Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konwenty. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konwenty. Pokaż wszystkie posty

08 maja 2012

Larpownia rządzi i lansuje się, czyli LARP-y w Krakowie

08:00 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments

Ostatnio straszna posucha na blogu - od marca praktycznie ani słowa. Nie ma się co rozwodzić na przyczynami tego zastoju - tak czy inaczej to karygodne. Mam jednak nadzieję, że wraz z kolejnymi wpisami wróci również dobra RPG-owa pasja. Tymczasem w naszym małym fandomie dzieje się oj dzieje. Tym razem zamiast jednak narzekać na kolejne niewybredne zmagania RPGraczy, mała polecajka.

Być może pamiętacie jak pisałem o Larpownii - grupie maniaków z Krakowa, którzy nieustannie produkują LARP-y, dramy i gry terenowe wszelkiej maści. Ostatnio zostali zauważeni przez Raport Obieżyświata, z czego powstał ciekawy reportaż. Jeśli jeszcze nie widzieliście jak to się robi w Krakowie - filmik w rozwinięciu.

09 listopada 2011

28 maja 2010

Coś się dzieje w Krakowie!

Był czas, że mój rodzinny Kraków zajmował zaszczytne miejsce na mapie ciekawych miejsc związanych z fantastyką i grami fabularnymi. Odbywał się tu jeden z największych konwentów i kilka mniejszych, które gromadziły sporą liczbę fanów z całego kraju. Przyznam, że załapałem się jedynie na końcówkę tego złotego okresu - ostatnie Krakony i resztkę innych konwentów. Być może dlatego już w czasach "posuchy" interesowałem się różnymi formami integracji miłośników fantastyki. Do niedawna w Krakowie działało prawie niezależnie kilka mniejszych i większych grup, które starały się jakoś działać zbierając ludzi do uczestnictwa w LARPach, wspólnych sesjach, czy grania w gry planszowe. Wśród nich znajdowała się Krakowska Grupa Larpowa, Klub Avatar, LARP Nethershell oraz Victorian Underground.

Z początkiem marca tego roku wspominanie grupy postanowiły połączyć swoje działania pod wspólnym szyldem, który możecie zobaczyć tutaj (link prowadzi do forum internetowego):


Krakowska Sieć Fantastyki (KSF) ma na celu integrację środowiska fanów fantastyki w Krakowie i ułatwienie wymiany informacji na temat wszelkich inicjatyw krakowskich. Pomysł na stworzenie KSFu pojawił się z prostej przyczyny - okazało się, że ponad połowa osób należących do Krakowskiej Grupy Larpowej i Klubu Avatar, to ci sami ludzie. Nie było sensu administrować i utrzymywać dwóch forów, na których i tak trzeba było przeklejać te same informacje. Stąd stworzenie jednego forum miało być początkiem usprawnienia działania tych dwóch krakowskich grup. Powstanie Krakowskiej Sieci Fantastyki nie oznacza zniknięcia pozostałych inicjatyw. KGL czy Avatar nadal działają autonomicznie ale pod jednym szyldem.

Jak już wspominałem obecnie na KSF składają się cztery krakowskie inicjatywy. Poniżej ich krótkie przedstawienie.

Krakowska Grupa Larpowa

KGL (zwana przez jego członków również "Larpownią") działa już prawie trzy lata i przez ten czas zorganizowała w Krakowie kilkadziesiąt różnych LARPów i gier terenowych. Pozostając przez cały czas pod czujnym okiem Samalaia - pomysłodawcy całej inicjatywy - prężnie się rozwija i praktycznie co miesiąc dostarcza kolejnej pożywki dla spragnionych larpowych doznań. Nie skłamię jeśli powiem, że przez KGL przewinęło się ponad sto różnych osób, a każdy LARP zbiera ok. dwudziestu uczestników. KGL jest otwarta dla wszystkich chętnych - wystarczy zapisać się na forum w temacie zapowiadanego LARPa. Czasem od uczestników pobierane są niewielkie składki (rzędu 5zł) przeznaczane na rekwizyty, wynajem sali itp.

Tutaj możecie obejrzeć galerię zdjęć Krakowskiej Grupy Larpowej.

Na moim blogu możecie też znaleźć kilka relacji z larpów organizowanych przez KGL.

