew Cthulhu okazał się być najlepszym, horrorystycznym systemem RPG na Halloween (według borejkowej ankiety) postanowiłem zamieścić drobną ciekawostkę, którą niedawno podesłał mi Procent (niech będą mu dzięki!).

Poniżej odcinek kreskówki Ghostbusters, w której dzielni pogromcy zmagają się z Wielkim Cthulhu! W odcinku pojawia się Necronomicon, Arkham, Pomioty Cthulhu, Shoggothy i mroczne kulty. Must-see dla każdego fana twórczości H.P. Lovecrafta!

Happy Halloween!




13 lipca 2009

Macki za czasów Stalina - finał

22:04 Posted by Grzegorz A. Nowak , No comments
Data: 11 VII 2009

System: Zew Cthulhu

MG: %

Gracze: Ja (Adam Łapiński), Samalai (Kazimierz Małcużyński), Badguy (Włodzimierz Kazimierczuk).

Scenariusz: sequel Gawędy o Czarnym Harnasiu

W marcu, czyli prawie trzy miesiące temu, zaczęliśmy grać w kolejną przygodę Zewu Cthulhu w polskich klimatach. Tym razem padło na czasy głębokiego PRLu - lata pięćdziesiąte, grupa dziennikarzy przygotowuje kolejna edycję kronik filmowych - tym razem o budowie tunelu przebiegającego pod Tatrami. Zima, góry i mrok czasów stalinowskich - taki klimat zaserwował nam Procent specjalizujący się w historycznie umiejscowionych sesjach (relacje z poprzednich sesji są tutaj i tutaj). Niestety z wielu różnych przyczyn kolejne próby zebrania się i dokończenia przygody spełzały na niczym. Dopiero w minioną sobotę, po trzech miesiącach przerwy udało nam się rozegrać ostatnią finałową część przygody.

Zaczęliśmy od przypomnienia tego co wydarzyło się do tej pory - wspólnymi siłami MG i nas grających udało się mniej więcej nakreślić główne wątki poprzednich sesji, oraz najważniejsze, kluczowe poszlaki dla śledztwa. Grę zaczęliśmy dokładnie od miejsca, w którym zakończyliśmy ostatnio - obserwacji pensjonatu, który pół wieku wcześniej był domem poety Tadeusza Micińskiego. Ostatnie poszukiwania wskazywały na to, że inż. Edmund Olsza, główny koordynator i projektant budowy tunelu pod górami, zaczął się żywo interesować osobą zakopiańskiego poety. Wiązało się to wszystko z wydarzeniami sprzed 50 lat, kiedy Miciński wraz z prof. Jabłońskim udali się w góry i gdzie w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło kilkoro ludzi. To właśnie badania nad tymi dziwnymi zdarzeniami (w których mogliśmy uczestniczyć jako gracze w czasie Gawędy o Czarnym Harnasiu) miały nadwątlić zdrowie psychiczne profesora. BG zaczęli podejrzewać, że ostatnie dziwne zachowania inżyniera mogą mieć związek z tragicznymi wydarzeniami w górach.

Kiedy okazało się, że sama obserwacja nie przyniosła skutków Badacze postanowili udać się z powrotem do swojego pensjonatu, lecz wcześniej ustalili, że następnego dnia jeden z nich wynajmie pokój w dawnym domu poety i być może w ten sposób uda mu się zauważyć coś więcej. Następnego dnia drużyna podzieliła się - Adam pojechał do wspomnianego domku żeby wynająć pokój, natomiast Kazimierz z Włodzimierzem udali się na plac budowy zrobić jeszcze kilka ujęć do materiału filmowego i zamienić dwa słowa z inżynierem Olszą. Na ciele inżyniera widać było wyraźne zmęczenie fizyczne i psychiczne - wychudł i zdawał się być nieobecny myślami, co po raz kolejny zaniepokoiło dziennikarzy. Z kolei Adamowi udało się zwiedzić dawny pokój poety, obecnie wynajęty przez inżyniera Olszę, oczywiście wcześniej uiszczając odpowiednią opłatę i zapewniając, że nie będzie ruszał niczego co należy do obecnego lokatora. Adam skorzystał z możliwości oglądnięcia zabytkowych mebli i osobistych rzeczy pozostałych po poecie. Wśród nich był list prof. Jabłońskiego adresowany do poety - zawierał obawy profesora co do możliwości powtórzenia się wydarzeń w górach. Jabłoński uważał też, że Miciński zbytnio zatracał się w swoich poszukiwaniach i powoli traci nad sobą kontrolę. Wśród rzeczy inżyniera Adamowi nie udało się znaleźć niczego przydatnego - zresztą wszystko pozostawione było w zupełnym nieładzie. Uwagę przykuły jedynie porozrzucane wszędzie kartki z nieokreślonymi bazgrołami.

Po południu podzieleni dziennikarze wreszcie się spotkali i podzielili się efektami swoich poszukiwań. Adam nalegał na dalsze prowadzenie śledztwa w tej tajemniczej sprawie, jednak Kazimierz z Władysławem twierdzili, że to nie ich sprawa i w sumie materiał na kronikę jest gotowy. Po burzliwej rozmowie doszli do porozumienia, że zostaną jeszcze najwyżej dwa dni a potem nie ważne co się będzie działo wracają do Krakowa. Kiedy dziennikarze przesiadywali wieczorem w swoim pokoju w pensjonacie niespodziewanie pojawił się jeden z inżynierów - ten z rosyjskim akcentem. Powiedział, że musi rozmawiać z Kazimierzem w bardzo ważnej sprawie i to na osobności. Redaktor niechętnie się zgodził, ale wszyscy mieli złe przeczucia, które wkrótce się potwierdziły. Gdy Kazimierz wyszedł z Rosjaninem na zewnątrz podjechał do nich czarny samochód z którego wysiadło dwóch tajemniczych jegomości w prochowcach. Adam i Włodzimierz rzucili się z pomocą swojemu towarzyszowi. Niechybnie całość skończyłaby się bójką, gdyby tajemniczy przyjezdni nie okazali legitymacji Urzędu Bezpieczeństwa. Rzekomy Rosjanin niespodziewanie zmienił akcent na polski, wyjaśnił, że dziennikarze zbytnio zajmują się nie swoimi sprawami, mają do jutra opuścić Zakopane i stawić się w redakcji. Ich materiały przejmie kolejny zespół redaktorski.

Zrezygnowani dziennikarze wrócili do swoich pokoi zastanawiając się co właściwie powinni teraz robić, jednak to nie był koniec niezwykłych wydarzeń tego wieczora. Kiedy zaczęło się ściemniać, nagle do pokoju wpadł Grubba - sejsmolog z zespoły inżynierów odpowiedzialnych za budowę tunelu. Zdenerwowany naukowiec trzęsącym się głosem zaczął prosić o pomoc - zbliżało się trzęsienie ziemi, które może doprowadzić do zejścia lawiny w miejscu gdzie znajdują się baraki robotników. Tylko dziennikarze mieli do dyspozycji samochód i mogli w porę ostrzec robotników przed katastrofą. Włodzimierz był przeciwny narażaniu własnej skóry na takie niebezpieczeństwo, jednak po krótkiej dyskusji cała czwórka znalazła się w samochodzie. Opady śniegu i wichura wzmagały się utrudniając drogę i wreszcie nie dało się jechać dalej - Grubba został w samochodzie trzymając zapalony silnik a dziennikarze ruszyli w stronę baraków. Niestety po krótkim czasie nie byli w stanie ani maszerować dalej a jakakolwiek rozmowa przychodziła z trudem. Za namową Włodzimierza dziennikarze postanowili wracać i wtedy niespodziewanie natrafili na Edmunda Olszę, który kazał im iść za sobą do bezpiecznego miejsca. Rzeczywiście chwile później wszyscy znajdowali się wewnątrz budowanego tunelu - w miejscu znacznie bezpieczniejszym od chłostanej wichrami doliny na zewnątrz. Wedle przewidywań Grubby lawina zeszła z gór po mocnym wstrząsie i wejście do tunelu zostało zasypane śniegiem - jednak znajdującym się w środku nic się nie stało.