Klub miłośników fantastyki i gier "Avatar"

Klub Avatar sięga swoją historią dalej niż pewien film SF o podobnym tytule, gdyż działalność klubu w obecnej formie datujemy od stycznia 2009. Obecnie jest chyba jedynym miejscem w Krakowie, w którym odbywają się regularne spotkania liczące nawet dwadzieścia-kilka osób. Sesje RPG, gry planszowe, karciane, bitewne prelekcje i prezentacje (ostatnio Ertai przedstawiał system Scion, a Lucek prowadził warsztaty mechaniki Wolsunga) to tylko niektóre z propozycji klubu.

Siedziba Avatara znajduje się w osiedlowym Klubie Jędruś na os. Centrum A 6a w Krakowie. Spotkania odbywają się zazwyczaj co tydzień w sobotę od 13:00-21:00, jednak należy zawsze sprawdzać zapowiedzi na forum KSF. Z uwagi na działalność naszego gospodarza i inne wydarzenia czasem spotkania są odwoływane, lub przekładane na niedziele. Dlatego lepiej sprawdzić zapowiedź niż przyjechać na marne. Jeśli chcesz spotkać ludzi o podobnych zainteresowaniach pograć w planszówki, lub RPG wpadnij śmiało - nie zawiedziesz się!

Poniżej mała galeria zdjęć z ostatniego spotkania.

Pierwsi klubowicze zasiadają do gry.

Klubowa kuchnia - w sam raz na chwilkę wytchnienia od chodzenia po podziemiach i zabijania smoków.

Kilka przykładowych gier z klubowej szafy

Przygotowania do sesji Wolsunga

Luckowe warsztaty mechaniczne - zasłuchani uczestnicy dowiadują się co to konfrontacja

Sesja w toku!

LARP Nethershell


Pod tą nazwą kryje się LARP terenowy organizowany od 2002 roku. Gra umiejscowiona jest w świecie Warhammera, a od początku jej istnienia zorganizowanych zostało 5 dużych i kilka mniejszych imprez, z czego największa zebrała ponad 100 uczestników. Tegoroczna edycja odbędzie się w dniach 27-29 sierpnia 2010, w miejscowości Kalina Lisiniec, Gmina Miechów (k. Krakowa).

Więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie Nethershella.

Warto zaznaczyć, że hosting forum Krakowskiej Sieci Fantastyki możliwy jest dzięki uprzejmości organizatorów tego LARPa.

Victorian Underground


VU to inicjatywa, której założycielkami są Carrie i Arcmage, dlatego pozwolę sobie oddać im na chwilę głos:
LARPy, prelekcje, biżuteria... zajmujemy się tymi i wieloma innymi rzeczami. Z zamiłowania odtwarzamy epokę wiktoriańską, przybliżając innym jej realia. Wyżywamy się artystycznie na bogom ducha winnych kawałkach metalu i minerałów. Sprawdzamy puls rynku książek z półki ze "spekulatywną fikcją". Gramy w Maga: Wstąpienie. Prowadzimy LARPy w Unhallowed Metropolis.
Słowem gratka dla wszystkich miłośników klimatów okołosteampunkowych. Oglądnijcie również galerię zdjęć z minionych LARPów Victorian Undergoround.



Słowem dzieje się naprawdę sporo! Cztery inicjatywy złączone pod jednym szyldem sprawiają, że jest w czym przebierać i mam nadzieję, że to dopiero początek. Może era konwentów w Krakowie przeminęła ale środowisko fanów dalej jest i nie zamierza siedzieć cicho. Aż sam jestem ciekaw co z tego wyniknie.

PS: W ramach promocji KSFu mój blog zyskuje nieco poprawione logo :)
EDIT: KSF ma także swoją stronę na Facebooku - klikajcie w ten link.

03 września 2009

LARP: Cyberpunk 2020 - Tokyo

21:07 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Data: 9 sierpnia 2009

Miejsce: konwent NATcon

Rzadko zdarza mi się bywać na konwentach mangowych. W ogóle rzadko konwentuję, ale jeśli już to znacznie bliżej mi do tych poświęconych fantastyce, niż mandze i anime. Jednak z różnych przyczyn zdarzyło się, że w te wakacje odwiedziłem dwie imprezy pełne mangowców - chorzowski Balcon i krakowski NATcon. Z racji zupełnie odmiennej tematyki wspomnianych imprez postanowiłem nie pisać osobnych relacji im poświęconych. Moje udział skupiał się bardziej na spotkaniu ze znajomymi, niż uczestniczeniu w atrakcjach konwentowych. Z powyższych powodów pisanie pełnych relacji raczej mija się z celem. Dla jednej tylko atrakcji muszę zrobić wyjątek - dla LARPa Krakowskiej Grupy Larpowej, w którego można było zagrać będąc na NATconie.

Pomimo tego, że na konwentach mangowych jest znacznie więcej uczestników niż na imprezach poświęconych fantastyce (no dobra - nie wszystkich, ale mnie zawsze udawało się trafiać na te mniej ludne) lecz graczy do obsadzenia jednego LARPa w całym programie konwentu brakowało. Chwilę przed północą przybyło tych kilku uczestników, którym nieobce były klimaty RPG i tym samym LARPów - z nimi nie było problemów. Przybyło też kilku "znajomych znajomych", którzy chcieli spróbować sił w swoim pierwszym LARPie. Tu też nie było większych trudności - po krótkim wprowadzeniu i rozpoczęciu gry udało im się całkiem szybko dołączyć do zabawy. Problem stanowił brak wystarczającej ilości kobiet, żeby obsadzić role żeńskie. Skończyło się na zmianie płci kilku postaci-kobiet i jednej roli kobiecej, którą odgrywał mężczyzna (!). Brawa dla odważnego!

Konwencja LARPa została opisana w informatorze jako Cyperpunk 2020 , a akcja umieszczona w Tokyo - nie mogło się przecież obyć na konwencie mangowym bez jakiegoś nawiązania do Kraju Kwitnącej Wiśni. Na wstępie trzeba zaznaczyć, że scenariusz był jedynie luźno osadzony w realiach znanego w Polsce systemu RPG - tak naprawdę całość możnaby skrócić do jednego zdania: Japonia, Tokyo, niedaleka przyszłość. Miejscem akcji był Yoake ken Yoru - nocny klub w centrum japońskiej stolicy. Codziennie po zapadnięciu zmroku w tym jednym miejscu spotykało się wiele ciekawych osobistości od mafiozów, hakerów i dilerów, przez złodziejaszków, zbuntowanych nastolatków i prostytutek, kończąc na policjantach próbujących wtopić się w ten barwny i niebezpieczny tłum. Od razu zaznaczę, że z uwagi na poważną tematykę (prostytucja, narkotyki, przestępczość zorganizowana itp.) LARP był przeznaczony dla osób dorosłych.

Dostałem rolę Hakuro - barmana i właściciela nocnego klubu w jednej osobie. Jak się okazało posiadanie własnego biznesu nie było takie łatwe jak się wszystkim wydaje, szczególnie jak są nim zainteresowane typy spod ciemnej gwiazdy. Hakuro musiał sie ciągle użerać z miejscowymi przedstawicielami Yakuzy, którzy obrali sobie jego klub za swoją melinę. Dodatkowo ostatnie miesiące nie były zbyt obrotne i kasa Hakuro świeciła pustkami. Jedynym pomysłem na poprawienie sytuacji było wynajęcie jeszcze jednej striptizerki, która podniosłaby atrakcyjność lokalu. Słowem moimi zadaniami, jako gracza, było: pozbyć się mafiozów, zatrudnić drugą striptizerkę oraz wypłacić zaległe pensję ochroniarzowi i obecnej tancerce.

Kiedy rozpoczęła się gra początkowo nie miałem zbytnio czasu, żeby zając się własnymi zadaniami - tłum szturmował bar co raz zamawiając sake nie dając ani chwili wytchnienia. Co prawda z każdym zamówieniem kolejna porcja jenów wpływała do kasy, jednak moje uczestnictwo w LARPie ograniczało się do siedzenia za barem, rozlewaniem trunku (w tej roli woda mineralna) i sporadycznego zagadywania gości. Niezwykle użyteczna w zagadywaniu była specjalna zdolność mojej postaci - "Opowiedz mi swoją historię". Chyba każda z postaci miała swoją specjalną właściwość - moja pozwalała na wyciągnięcie od gracza informacji o problemach trapiących jego postać. Wystarczyło, że nieświadomy gość był lekko wstawiony i wdał się ze mną w rozmowę. W ten sposób udało się wydobyć kilka informacji jednak, jak się okazało, niezbyt istotnych.