Wydawało się, że Badacze są bezpieczni - najpierw inżynier zapewniał ich o trwałości konstrukcji by jednak zaraz zmienić ton swojego głosu i opowiadać o światach które będzie konstruował dzięki władzy jaką obdaruje go "On". Dziennikarze starali się wyciągnąć od inżyniera jakieś sensowne informacje z tego bełkotu gdy rozmowę przerwał kolejny wstrząs który załamał podłoże na którym wszyscy stali. Pod grupą dziennikarzy otwarła się ogromna, podziemna sala przerastająca swoim rozmiarem wszytko co do tej pory widzieli. Ten niesamowity widok jakby nie z tego świata jest przedostatnim jaki zobaczyli badacze. Ostatnim było ogromne cielsko "Czegoś", przerażającego i koszmarnego istnienia pulsującego bluźnierczym życiem wypełniającym ogromną przestrzeń podziemną. Jedno z wielkich, licznych oczu spoglądnęło na nieszczęsnych dziennikarzy, lecz tego ich umysły nie były w stanie wytrzymać.

W ten właśnie sposób kończy się jednostrzałówka, którą graliśmy przez trzy sesje i na przełomie trzech miesięcy. Niezły wynik jak na przygodę "na jeden raz". Wydaje mi się, że całość nieco straciła właśnie przez duże odstępy czasu pomiędzy sesjami. Gdybyśmy mogli siąść raz np. przez 8 godzin gry przeprowadzić całe śledztwo i dojść do kulminacyjnego momentu z nieokreślonym wielkim przedwiecznym drzemiącym pod Tatrami przygoda wywarłaby znacznie większe wrażenie. Opisywana sesja trwała niespełna 2 godziny i czuć było, że jest jedynie formalnością, dopełnieniem wcześniejszych dwóch spotkań, żebyśmy nie pozostali bez zakończenia.

Jednak powyższe zarzuty mają naturę czysto techniczną - to nie wina MG, tylko braku czasu na zorganizowanie porządnej wielogodzinnej sesji. Scenariusz przygotowany przez Procenta podobał mi się - szczególnie, różne historyczne odniesienia do prawdziwych, postaci, miejsc czy nawet utworów literackich (były wiersze Micińskiego wśród handoutów). Taka konstrukcja fabuły sprawia, że opowiadana historia staje się bardziej wiarygodna i łatwiejsza w odbiorze, a samo wniknięcie w świat gry było ułatwione tak dla graczy jak i dla MG. Będę namawiał Procenta, żeby spisał swoje pomysły bo są dość oryginalne i pokazują jak ciekawie można połączyć zdawałoby się mało fantastyczna kulturę ludową z Mitami Cthulhu. Istnieje przekonanie, że pod tym względem łatwiej skorzystać z bardziej tajemniczych kultur, jak powiedzmy amerykańscy Indianie niż bliższych nam górali z Podhala. Procent pokazuje, że pod cienką warstwą czasem śmiesznego dla współczesnych folkloru można przemycić temat horrorystyczny. Okazuje się, że i nasze Tatry mogą być spowitymi mgłą, śniegiem i tajemnicą Górami Szaleństwa.

Nie ma co specjalnie rozwodzić się nad grą moją, Badguya czy Samalaia. Mimo dużego odstępu czasu od ostatniej gry byliśmy w stanie bez wiekszych problemów wskoczyć w skóry peerelowskich wścibskich i wesołych dziennikarzy. Podobały mi się różne konflikty, które rodziły się w drużynie - gdy trzeba było zdecydować czy pomóc zagrożonym robotnikom mimo realnego niebezpieczeństwa zejścia lawiny. Nawet ponury koniec naszych postaci nie popsuł ogólnego pozytywnego wrażenia.

No to na koniec jeszcze raz - to były mile spędzone dwie godziny, choć szkoda, że końcówki nie udało się upchnąć na którejś z poprzednich sesji. Przygoda łącząca klimat głębokiego PRLu, tatrzańskiego regionalizmu i oczywiście cthultystycznej tajemnicy wypadła zadziwiająco dobrze i za niego przede wszystkim duże plusy. Minusem w moim odczuciu była czasem widoczna słaba motywacja postaci - kiedy materiał filmowy był zrobiony w sumie Badacze mogli przestać się interesować stanem psychicznym inżyniera Olszy i zwyczajnie wrócić do Krakowa co zakończyłoby sesje bez kulminacyjnej końcówki i rozwikłania tajemnicy. No i na koniec jeszcze mój osobisty plus za lovecraftowską końcówkę - szaleństwo dopadło wszystkich.

Teraz czekamy na kontynuację autorki Procenta. Ja tym czasem planuje kontynuowanie Grozy w Talabheim - zaczeliśmy w nia grać ponad rok temu i jak widać wiecznie nie ma czasu żeby ją skończyć.

PS: Osobny plus należy sie mamie Badguya za poczęstowanie nas krzepiącymi zapiekankami domowej roboty. Chrupiące przysmaki były pyszne, pozwoliły odetchnąc i nabrać sił przed kulminacyjnym momentem gry. Jeszcze raz dziękujemy!

27 marca 2009

Macki za czasów Stalina - ciąg dalszy

15:13 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 17 III 2009

System: Zew Cthulhu

MG: %

Gracze: Ja (Adam Łapiński), Samalai (Kazimierz Małcużyński), Badguy (Włodzimierz Kazimierczuk).

Scenariusz: sequel Gawędy o Czarnym Harnasiu

W zeszłym tygodniu pisałem o pierwszym zetknięciu z lovecraftowskim klimatach w czasach głębokiego PRLu. Przygodę, która niespodziewanie okazała się być kontynuacją Gawędy o Czarnym Harnasiu, po dwóch tygodniach przerwy udało nam się posunąć nieco do przodu. Znów nie udało się definitywnie ukończyć przygody, mimo to tradycyjnie przyjrzymy się jak wypadła kolejna odsłona Zew Cthulhu w wydaniu Procenta.

Po wizycie w szpitalu psychiatrycznym (ostatnia scena poprzedniej sesji) Bohaterowie udali się do pensjonatu Proletariusz. Na drodze do swoich pokoi spotkali jednego z inżynierów, który użalał się nad sytuacją robotników pracujących przy budowie tunelu. Dziennikarze zgodzili się porozmawiać o tym z inż. Edmundem Olszą. Udało im się nawet złapać go wieczorem jednak nie miał czasu rozmawiać z dziennikarzami. Twierdził, że niezwykle się śpieszy, a jego oblicze wydawało się trapione jakimś nieokreślonym bólem, lub strachem.

Inżynier Olsza szybko opuścił pensjonat, a rządni sensacji dziennikarze ruszyli jego tropem. Mieli nadzieję odkryć coś niezwykłego w osobie przodownika pracy, choć takiemu postępowaniu sprzeciwiał się Kazimierz. Podążając tropem inżyniera BG dotarli do jednego z zakopiańskich domów-pensjonatów. Okazało się, że było to miejsce gdzie jeszcze przed I Wojną Światową mieszkał poeta Tadeusz Miciński. Niestety obserwacja nie przyniosła oczekiwanych skutków, a siedzenie w samochodzie na straszliwym mrozie również nie należało do najprzyjemniejszych, więc zniechęceni BG wrócili do pensjonatu racząc się jeszcze przed snem kilkoma głębszymi.

Następnego ranka miało odbyć się umówione spotkanie z Olszą jednak okazało się, że ten opuścił pensjonat już wczesnym rankiem. Do tego jeden z inżynierów był niezwykle wzburzony, gdyż Olsza wręczył mu projekty wedle których miał kontynuować budowę tunelu. Dziennikarze byli zdumieni gdy zobaczyli rysunki, które wymykały się zasadom normalnej geometrii i już na papierze tworzyło iluzje. Dziennikarze postanowili nie tracić czasu na uganianie się za inżynierem i ruszyli do szpitala na umówione spotkanie z doktorem Jabłońskim. Szpital nie był zbyt przyjemnym miejscem, a pracownicy nie należeli do najbardziej kompetentnych. Spotkanie z podupadłym na zdrowiu psychicznym naukowcem, wbrew zapewnieniom pielęgniarzy, przebiegło miło i spokojnie. Widać było, że pacjenci są źle traktowani - siniaki i rany wyraźnie dawały znać o miejscowych metodach leczenia. Z wypowiedzi doktora niewiele wynikało, a pytany o wypadek w górach sprzed czterdziestu lat odpowiadał w tajemniczy i zawiklany sposób. Jedynie złowieszczo zabrzmiało stwierdzenie, że "ziemia znów domaga się krwi". Po tych słowach nagle zatrzęsło całym pokojem, a doktor upadł na ziemię obficie krwawiąc z nosa. Wezwani pielęgniarze rzucili się pomagać Jabłońskiemu, a dziennikarze musieli opuścić szpital tłumacząc się wcześniej co się stało z pacjentem.

Dziennikarze ruszyli natychmiast po wydarzeniach w szpitalu do domu wójta Jabłońskiego, żeby zawiadomić go o wypadku. Na miejscu zastali jedynie gospodynię, która zalewając się łzami i oświadczyła, że wójta zabrano. Na pytanie kto go zabrał odpowiedziała "oni", co w mniemaniu pani Zofii miało oznaczać Urząd Bezpieczeństwa. Dziennikarze zaglądnęli do pokoju wójta mając nadzieje ustalić czego szukała bezpieka, ale w chaosie pozostawionym przez tajemniczych funkcjonariuszy nie udało się znaleźć niczego przydatnego. BG dowiedzieli się jedynie że doktora Henryka Jabłońskiego łączyła przyjaźń z poetą Micińskim i że jego badania po wypadku w górach były powszechnie krytykowane przez środowisko naukowe.

Dziennikarze postanowili podjąć trop pracy naukowej Jabłońskiego i ruszyli ponownie do szpitala psychiatrycznego jednak w drodze ich uwagę przykuła obecność karetki pogotowia pod Proletariuszem. Okazało się, że w czasie wstrząsu ze schodów niefortunnie spadł Maciej Zimski (Zetempowiec) skręcając sobie kark. Ta nagła, nieoczekiwana śmierć wzbudziła spore zamieszanie i tylko pogłębiła podejrzenia dziennikarzy. Sejsmolog z którym rozmawiali stwierdził wyraźnie, że to coś zupełnie niespodziewanego w tych rejonach i sam nie wie co ma o tym myśleć.

Wreszcie BG dotarli do psychiatryka i wypytywali się o dokumenty jakie miał mieć ze sobą doktor Jabłoński. Niestety dyrekcja szpitala nie potrafiła jednoznacznie odpowiedzieć czy rzeczy doktora są gdzieś na terenie placówki, a dostępu do archiwum oczywiście nie udzielono. Bohaterowie postanowili podjąć drugi trop jakim było powiązanie Jabłońskiego z Micińskim - sesja skończyła się na planowaniu zdobycia informacji o poecie w jego niegdysiejszym domu.

Kolejna cześć przygód PRLowiskich dziennikarzy przebiegła znacznie sprawniej. Tym razem akcja znacznie przyspieszyła i Bohaterowie musieli się zmierzyć z kilkoma nie do końca wyjaśnionymi zdarzeniami. Mniej było też "klimacenia", więcej skupiania się na samej fabule scenariusza i podążanie za kolejnymi tropami podrzucanymi przez Mistrza Gry.

Poziom sesji nie odbiega specjalnie od tego zaprezentowanego ostatnim razem. Tak jak wspomniałem wyżej akcje była znacznie bardziej wartka i udało się poruszyć wiele kolejnych wątków scenariusza. Jak zwykle bardzo dobrze wypadły procentowe kreacje Bohaterów Niezależnych - szczególnie pani Zofia i Zimśki. Charakterystyczne dla Procenta jako MG jest umieszczanie postaci historycznych w swoich przygodach. Tym razem pojawił się rzeczywiście żyjący i tworzący na Podhalu poeta Tadeusz Miciński, którego twórczość zresztą dziwnie pasuje do Cthulhu w Tatrach.

Jedynym poważnym zarzutem była, moim zdaniem, słaba motywacja BG. Przybyliśmy w góry żeby robić reportaż, a wątki uciekały dosyć mocno na bok i czasami miałem wrażenie, że najrozsądniejsze co mogliby zrobić sprzedajni dziennikarze to machnąć na to ręką. Mając na uwadze jednak dobro sesji postanowiliśmy odgrywać różne podejście do sprawy - Adam i Władek byli tymi ciekawskimi i wścibskimi reporterami, natomiast Kazimierz był sceptykiem który na chłodno podchodził do tych wszystkich "tajemniczych" wydarzeń. W efekcie całość wypadła całkiem nieźle i przekonywująco.

Nasze odgrywanie nie wyróżniało się niczym szczególnym względem ostatniej sesji. Zgrana drużyna i znane postacie pozwoliły łatwo wrócić do swobodnego, naturalnego grania i przerwa pomiędzy kolejnymi spotkaniami nie stanowiła tu żadnej przeszkody. Nie udało się uniknąć odwołań do stereotypowych realiów minionej epoki, ale jak widać sesja nie utraciła na tym - wręcz przeciwnie.

Podsumowując - po nieco rozwleczonej offtopami pierwszej sesji druga nabrała niezłego tempa i pchnęła akcję orz śledztwo do przodu. Zgrabne nawiązania do poprzedniej przygody Procenta oraz zgrana drużyna to kolejne mocne plusy minionej sesji. Widać wyraźnie, ze %-sesje zostaną w pamięci jako świetne odskocznie od moich Warhammerów, a sam pomysł na umiejscowienie akcji w ciekawych, niecodziennych realiach tylko skłania do podchwycenia takiej inspiracji.

PS: Miałem to już napisać w poprzedniej relacji, ale pewnie i tak nikt nie zauważył. Nazwiska naszych postaci są żywcem wzięte z jednej z prawdziwych kronik filmowych, które oglądaliśmy na YouTubie przed sesją w ramach nakręcania się na klimat PRLu . Myślę jednak, że ci panowie których nazwiskami się posłużyliśmy mieli znacznie łatwiejszą pracę niż nasi Bohaterowie oczekujący nieuchronnie na spotkanie z grozą Mitów.

16 marca 2009

Macki za czasów Stalina

10:10 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 3 III 2009

System: Zew Cthulhu

MG: %

Gracze: Ja (Adam Łapiński), Samalai (Kazimierz Małcużyński), Badguy (Włodzimierz Kazimierczuk).

Scenariusz: sequel Gawędy o Czarnym Harnasiu

W minionym tygodniu wreszcie udało nam się zebrać na dawno zapowiadaną i parokrotnie odkładaną sesję w Zew Cthulhu. Procent to moje prywatne źródło Lovecrafta, dzięki którego zbiorom udało mi się niedawno odświeżyć cykl opowiadań Samotnika bez niewdzięcznego polowania w bibliotece. Do tego ostatnią naszą sesję w ZC wspominam bardzo miło (relacja oczywiście tutaj), więc kiedy padła propozycja grania, bez wahania zgodziłem się. W drużynie było miejsce jeszcze na dwie osoby które zajęli Badguy (z którym wspólnie stawialiśmy czoło wyzwaniom w poprzedniej sesji Procenta) i Samalai (który po raz pierwszy zanurza się w grozę Mitów).