Większość LARPa, jak już wspominałem spędziłem "za ladą". Będąc jednak właścicielem baru moglem spokojnie zarządzać moimi pracownikami. Zatrudniona striptizerka przezywana "Lotosem" z chęcią wyruszyła na poszukiwania odpowiedniej kandydatki, ale wkrótce okazało się, że nie będzie to takie łatwe zadanie. Obecne w barze kobiety, albo nie chciały się zgodzić na taką pracę, ale w jakiś sposób nie odpowiadały (np. była jedna kandydatka, ale uzależniona od narkotyków i na widocznym głodzie). Z uwagi na sporą ilość klientów problem brakujących pieniędzy sam się rozwiązał - po niecałej godzinie mogłem spokojnie wypłacić zaległe pensje dla moich pracowników. Dodatkowe pieniądze miała też przynieść umowa z prostytutką, która z klubu zrobiła sobie miejsce schadzek. Musiałem odpowiednio zareagować, żądając od niej miesięcznej opłaty w zamian za udostępnienie zaplecza. Problem Yakuzy, też po jakimś czasie sam się rozwiązał - jeden z gości klubu okazał się być policjant-tajniak, który od dłuższego czasu próbował rozpracować szajkę mafiozów. Gdy tylko sprawy przybrały zły obrót - miały miejsce porachunki między Chińskimi i Japońskimi przestępcami - ujawnił się, a ja zgadzając się na pełną kooperację zyskałem sobie jego przychylność. I słusznie, bo Hakuro prowadził na boku handel narkotykami i odkrycie tego procederu przez policję nie przyniosłoby właścicielowi klubu nic dobrego. Cały LARP skończył się interwencją władz i pojmaniem przestępców. W ręce policji wpadły dowody rzeczowe - walizka z narkotykami, którą nieuważni mafiozi schowali na zapleczu baru.

LARP, poza małymi wpadkami, był całkiem nieźle przygotowany od strony technicznej. Mechanika oparta na kartach i poziomach trudności działała szybko i była łatwa do przyswojenia do tego stopnia, że bez większego problemu mogłem sam wykonywać testy sprawdzające czy pijący alkohol przy barze nie odczują efektów ubocznych. Jak już jesteśmy przy używkach - scenariusz zawierał przygotowane osobne efekty nadmiernego spożycia alkoholu, oraz zażywania narkotyków (z rozróżnieniem na amfetaminę i heroinę), to których nie mam żadnych zastrzeżeń.

Rekwizytów było całkiem sporo, choć zabrakło kubeczków na serwowane w barze trunki - musieliśmy improwizować i używaliśmy praktycznie wszystkiego do nalewania pseudo-sake. Pochwalić muszę natomiast Mistrzów Gry za pomysł z kartami kredytowymi. Zamiast używania drukowanych banknotów, czy starych monet do odmierzania ilości zgromadzonych jenów, każdy z graczy posiadał własną kartę kredytową (oczywiście drukowaną na papierze), na której odwrocie MG zapisywali aktualny stan konta. Rozwiązanie bardzo proste, funkcjonalne i świetnie pasujące do konwencji scenariusza. Osobna pochwała należy się za rekwizyty udające różne narkotyki - MG rzeczywiście przygotowali woreczki z białym proszkiem! Jednak zamiast substancji niebezpiecznych w środku znajdował się cukier puder, który można było nawet efektownie spożyć! Gdyby ktoś oglądał tego LARPa z boku i nie wiedziałby co tu się właściwie dzieje, mógłby spokojnie wziąć nas za grupę młodych narkomanów.

Ogólnie rzecz biorąc LARP wypadł bardzo pozytywnie. Nie było chyba osób, które byłby niezadowolone ze swojej roli i wszyscy bawili się równie dobrze. Scenariusz nie odbiegał swoją konstrukcją od innych LARPów negocjacyjnych, jednak kilka ciekawych rekwizytów i pomysłów nadały mu niepowtarzalny charakter. Choć LARP rozgrywany był na konwencie mangowym spełnił swoje zadanie - dostarczył kilka godzin przedniej zabawy nieco odmiennej od tych do których przyzwyczajeni są mangowcy. Być może ci, którym się podobało pojawią się na kolejnych organizowanych przez KGL spotkaniach?