Otoczenie i wybór postaci został odgórnie ograniczony i podobnie jak ostatnim razem przygoda miała być jednostrzałówką. Graliśmy w realiach głębokiego, stalinowskiego PRLu (początek lat 50-tych XX wieku), a nasi bohaterowie mieli stanowić zespół realizatorski zajmujący się kręceniem propagandowych Kronik Filmowych. Naszym zadaniem było przygotowanie propagandowego reportażu o przodowniku pracy, zasłużonym inżynierze Edmundzie Olszy, który nadzorował pracę nad kolejnym wielkim przedsięwzięciem budowlanym komunistycznej Polski - tunelem pod Tatrami mającym łączyć nasz kraj z Czechosłowacją (między Łysą Polaną a Tatrzańską Łomnicą).

Przygoda rozpoczęła się w Krakowie, gdy po spotkaniu redakcyjnym Kazimierz (redaktor) otrzymał wytyczne na podstawie których miał być nakręcony reportaż. Późniejsze spotkanie z Adamem (dźwiękowcem) i Władysławem (kamerzystą) w jednej z restauracji krakowskiego śródmieścia doprowadziło do ustalenia szczegółów zlecenia i podjęcia decyzji o wyruszeniu już następnego dnia. Całość została poparta kilkoma kieliszkami dobrego napitku (oczywiście opłaconych z funduszu redakcyjnego).

Następnego dnia dziennikarze byli już gotowi do drogi, choć zdziwieniem było, że Kazimierz postanowił połączyć przyjemne z pożytecznym i wziął ze sobą swoją żonę fundując jej niepodziewany urlop. Tak też wszyscy wyruszyli w stronę Podhala. Droga zajęła parę ładnych godzin z uwagi na to, że za szybami samochodów królowała sroga zimowa pogoda, która wraz ze zbliżaniem się do celu robiła się co raz mniej przyjemna. Drużyna podróżowała w dwa samochody - w służbowym siedzieli Adam i Władek umilając sobie podróż opowieściami o absurdalnych wypadkach przy wznoszeniu Nowej Huty, w osobowym Kazimierz z żoną wysłuchując jej ciągłych narzekań i już na wstępnie żałując podjętej decyzji.

Na miejsce, czyli do Ludowego domu wypoczynkowego aktywu i przodowników pracy "Proletariusz" imienia Marcelego Nowotki w Bukowinie Tartrzańskiej, cała grupa dotarła pod wieczór. Po przywitaniu przez miejscowego działacza ZMP (Macieja Zimskiego) i ulokowaniu się w swoich pokojach udali się do bufetu zjeść porządną kolację - wszak długa droga przez skute lodem szosy wzmaga apetyty. W bufecie BG udało się spotkać kilku inżynierów pracujących przy budowie i zamienić kilka słów na powitanie przy zwyczajowym kieliszku. Był wśród nich nawet jeden radziecki technik i chyba jego szybkie tempo sprawiło, że żołądek jednego z pijących nie wytrzymał i impreza musiała się skończyć. Tego dnia udało się jeszcze dziennikarzom zobaczyć z Edmundem Olszą w bibliotece pensjonatu - umówili się na dzień następny na wywiad i parę ujęć z placu budowy.

Wieczór dziennikarze postanowili spędzić nad resztą alkoholu jaki udało im się ze sobą przywieźć. Tego wieczoru miały jednak miejsca dwa niespodziane wydarzenia - w czasie popijawy jeden z kieliszków rozsypał się zupełnie raniąc przy tym Adama. Jak się potem okazało nie był to odosobniony przypadek, ale cała wina zrzucona została na straszliwy mróz i kiepską jakość wyrobów szklanych (ach ten komunizm). Około północy dało zabawę przerwały jakieś porykiwania z zewnątrz pensjonatu. Jak się okazało grupa podpitych miejscowych rzucała śnieżkami w okna inżynierów, po chwili szturmując główne wejście. Dziennikarze szybko wywietrzyli sensację i ruszyli ze sprzętem na parter pensjonatu. Po krótkiej bójce sytuacja się jednak uspokoiła (choć ucierpiał nos Zetempowca). Interweniował sam wójt, który wyjaśnił że miejscowi sprzeciwiają się budowie tunelu. W zamian za nie zgłaszanie całego zajścia na milicję obiecał następnego udzielić odpowiedzi na parę pytań dziennikarzy.

Z samego rana krakowscy dziennikarze ruszyli na teren budowy. Na miejscu ukazał się nędzny obraz robotników starających się mimo srogiej zimy sprostać wymogom centralnego planowania. Okazało się, że z uwagi na ciężkie warunki pracy codziennie umiera kilku robotników. Inżynier Olsza twierdził, że nie ma na to sposobu i że wiążą go instrukcje z góry. Przedpołudnie ekipa spędziła na wywiadzie z inżynierem, robieniu ujęć placu budowy i robotników ciężko pracujących przy budowie socjalizmu.

Po skończeniu pracy na budowie ekipa ruszyła do wójta. Na miejscu zostali gorąco przyjęci przez panią Zosię - leciwą góralkę, która gospodarzyła w domu wójta. Przyjęcie łączyło się sutym obiadem więc dziennikarze oczekując na wójta mogli się porządnie najeść. W rozmowie z Jabłońskim okazało się, że miejscowym nie podoba się pomysł budowy tunelu i uskarżają się na niszczenie należących do nich terenów. W czasie rozmowy wspomniał też wydarzenia z przed 40 lat, kiedy to w górach miało miejsce wypadek z udziałem prof. Zakrzewskiego, którego bliskim znajomym był ojciec wójta - dr Henryk Jabłoński (tak, to moja postać z poprzedniej przygody, a "wypadek" to fabuła poprzedniej sesji!). Chcąc zbadać całą sprawę umówiliśmy się na spotkanie z doktorem, który wciąż żyje, choć obecnie przebywa w szpitalu psychiatrycznym.

Po tych wydarzeniach postanowiliśmy przerwać sesję i dokończyć przy najbliższej okazji.

Procent dał się poznać jako dobry cthulowy MG i uważam, że forma nie opadła. Co prawda najważniejsze elementy przygody dopiero przed nami ale i tak grało mi się bardzo dobrze. Oczywiście można uznać za zarzut fakt trochę płynnego i nie trzymającego się w ryzach nastroju. Daleko było do klimatu grozy czy choćby niepokoju (choć zimowa aura mogła temu sprzyjać), które zastąpił lekka opowiastka oparta na absurdzie i stereotypach tamtych lat (znanych przez nas z kart podręczników i często humorystycznych opowieści rodziców). Myślę że nie do końca o to chodziło Procentowi, choć może fajerwerki trzyma na kolejne sceny (pomijając te którymi nas uraczył do tej pory ;).

Być może nastrój poszedł w inną od oczekiwanej stronę, uważam sesję za udaną. Granie zupełnie nowymi postaciami (żonatymi facetami pod 40tkę) w zupełnie nowych realiach (głęboki PRL) było naprawdę ciekawe i satysfakcjonujące - polubiłem swoją postać oraz postaci Samalaia i Badguya. Jak już jesteśmy przy tych dwojgu - wyszła nam całkiem zgrana ekipa. Badguy pokazał się od dobrej strony pokazując, że silne prostolinijne postaci, może do niego pasują, ale nie pozwalają mu rozwinąć skrzydeł. Samalai w sumie po raz pierwszy ma styczność z ZC i wychodzi całkiem nieźle (a przecież nie gra elfem ;), szczególnie że w sumie jest przywódcą naszej ekipy. Jeśli chodzi o mnie, wydaje się że stworzyłem przekonywującego bohatera - nieco sarkastycznego i dowcipnego realistę, choć już nie pierwszej młodości i przy tym nieentuzjastycznie nastawionego do komunizmu (w przeciwieństwie do Kazimierza - bohatera Samalaia).