PS: Relację piszę z prawie miesięcznym opóźnieniem, więc z pewnością ominąłem szereg ważnych dla LARPa szczegółów. Scenariusz miał naprawdę wiele wątków, których nie sposób było ogarnąć z miejsca przeznaczonego dla barmana. Jak coś to możecie mnie zganić w komentarzach!

29 czerwca 2009

Skonfudowanie w Krakowie

23:46 Posted by Grzegorz A. Nowak No comments
Nie da się ukryć, że na konwentach bywam rzadko. Moje konwentowanie zawsze ograniczało się do środowiska krakowskiego i w sumie nigdy nie narzekałem na brak atrakcji. Były czasy, że Kraków jawił się prawdziwą Mekką konwentową, a imprezy takie jak Krakon zbierały setki uczestników. Co prawda swoją przygodę z konwentami zacząłem dosyć późno, bo w 2005 roku, jednak w rodzinnym mieście okazji nie brakowało - Krakony, Imladrisy, Conquesty, potem Constary. Niestety te czasy minęły. Poprzedni rok przyniósł jedynie ostatni z Constarów i magicznie przeteleporotwany Telep 2008. Dlatego też z wielką radością i nadziejami przyjąłem pojawienie się zapowiedzi kolejnej "trylogii konwentowej" Confuzji.

Confuzja 2009 odbyła się w dniach 19 - 22 czerwca. Miejscem konwentu była znana z Imladrisów i Constarów szkoła podstawowa przy ul. Lubomirskiego - świetne lokalizacja do której łatwo trafić z Dworca Głównego i z której do wszelkiej maści knajp starego miasta jest rzut beretem. Kto był na którymś z wcześniejszych konwentów dobrze wie o czym mówię.

Na teren imprezy dotarłem około godziny 17:00 - po zapłaceniu akredytacji i odebraniu identyfikatora wraz z informatorem mogłem ulokować się w sali, którą zajęli już znajomi z KGLu i klubu Avatar. Pierwszym co rzuciło mi się w oczy, to puste korytarze - w piątki o tej porze konwenty na których bywałem przeważnie cały czas zapełniały się, a do akredytacji trzeba było stać czasem w bardzo długiej kolejce. Dziwne to było uczucie, gdy znana konwentowa szkoła świeciła pustkami. Pomyślałem jednak, że to dopiero sam początek imprezy i kolejni uczestnicy, szczególnie ci spoza Krakowa, zjadą się w sobotę.

Przeglądając informator można było znaleźć ciekawe pozycje w programie, jednak w piątkowe popołudnie nie brałem udziału w żadnej z atrakcji. Zwyczajnie większość czasu pochłaniało mi odnawianie starych konwentowych znajomości. Widać niektórzy wyszli z podobnego założenia i piątkowe punkty programu cieszyły się raczej niewielką frekwencją (dla przykłądu prezentacja konwentowej inicjatywy Orient Express zgromadziła początkowo zaledwie 3 osoby). Wieczorem planowałem wybrać się na LARP Tajemnica Fortu VII, który miał rozegrać się poza terenem konwentu, i był organizowany przez uczęszczających na LARPy KGLu Wircyna i Komucha, jednak deszczowa pogoda skutecznie uniemożliwiła realizacje tego punktu programu. Alternatywą pozostały trzy LARPy rozgrywane na terenie konwentu, niestety z uwagi na bardzo małą ilość chętnych odbył się tylko jeden - Serce ciemności w klimatach Wampira: Maskarady. Zrezygnowałem jednak z udziału w tym LARPie, wybrałem spotkanie ze starym znajomym, którego nie widziałem od ponad roku - miałem ochotę na RPGowe pogaduchy i tak zamiast LARPa zeszło parę ładnych godzin.

Sobota miała być bardziej wypełniona atrakcjami. Dzień zaczeliśmy od prelekcji organizowanej przez Krakowską Grupę Larpową. Już na wstępie wiąże się z nią ciekawa wpadka - w informatorze jako autor widniało moje nazwisko, kiedy autorem i prelegentem od początku miał byc Samalai. Wysyłałem sprostowanie jeszcze przed konwentem, widocznie jednak ta sprawa umknęła organizatorom. Po drugie prelekcja w zamyśle miała być przeznaczona dla początkujących twórców LARPów, lecz większość zgromadzonych byla już doświadczonymi Mistrzami Gry (w tym delegacja wrocławskiego Wielosferu - pozdrowienia!). Z tych przyczyn w moim odczuciu prelekcja wypadła średnio i chyba znacznie bardziej wartościowa byłaby polemika zgromadzonych w formie panelu dyskusyjnego - może innym razem uda się zorganizować takie spotkanie. Kolejnym punktem programu było spotkanie z Wydawnictwem Portal o którym już pisałem na blogu w poprzedniej notce. Do mniej więcej godziny 17:00 zajęło mi przesiadwywanie w Games Roomie, a od godziny 18:00 do mniej więcej 24:00 niestety musiałem być poza terenem konwentu więc ominęło mnie sporo atrakcji (w tym LARP wolsungowy organizowany przez Wielosfer).

Niedzielę wypełniło przesiadywanie w Games Roomie, gdzie spróbowałem swoich sił w Rice Wars, bardzo ciekawej gry Kuźni Gier o samurajach ścierających się o zyski z upraw ryżowych, i nieśmiertelnego Battlestar Galactica Boardgame w którym wyjątkowo nie byłem Cylonem i współnie z innymi nie-Cylonami przegraliśmy dosłownie o włos. Potem odwiedziłem jeszcze dwie prelekcje - prezentacje Klanarchii prowadzoną przez narmo, betatesterkę gry, oraz prezentacje Pływu - systemu autorskiego Andre. Na pierwszej w sumie nie dowiedziałem się zbyt wiele ponad to co już udało mi sie wyczytać na stronach systemu czy wśród materiałów promocyjnych. Natomiast prezentacja Pływu zaciekawiła mnie, chociażby z uwagi na zainteresowanie starożytnością i tkwiący w mojej głowie pomysł na system autorski w takich realiach. Pływ wart jest szczególniej uwagi gdyż są spore szanse na wydanie systemu drukiem, w podobnej formie jak Trójca Gertruda (niski nakład rzędu kilkudziesięciu egemplarzy, dostępny tylko w sprzedaży bezpośredniej). Po prezentacji miały się odbyć LARPy KGLu - Krag Siedmiu i opisywany już przeze mnie Cień Czerwonej Planety. Znów z uwagi na małą liczbę chętnych musieliśmy wybrać który z proponowanych LARPów poprowadzimy. W głosowaniu został wybrany Cień Czerwonej Planety - intrygancki i survivalowy LARP w klimatach niezbyt odległęgo S-F. Relację zamięszczę w osobnej notce.

Poniedziałek to praktycznie koniec konwentu - do godziny 9:00 trzeba było opuścić teren imprezy. Sprzątanie, poszukiwanie zagubionych przedmiotów, uściski i pożegnania - normalne sceny ostatniego dnia konwentu. Dodatkowo miałem wrażenie, że na nocowanie z niedzieli na poniedziałek zdecydowała sie bardzo wąska grupa konwentowiczów - znów korytarze świeciły pustkami. Ale cóż się dziwić - tylko nieliczni mieli wakacje, a cała reszta musiała rano wstawać do pracy lub innych równie nieprzyjemnych obowiązków.

Czas na kilka uwag i komentarzy odnośnie minionej imprezy. Po pierwsze odczułem wrażenie, że konwent był straszliwie odludniony - wydaje się, że organizatorzy liczyli na znacznie większą ilość uczestników. Trudno określić właściewie jaka była tego przyczyna. Będąc na Confuzji słyszałem wielokrotnie od uczestników, że termin był niezbyt dobry - dla większości studentów wypadał dokłądnie w czasie sesji egzaminacyjnej (ja sam miałem egzamin pierwszego dnia konwentu). Zastrzeżenie można mieć też do samej promocji imprezy - nie było o niej tak głośno jak o innych fantastycznych wydarzeniach na terenie całego kraju. A może zwyczajnie konewntów dziś jest tak wiele, że fantaści i RPGowcy wybierają bardziej "pewne" miejsca na wydanie pieniędzy i spedzienie kilku dni niz stosunkowo nowa, krakowska inicjatywa?