Bardzo wiarygodnie wypadły również kreacje niektórych Bohaterów Niezależnych - aktywisty ZMP oraz sejsmologa, którego pominąłem w dotychczasowym opisie. Z kolei opisy ciężkiej pracy robotników i nieuniknionych ofiar budowy tunelu na tyle mną zdziwiłem, że wypytywałem Procenta czy taka sytuacja ma uzasadnienie historyczne. Okazało się, że rzeczywiście dochodziło do takich przypadków w pierwszych latach PRLu, a sam opis sytuacji w czasie sesji wywołał w nas sprzeciw - przez kilkanaście dobrych minut dociekaliśmy dlaczego warunki są takie złe i kto za to odpowiada. Słowem sytuacaj zrobiła na nas wrażenie.

Przygoda, choć niedokończona pozostawiła w pamięci kilka miłych wspomnień. Była bardziej luźną sesyjką późnym popołudniem niż poważną sesją grozy, ale najwyraźniej takie klimaty odpowiadały nam na ostatnim spotkaniu. Bardzo podobało mi się połączenie wątków z poprzedniej przygody Procenta (Gawędy o Czarnym Harnasiu i pojawieniu się mojej postaci 40 lat później) i wprowadzeniu tego specyficznego góralskiego klimatu.

No cóż - pozostaje czekać na konkluzję!

12 grudnia 2008

LARP: Placid Hill - Przebudziciele

13:39 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments


Dat
a: 6 grudnia 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Placid Hill - prowincjonalne miasteczko gdzieś w zapomnianych rejonach Stanów Zjednoczonych. Na pierwszy rzut oka wydaje się nie różnić niczym od setek innych mieścin rozrzuconych po całym obszarze amerykańskiego kontynentu, jednak pod cienką warstwą małomiasteczkowej idylli kryją się dużo bardziej zadziwiające, a czasem nawet przerażające tajemnice. Dziwnym trafem dawne moce, mroczne tajemnice i istoty spoza naszej rzeczywistości wybrały sobie to miejsce, żeby po wielokroć przedostawać się do naszego świata. Przerażeni mieszkańcy czytając lokalną gazetę raz po raz zadają sobie pytanie: dlaczego to właśnie ich spokojne miasteczko musi być nawiedzane przez kolejne niesamowite przypadki?

Odpowiedź jest prosta - dlatego, że Placid Hill jest miejscem akcji LARPów Krakowiskiej Grupy Larpowej! W minioną sobotę członkowie larpowni mogli po raz kolejny przenieść się do małomiasteczkowej rzeczywistości i zetknąć się z kolejnymi chorymi pomysłami zrodzonymi w głowach Mistrzów Gry. Miasteczko Placid Hill jest już znane i powszechnie wiadomo, że wbrew swej nazwy nie jest wcale takie spokojne. Nie tak dawno przecież zostało nawiedzone przez seryjnego mordercę Stuarta Gordona, ściągających go sławnych agentów FBI i bandę przerażających upiorów (LARP: Placid Hill - X-files --> relacja tutaj).

LARP rozgrywany był w Jędrusiu, więc miejsce akcji różniło się diametralnie. W pierwszym mieliśmy nawiedzony las nieopodal jeziora, w Przebudzicielach wszystko działo się w miejscowym domu publicznym (choć małe miasteczko, to mają tu szeroki wachlarz usług). Już rekrutacja na grę osnuta była mgłą tajemniczości, gdyż jedynie kilka kluczowych postaci było ujawnionych, natomiast cała reszta (jakieś 15) była do wzięcia w ciemno, czyli decydujesz się na wybór postaci, ale dopiero na LARPie przekonasz się kim będziesz! Dziwaczne, ale i intrygujące, choć niektórzy mieli problem z przebraniem (bo w co tu się ubrać jak nie wiem kim gram), jednak i ten problem częściowo został rozwiązany określeniem realiów (współczesność, USA).

Ja jednak wybrałem jedną z postaci ujawnionych, zresztą za namową autora scenariusza i MG w jednej osobie czyli Samalaia (ależ zaskoczenie!). Twierdził, że nadam się do tej roli wyśmienicie więc nie myśląc zbyt wiele zaklepałem sobie rolę Samuela "Mr. Big" Thomsona - alfonsa i właściciela przybytku (!). Niewiele myśląc w sobotę, tuż przed LARPem, zapakowałem do plecaka białą marynarkę i spodnie, które niegdyś sprawdziły się jako ubiór Lucyfera na LARPie Saligia (biel stąd, że Lucek przed swym upadkiem miał być aniołem i to najpiękniejszym). Do tego kilka sztuk biżuterii i pistolety ASG (oczywiście tylko jako rekwizyty) i mogłem ruszać w drogę.

Jak już wspominałem, po raz kolejny LARP rozgrywany był w klubie Jędruś. To chyba będzie nasze stałe lokum, szczególnie, że planujemy poszerzyć działalność klubu - to grzech nie wykorzystać tak świetnego miejsca z dobrym dojazdem. Kiedy przybyłem na miejsce większość grających już była, więc szybko przebrałem
się i dołączyłem do ogólnych przygotowań. Dostałem swoją rolę i zapoznałem się z nią (co nie zajęło dużo czasu, bo role były niewielkie), po czym przystąpiłem do niewdzięcznej roli skarbnika (tak to ten co trzyma pieniądze KGLu i nie bardzo wiadomo co z nimi robi). Po załatwieniu formalności i rozdaniu ról Samalai pokrótce przypomniał zasady i zaprosił wszystkich do gry. Gracze zostali podzieleni na dwie grupy - tych startujących w domu publicznych (do których, rzecz jasna, się zaliczałem) i całą resztę która miała przybyć do przybytku uciech w swoim czasie.

W czasie przygotowań, na miejsce LARPa przybyła zaproszona Krakowska Telewizja Internetowa (której ekipę serdecznie pozdrawiam) celem uwiecznienia naszego LARPa i zrobienia reportażu o tym czym właściwie się zajmujemy. Przez cały czas trwania LARPa panowie z kamerami biegali po sali starając się uwiecznić najciekawsze momenty i dialogi. Po grze ja, Samalai i Monika udzieliliśmy krótkich wywiadów o tym czym dla nas jest larpowanie, jak się w to wkręciliśmy i na czym to wszytko polega. Przybycie telewizji nie obyło się bez kilku ciekawych epizodów w rodzaju przewracania sprzętu w ferworze gry, czy buczącej lodówki, która w swej złośliwości musiała się włączyć właśnie w czasie udzielania wywiadu. Wszyscy są bardzo ciekawi jak wypadliśmy w oczach mediów, ale na to musimy jeszcze poczekać (choć nie wiadomo czy się doczekamy, bo podobno część materiału nie wyszła z uwagi na słabe oświetlenie).

Wróćmy jednak do samego LARPa. Całość zaczęła się bardzo spokojnie - kolejny wieczór w domu publicznym i ja jako alfons, który musiał doglądać interesu. Ostatnio dochodziły mnie słuchy, że wśród pracowników (pań pracujących, pana pracującego i ochroniarza - w tych rolach Monika, Raiza, Dasti - mam nadzieję, że tak to się piszę - oraz Bell i Badguy) zrodziło się jakieś niezadowolenie z pracy mimo tego że interes się nieźle kręcił. Postanowiłem szybko wybadać sprawę rozmawiając z moimi pracownikami. Po kilku zamienionych słowach z Robertem, ochroniarzem przybytku, okazało się, że problemem jest jego brat który trafił do więzienia. Na to nie mogłem nic poradzić, natomiast jego uwaga o niskich zarobkach mogła się przynajmniej doczekać mojego zapewnienia, że prędzej czy później przyjdzie czas na poprawę płac. Jeśli chodzi o "pracownice" sprawa nie była tak nagląca, a przynajmniej nie miała znaczenia wobec tego co miało nastąpić.

Tu przy okazji nadmienię o tym, że w czasie luźnych rozmów pomiędzy postaciami dochodziło do komentarzy odnośnie niedawnych wydarzeń w lesie nieopodal Placid Hill. Po raz pierwszy doszło do przenikania się LARPów, kiedy wydarzenia z jednego z poprzednich scenariuszy pojawiają się w kolejnym. Bardzo mi się to podobało!

Impreza w klubie zaczynała się rozkręcać, więc postanowiłem osobiście przywitać przybywających gości i zachęcić ich do korzystania z szerokiej gamy usług przybytku. W międzyczasie miał miejsce jeden przykry incydent. Okazało się, że jeden z gości zajmuje się dealowaniem - razem z Robertem postanowiliśmy szybko ukrócić ten proceder. Wzięliśmy delikwenta na stronę i wytłumaczyliśmy stanowczo, że takie zachowanie w najlepszym przypadku może się skończyć wypadem na zbity pysk. O najgorszym nie będę mówił. W każdym razie po szczerej rozmowie i odebraniu towaru puściliśmy dealera wolno, ale ostrzegliśmy go że mamy na niego baczenie!

Tego co miało się zdarzyć dalej nic nie zapowiadało. No dobra, wspominali o tym Stinky (miejscowy żul, sławny z wydarzeń w lesie - grany ponownie przez Procenta) oraz dziwaczny typ z rozdwojeniem jaźni (Wiliam? - w każdym razie w tej roli Gruby), ale kto by słuchał takich typów, kiedy jedyne co jest ważne to dobra zabawa i kręcący się interes. Dlatego sporym zaskoczeniem było dla mnie pojawienie się bandy ubranej na czarno wymachującej nagle pistoletami w stronę moich klientów. Interwencja Roberta niestety nie poskutkowała - został ranny i osunął się pod ścianę. Słowem nagła akcja powiodła się i wszyscy uczestnicy zabawy, którzy nie należeli do "tych złych", zostali sterroryzowani i leżeli w różnych niewygodnych pozach pod ścianą lub na ziemi. Wśród nich oczywiście byłem ja.

Rozpoczął się czas wyczekiwania. Co właściwie się dzieje? Kim są ci ludzie? Czego od nas chcą? Wszelkie próby negocjacji spełzały na niczym, a kilka prób wyrwania broni opresorom skończyło się kolejnymi ranami postrzałowym. Co gorsza, pamiętałem, że mam schowaną broń pod ladą, ale w drugim pomieszczeniu. Nie było żadnej możliwości dostania się tam - przez cały czas pozostawaliśmy pod czujnym okiem terrorystów. Ci zaczęli rysować jakieś dziwaczne znaki na podłodze i po jakimś czasie uświadomiłem sobie, że to nie są zwyczajni terroryści, którzy będą żądali pieniędzy, wypuszczenia swoich kamratów z więzień, czy jakichś innych równie istotnych dla nich rzeczy. Okazało się, że chcą nas jedynie złożyć w ofierze jakiemuś mrocznemu, pogańskiemu bóstwu - zaiste Placid Hill robiło się co raz bardziej nieprzyjaznym miejscem!

Musiałem działać, ale nie bardzo wiedziałem od czego zacząć - wszelkie próby siłowe konczyły się ranami od kul, a próby negocjacji nie skutkowały zupełnie. Zakładnicy niecierpliwili
się, terroryści-kultyści byli co raz bliżej wypełnienia swoich straszliwych praktyk, a kolejne docinki ze strony Rebeki pod ich adresem wcale nie poprawiały sytuacji (choć były szalenie zabawne - brawa dla odgrywającej Raizy). Jednak, gdy po raz któryś z kolei jeden z zakładników (chyba Stinky) próbował rzucić się po broń, wykorzystałem to, że koło mnie stał jeden z kultystów oddalony od reszty, i rzuciłem się na niego próbując złapać za szyję i trzymać blisko siebie (zadeklarowałem to MG - po teście, udało się choć z trudem). Korzystając z zamieszania podprowadziłem nieszczęśnika w stronę wyjścia szeptająć, że nie chcę mu nic zrobić, że chcę wyjść tylko ja - reszta może tu zdychać. On odparł, że wśród zakładników jest jego ojciec, więc powiedziałem, że mu pomogę jak on pomoże mnie. Oczywiście cały czas kłamałem, ale wszystko co zbliżyło mnie do wyjścia i do broni ukrytej w drugim pomieszczeniu było warte zastosowania! Kiedy byliśmy o krok od wyjścia kultysta o bladej jak trup twarzy (Toread) rzucił się w naszym kierunku. Gdyby nie interwencja mojego ochroniarza - Roberta - niechybnie zostałbym ponownie obezwładniony i mógłbym zapomnieć o zdobyciu broni. Niestety jak się później okazało, mój ochroniarz, raniony wcześniej, przypłacił za tą pomoc życiem (wielki szacunek Badguy - bez ciebie cała akcja nie udałaby się).

Co sił w nogach wybiegłem z sali, wpadłem do kawiarenki, która była obok i wyciągnąłem spod lady spluwę. Ustawiłem się za osłoną celując w drzwi i czekając na pierwszego delikwenta który się pojawi, żeby mnie dopaść. Miałem dla niego coś specjalnego. Nagle drzwi otwarły się, a ja natychmiast wykrzyczałem BANG! (hasło w mechanice gry oznaczające strzał z broni), jednak był to jedynie MG - Samalai. Po zamienieniu kilku słów poza grą, wróciłem do czekania na kultystów, ale żaden się nie pojawił. Zacząłem główkować. Miałem broń, w sali byli moi pracownicy i ludzie zupełnie niewinni. W sumie najlepiej byłoby wziać nogi za pas, ale czyn Roberta chwycił za serce - trzeba było coś zrobić żeby pomóc tym biedakom!

Po szybkim telefonie na policję, cichcem udało mi się wyjść na korytarz i przejść niezauważony obok drzwi do głównej sali. Ustawiłem w poprzek potężny fotel i za nim schowałem się celując z broni w stronę wyjścia. Po dłuższej chwili nikt się nie pojawił, więc postanowiłem zwabić ich w moją stronę krzycząc coś bełkotliwie. Po długim cierpliwym wyczekiwaniu wreszcie ktoś wszedł na linię ognia i otrzymał dwie kulki. Rozochocony dwoma celnymi trafieniami krzyknąłem w ich stronę coś o tchórzliwych dupkach i o garści ołowiu, która na nich czeka. W odpowiedzi nastąpiła wymiana ognia - kilka kul zaświstało koło mnie, ale szczęśliwie żadna z nich nie była celna. Nistety bardzo szybko skończyła mi się amunicja. Ale przynajmniej napędziłem im niezłego stracha - od tej pory nikt już nie próbował zbliżać się do drzwi, myśląc że wciąż na nich czekam. Niestety bez amunicji i sam jeden nie mogłem wiele zdziałać, pozostało mi jedynie zabarykadować się w kiblu (jak się okazało, było to najbezpieczniejsze miejsce) i czekać na interwencję policji.

Po długim niecierpliwym oczekiwaniu, przysłuchując się dziwacznym śpiewom i odgłosom z sali gdzie odbywał się krwawy rytuał, coś innego przykuło moją uwagą - potępieńcze wrzaski i szamotanina dobiegające z piwnicy. Powoli wychyliłem się, żeby sprawdzić co tam się dzieje. Moim oczom ukazała się przerażająca, rybopodobna istota która mocowała się z kratami oddzielającymi ją od korytarza, niewiele myśląc wróciłem do kibla solidnie barykadując się.