Nie mogę powiedzieć żebym się źle bawił na Confuzji. Słyszę wielokrotnie, że "konwent to ludzie" i jako miejsce spotkania starych znajomych impreza spisała się znakomicie. Nie oznacza to rzecz jasna, że program czy przygotowane atrakcje były nieistotne - na Confuzji można było zakupić świeżo wydany przez Wydawnictwo Imaginator system Exalted i jak zawsze skoprzystać z promocyjnych cen w sklepach z RPGami i planszówkami. Games Room jak zawsze pękał w szwach i dzięki zgromadzonym przez sklep BARD zasobom, mogłem poznać przynajmniej dwie nowe planszówki. Te nieliczne prelekcje na które się wybrałem miło wspominam, szczególnie spotkanie z Trzewikiem i prezentacje Pływu. Świetną inicjatywą było też Vintage Cards - turnieje starych karcianek. Kto czyta bałagan ten wie, że do starych gier karcianych mam sentyment. Niestety widziałem tylko fanów Doomtroopera oraganizujących się w Games Roomie. Nie wiem jak fani innych CCGs. Żałuję też, że z przyczyn ode mnie niezależnych nie udało się dotrzeć na warsztaty larpowe oraz LARP wolsungowy orgaznizowane przez Wielosfer. Na Confuzji można było natknąc się też na atrakcje spontaniczne i szalone - po kilkugodzinnej zbiórce pieniędzy udało się kupić starego Poloneza, który miał być nagrodą w jednym z konkursów. Niestety nie wiem jak się skończyło całe to przedsięwzięcie i jaki los spotkał starego krążownika szos.

Podsumowując, Confuzja wypadła chyba nieco poniżej oczekiwań, ale miała zadatki na naprawdę pełnowartościową imprezę fantastyczną. Nie dopisał chyba termin oraz ilość uczestników, a długi weekend majowy w którym odbywały się Conquesty i Constary wyszedłby na dobre (choć o ile mnie wiadomo to termin 1-3 maja został zarzucony z przyczyn niezależnych od organizatorów). Ja sam bawiłem się dobrze, zarówno korzystając z okazji jak i organizując tą skromną ilość punktów programu. Niestety dotarły do mnie informacje, że organizatorzy mocno ucierpieli finansowo na Confuzji, co zapewne stawia pod znakiem zapytania kolejne części nowej trylogii.

Mam jednak cichą nadzieje, że to nie koniec konewntów w Krakowie.

PS: Tak czy inaczej dziękuje wszystkim, którzy przycznili się do próby wskrzeszenia konwentów w Krakowie. Pozdrowienia dla wszystkich organizatorów, a w szczgólności Lucka z którym świetnie się współpracowało. Osobne podziękowania należą się wszytkim znajomym z Avataru i KGLu, przypadkowym konwentowiczom, z którymi miło spędzałem czas a których ksywek nie zapamiętałem , grupie Wielosfer za ogromny wkład w program i konstruktywną krytykę w czasie naszej prelekcji oraz Piotrkowi za miłe spotkanie po roku i jeszcze milsze długie rozmowy. Do zobaczenia na kolejnym konwencie!

24 czerwca 2009

Światełko w tunelu dla Monastyru

12:22 Posted by Grzegorz A. Nowak , No comments
Rzadko zdarza mi się wrzucanie newsów na tego bloga. Zwyczajnie częściej piszę o minionych sesjach, LARPach, czy konwentach lub próbuję teoretyzować nad grami RPG. Tym razem będzie inaczej. Po mojej wizycie na krakowskiej Confuzji jestem bogatszy o kilka ciekawych wieści o Monastyrze - jednego z systemów, którego darzę wyjątkową sympatią.

Jak do tej pory nie zdarzało mi się zbyt często wspominać o mojej sympatii do RPGa ze stajni Portalu. Pamiętam jak upadała pierwsza edycja Warhammera i na łamach magazynu Portal pojawiały się szumne zapowiedzi pojawienia się godnego następcy. Pamiętam czytanie z wypiekami na twarzy trzewikowych pamiętników o powstawaniu systemu - wtedy jeszcze siedząc w kafejce internetowej, bo o dostępie do stałego łącza mogłem jedynie pomarzyć. Pamiętam też okładkę a la Van Helsing i wielkie nadzieje związane z wydaniem nowego systemu dark fantasy.