Gdy policja weszła do przybytku, zapewne w ubikacji znaleźli wrak człowieka który niegdyś był alfonsem. Teraz mówił coś w kółko o istotach z głębin i starożytnych mocach, które czekają na przebudzenie w starożytnych miastach pośród głębin morskich. Swoje opowieści przerywał jedynie spazmatycznym szlochem i opętańczymi wrzaskami.


To tyle jeśli chodzi o warstwę fabularną i przebieg zabawy. Jak można się domyśleć LARP miał tak naprawdę klimat cthulhowaty - istoty z głębin, rytuał przyzwania mrocznego boga, nawet znak Starszych Bogów był wyrysowany na podłodze! Specjalnie MG nie wspominał, że to LARP Zew Cthulhu, gdyż od razu wszyscy spodziewaliby się czegoś w tym stylu - ciekawy zabieg!

Scenariusz nawet nieźle przemyślany z kupą ciekawych postaci (ja ze swojej byłem bardzo zadowolony, ale to pewnie dlatego, że jako jednemu z niewielu udało się wyjść z matni i przeżyć). MG zależało przede wszystkim na stworzeniu klimatu grozy, co poniekąd się udało, choć najwięcej emocji budziły u mnie obawy o to, czy uda mi się ryzykowny plan ucieczki i czy kultyści dopadną mnie zanim odzyskam broń, niż "horrorystyczny" wymiar LARPa. No a później z gnatem w ręku człowiek czuł się od razu lepiej! Mimo to "klimat" był - leżąc pod ścianami, patrząc się w lufy wycelowanych w nas pistoletów i nie będąc pewnym co się z nami stanie człowiek sporo musiał główkować.

Największym zarzutem do LARPa jest jego niezbalansowanie - kultyści-terroryści szybko przejęli całość przybytku i większość graczy nie mogła nic zrobić poza siedzeniem na podłodze w niewygodnych pozycjach (bo oprawcy oczywiście kazali je trzymać w górze). Po LARPie dowiedziałem się jeszcze, że początkowo kultyści mieli mieć sznury-rekwizyty, którymi mieli nas związać i nie było ich tylko dlatego, że ktoś zapomniał. ich przynieść Gdyby rzeczywiście związano nas w czasie gry, to nikt nie mógłby zrobić choćby jednej akcji - wszyscy potulnie leżeliby i czekali na złożenie w ofierze. LARP sporo straciłby więc dobrze, że tych sznurów jednak nie było.

Rekwizytów nie było zbyt wiele - parę pistoletów i rytualny sztylet, plus jeszcze sztuczna krew (która potem lepiła się do wszystkiego i nie mogliśmy doczyścić stołów w klubie). Wrażenie robiły tabletki-narkotyki, które były zwyczajnymi miętówkami więc można było je spokojnie "zażyć". Słowem, rekwizyty były i spełniały swoje zadanie. Pośrednio rekwizytem była muzyka, która po raz pierwszy tworzyła nastrój z prawdziwego zdarzenia - wszystkie wcześniejsze próby stosowania podkładu muzycznego na LARPach nie sprawdzały się - choć niektórzy uważają, że nie do końca pasowała do pewnych partii LARPa.

Sporo pochwał należy się znów za stroje. W pierwszej kolejności brawa dla dziewcząt, które odważyły się wziąć na siebie rolę prostytutek i przy okazji stosownie się do tych ról ubrać i zachowywać. Wydaje mi się, że to wymaga sporej pewności siebie i zdolności aktorskich. Brawa! Na drugim miejscu jest zawsze pomysłowy Procent ze swoim kultowym już Stinkym (większość zgodnie twierdzi, że ta postać nie mogła zginąć w trakcie LARPa!). Jeśli chodzi o mój strój to nie popisałem się oryginalnością (już pisałem że wykorzystywałem go po raz drugi), ale wydaje się że jako alfons prezentowałem się stosownie do swojej roli.

Osobne pochawły należą się za mechanikę. Mimo, że na forum była wyjaśniona w nieco zawiły sposób, to sprawdziła się nad wyraz dobrze - niezwykle szybko i sprawnie wykonywało się testy za pomocą zwykłych kart do gry (już kiedyś na blogu Fingrina czytałem o zaletach takiej mechaniki, ale nigdy nie przyszło mi do głowy jej wykorzystać). Kolejny plus dla organizatorów.

Podsumowując, LARP był udany. Kolejna odsłona opowieści z Placid Hill wypadła znacznie lepiej od poprzedniej (przynajmniej w mojej ocenie), choćby dlatego że nie była terenówką i można było się skupić na samym tylko scenariuszu. Scenariusz znacznie lepiej przemyślany, choć może w pewnym momencie wiąże ręce graczom (szczęśliwie niedosłownie). Niestety wiele z tego co działo się w głównej sali ominęło mnie, np. przyzwanie Yigiaat, mrocznej bogini węży- taka była cena za ocalenie swojego tyłka. Z uwagi na to niewiele więcej mogę powiedzieć na temat scenariusza, ale zakończę tymi słowami: fajnie się bawiłem.

PS: Zdjęcia kiepskiej jakości, gdyż robione z komórki. Jak dostanę jakieś lepsze, to podmienię. No i szkoda ze nie ma grupowego - tylko część uczestników została uchwycona.

05 października 2008

Gawęda o Czarnym Harnasiu

13:49 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 1 comment
Data: 26/27 VII 2008

System: Zew Cthulhu

MG: %

Gracze: Ja (dr Henryk Jabłoński), Pluszak (Tadeusz Olszewski), Badguy (Maksymilian Zakrzewski).

Scenariusz: Gawęda o Czarnym Harnasiu

Dziś kilka słów o przygodzie do ZC napisanej i poprowadzonej przez Procenta. Scenariusz ten ma trochę burzliwą historię, gdyż uparcie kolejne próby rozegrania kończyły się fiaskiem. Przygoda została przygotowana z myślą o grze na Slavkonie, jednak jak pamiętamy z relacji, swoiste fatum wisiało nad naszymi RPeGowymi planami.W końcu udało się przygodę poprowadzić, ale dopiero po powrocie z gór i w trochę mniejszym gronie. Graliśmy na łonie natury w zaciszu ogródków działkowych, przy palącym się ognisku i nieuchronnie zapadającym zmroku.

Zew Cthulhu to system, który darzę szczególną sympatią. Jest to chyba drugi, po Warhammerze system RPG w jaki grałem w swojej historii. Jednak te czasy już dawno minęły i ostatni raz kiedy miałem okazję grać w ZC był tak dawno, że nie jestem wstanie sobie przypomnieć. Tym bardziej propozycję grania w ten system przyjąłem z radością, szczególnie że była to zarazem pierwsza sesja jaką miałem grać u Procenta.

Fabuła scenariusza umiejscowiona była na ziemiach polskich pod zaborem austriackim gdzieś na początku XX wieku. Tłem dla wszystkich wydarzeń były góry, a w kolejności najpierw Zakopane, potem Tatry, zarówno te polskie jak i słowackie (stosując dzisiejszy podział terytorialny). Słowem były to miejsca nam znane, tym łatwiej było wcielać się w stworzone postacie.

Wszyscy bohaterowie spotkali się w przedziale pociągu jadącego do Zakopanego. Śmialiśmy się, pamiętam, że przedział pełnił rolę karczmy w ZC - miejsca gdzie przypadkowi ludzie spotykają się i gdzie, w skutek przedziwnych zbiegów okoliczności, ich losy zostają związane ze sobą. Tym razem było nieinaczej - okazało się że nasi bohaterowie podążają do tatrzańskiego miasteczka, żeby spotkać się z profesorem Zakrzewskim. Co prawda każdy chciał się z nim zobaczyć z innego powodu, jednak cel naszej podróży był wspólny więc, jak cywilizowani ludzie, postanowiliśmy dotrzeć na miejsce razem.

Jednak okazało się to nie takie proste jakby mogło się zdawać. Profesor miał się zatrzymać u radczyni Emilii Gołębiewskiej, jednak gdy dotarliśmy na miejsce okazało się że profesor wraz ze swoją córką zmuszeni byli opuścić jej domostwo. Musieliśmy rozpocząć poszukiwania na własną rękę. W wyniku śledztwa okazało się, że córka profesora, Krystyna, za nic ma sobie ścisłe zasady ówczesnej obyczajowości i zadaje się z podejrzanym, choć modnym wśród młodzieży, towarzystwem dekadentów. Trop powiódł nas na jeden z takich dansingów i tam znaleźliśmy Krystynę zupełnie pijaną. Wśród tamtejszych bywalców znalazł się przynajmniej jeden porządny, młody człowiek, a nazywał się Kazimierz Przerwa-Tetmajer (!). Pomógł nam nieco i wyjaśnił kilka szczegółów dotyczących towarzystwa z jakim zadawała się niesforna córka profesora.

Dalsze śledztwo wyjaśniało tajemnice poczynań naukowca. Jako etnolog zajmował się badaniem podań i ludowych opowieści, a w szczególności tych mówiących o Czarnym Harnasiu i Czarnym Wierchu. Szczególnie legendy o tym ostatnim były niesamowite - mówiły o pojawianiu się tajemniczego szczytu raz na 100 lat i krwawych ofiarach jakie temu towarzyszyły za każdym razem. Rzecz wydawałoby się zupełnie nie spotykana w kulturze naszego kraju. Kolejne ślady wiodły na stronę słowacką, do Tatr Bielskich, gdzie BG odwiedzili Jaskinię Bielską z nadzieją odnalezienia profesora. Zamiast tego okazało się, że w jedna z komór wypełniona była ludzkimi szczątkami. Kilka kolejnych tropów (m.in stary ksiądz, który był świadomy niebezpieczeństwa opisanego w legendzie i próbował zabić profesora), oraz kolejne części notatek Zakrzewskiego i fragmentów legendy doprowadziły nas do dekadentów, którzy chcieli powstrzymać zbliżającą się katastrofę.

Wreszcie dzięki notatkom dekadentów i narkotycznym śnie Tadeusza, w której ujrzał wyrastający Czarny Wierch pojawił się na Zadnich Koperszadach. Tam rozegrała się ostatnia mrożąca krew w żyłach scena, gdy okazało się się rosnące wzniesienie jest naprawdę jakąś gigantyczną prastarą istotą i kiedy rodzina Zakrzewskich przypłaciła życiem dotarcie na szczyt.

Powyższe akapity to oczywiście szybki rzut oka na fabułę. Spójrzmy teraz na stronę techniczną. Przyznam szczerze, że to był jeden z najciekawiej przygotowanych scenariuszy w jakie grałem. Legenda o Czarnym Harnasiu przygotowana wcześniej na osobnych hadoutach i to jeszcze napisana w gwarze góralskiej zrobiła wrażenie. Widać że MG musiał się przy tym napracować i wcale nie szedł w efekciarstwo. Te pomoce stanowiły integralna część przygody i bez nich prezentowałaby się ubogo.

Procent sprawnie poruszał się w stworzonym przez siebie scenariuszu i całość miała spójną logiczną ciągłość. Z perspektywy czasu nie widzę praktycznie żadnych uchybień z tej strony. Bardzo mi się podobała odgrywana postać Radczyni. Odgrywanie kobiet przez MGów to chyba jedno z najtrudniejszych wyzwań, a Procentowi udało się stworzyć wiarygodną i sympatyczną bohaterkę niezależną. Umiejscowienie akcji na początku XX wieku i na terenach nam bliskich pozwoliło na większą immersję z grą, choć czasem sprawiało kłopoty gdy nie wiedzieliśmy jakie danie powinno zostać podane, lub czy jakieś osiągnięcie techniki było już dostępne czy jeszcze nie (tu wyszły braki znajomości epoki). Ciekawym zabiegiem, z którym w praktyce spotkałem się po raz pierwszy, było umiejscowienie w przygodzie postaci historycznych. Trzeba było widzieć nasze zdziwienie, jak spotkaliśmy wspomnianego już Przerwę-Tetmajera. Natomiast motyw gór w Zew Cthulhu był dla mnie zupełnie czymś świeżym, zaskakującym i niezwykle inspirującym. Okazuje się, że groza może zawitać również do naszych polskich gór i nie ma co do tego żadnych przeciwwskazań.

Granie po zmroku przy płomieniach ogniska okazało się strzałem w dziesiątkę i wielce wspomagało tworzony klimat. Bez dwóch zdań niepokojący nastrój się wytworzył sprawiając, że przygoda utkwi w pamięci na długo. Jedynym mankamentem była późna pora i chęć skończenia całości w jeden wieczór, co zaowocowałem moim przysypianiem gdy nie byłem uwikłany w akcje (wybacz Procent). Niestety ze zmęczeniem nie da się wygrać.

Jedyną błędnym wyborem MG było użycie mechaniki FATE. Procent chciał koniecznie pozbyć się archaicznego system ZC i skorzystać z czegoś prostszego. Padło na FATE, ale niestety specyfika tej mechaniki, moim zdaniem. nie pasowała do Cthulhu. To chyba jedyny poważny zarzut z mojej strony, choć nie używaliśmy znów kostek tak dużo w czasie gry.

Procent połaczył tu dwie swoje pasje - chodzenie po górach i RPG - z czego wyszła przygoda naprawde godna. Okazuje się, że nasze okolice mogą być tłem dla ciekawych, zajmujacych i oryginalnych przygód. MG włożył sporo pracy w scenariusz i to zaProcetnowało (jaki trafny czasownik!). Bawiłem się przednio i ta jedna sesja zachęca do kolejnych. Brawo!

09 maja 2008

LARP: Noc w muzeum [Constar 2008] - relacja

19:39 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , 1 comment

Data: 2/3 maja 2008

Miejsce: konwent Constar 2008

Noc w muzeum to scenariusz o którym już pisałem w tym całym bałaganie. Kto grał lub czytał na fabułę i główne założenia scenariusza, więc nad nimi nie będę się rozwodził. Skupię się natomiast na tym jak udało się nam poprowadzić Noc w muzeum w warunkach konwentowych.

07 maja 2008

:E

09:55 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment






Who Are You In The Cthulhu Mythos?




You are NYARLATHOTEP, the mind, spirit, physical representation of and messenger to, the Outer Gods. Often manifesting in human form, Nyarlathotep is a great manipulator of humans, bending them to the will of his masters.In true form Nyarlathotep is a 55' tall monstrosity with a giant trunk-like proboscis. But he prefers the guise of a human, often appearing as a rich, well educated man, bending people to his will and towards their ultimate downfall.
Take this quiz!







Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code








Which Cthulhu Mythos character/God are you?
created with QuizFarm.com
You scored as Hastur

You are Hastur! Thought to be Cthulu's half brother and rival or the king in yellow, Hastur comes from Carcossa on Hyades. You confuse people and often make those you meet crazy. No one really knows what to make of you and do you even really know what to make of yourself?


Hastur


80%

Nyarlathotep


75%

Cthulhu


70%

Yog-Sothoth


65%

Nodens


45%

Shub Niggurath


30%

Azathoth


20%


27 marca 2008

Noc w muzeum - relacja

13:17 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 1 comment
Data: 16 marca 2008
Miejsce: klub Stara Piekarnia


KGL nie zmniejsza tempa i dba o to aby fani larpowania nie nudzili się. Tym razem tematyką był dobrze znany, lovecraftowski świat Mitów Cthulhu. No i znów jakoś dziwnym trafem wplątałem się w organizacje tego jakże mhrocznego i bluźnierczo szalonego przedsięwzięcia. Najwyższy czas opisać to wydarzenie (bo przecież gwiazdy były w porządku... prawie!), szczególnie że jak się okazało niektórzy czekaj na ten wpis. No to do dzieła.