Dziś podręcznik stoi na półce. Przeczytałem go kilkakrotnie, poprowadziłem kilka sesji. Bardzo lubię świat opisany w podręczniku, nieco przejaskrawiony i opierający się na pewnych stereotypach, ale jednak odmienny od znanych mi światów fantasy. Z kolei mechanika Monastyru zawsze była dla mnie kulawa - choć nie miałem problemu z jej zrozumieniem, zawsze wydawała się nieintuicyjna i chyba nie do końca wspierała założenia systemu. Nie grałem w Monastyr od ponad 2,5 roku (wystarczy spojrzeć na archiwum tego bloga gdzie znajdują się relacje wszystkich sesji jakie rozegrałem w tym czasie) mimo to kupuję dodatki, które się ukazują i wciąż noszę się z zamiarem poprowadzenia kampanii. Może kiedyś się uda. Tak czy inaczej spokojnie mogę się nazwać "fanem Monastyru".

Jako "fan" nie mogłem sobie pozwolić na opuszczenie konwentowego spotkania z Wydawnictwem Portal w osobie Ignacego Trzewiczka. Z Portalem jestem prawie od początku, mam sporą kolekcję ich produktów i zwyczajnie darze chłopaków sympatią. Mimo wszystko są jedynym rodzimym wydawnictwem RPG utrzymującym się z własnych pomysłów. Jak zawsze na początku prelekcji Trzewik zapytał o czym ma więcej mówić - Neuroshimie, Monastyrze czy planszówkach. Jakież było jego zdziwienie, kiedy jakieś 5 osób z może 10 obecnych na sali zadeklarowało się jako fani Monastyru. Ignacy skwitował to ironicznie mówiąc, że na sali jest chyba 1/5 wszystkich fanów tego systemu. Zachęcony tak dużą frekwencją sporo czasu poświęcił właśnie temu, bądź co bądź, niszowemu systemowi. Czas więc na garść przecieków wprost od Trzewika.

1. Sojusznicy - pewną informacja jest to, że od dawna zapowiadany dodatek pod tym tytułem ukaże się w tym roku. Ignacy siedzi nad nim i pisze powoli po nocach - ukaże się jak tylko będzie gotowy, więc fani Monka mogą powoli zacierać ręce.

2. Stronghold - Portal pracuje nad nową grą strategiczną o zdobywaniu twierdzy. Gra powstawała jako zupełnie autonomiczny produkt, jednak z czasem podjęto decyzja o jej osadzeniu w świecie Monastyru. Oblegana twierdza znajdować się będzie gdzieś na pograniczu Agarii, a nacierający na nią wrogowie będą mieszanina valdorskich nieludzi. Słowem pierwszy monastyrowy produkt nie będący dodatkiem do RPGa. Z opowieści wynika, że szykuje się naprawdę ciekawa pozycja - więcej o niej można się dowiedzieć na blogu games fanatic gdzie publikowane są designer's diary. Premiera szykuje się na jesieni, a na najbliższym Pionku będzie można spróbować swoich sił w szturmowaniu twierdzy.

3. Fani piszą - Trzewik wspomniał też, że planują zakończyć z "koszernością" Monastyru. Chłopaki z Portalu chcieliby promować twórczość fanów systemu i wydać dodatki napisane właśnie przez nich. Do tej pory autorami dodatków była wąska grupa związana z Portalem, a teraz miałoby być inaczej - system oddany w ręce fanów mógłby nieco rozwinąć skrzydła.

4. Valdor - jedna z rozmów z przedstawicielami sklepu Rebel.pl zwróciła uwagę na zapotrzebowanie na system high fantasy. Odpowiedzią na to mógłby być Valdor - osobny setting świata Monastyru z elfami, krasnoludami, poganami i potężna magia w tle. Całość jest zaledwie pomysłem, więc nie ma co liczyć na rychłe poruszenie w tej kwestii. Ważne jednak, że w trzewikowej głowie kwitną pomysły.

5. Druga edycja - na koniec zostawiłem rodzynek - drugą edycję. Ignacy wyraził zdanie, że gdy skończy się nakład podręcznika głównego zamiast robić zwykły dodruk Portal wyda odświeżonego Monka. System zawierałby wiele zmian - tym razem byłby "bardziej popowy", zawierał mniej śmiertelne zasady walki i leczenia, umożliwiłby grę młodymi postaci i generalnie byłby bardziej grywalny i otwarty na dzisiejsze trendy w RPG. Niektórym zatwardziałym fanom Monastyru takie podejście może się nie podobać, ja jednak uważam że odświeżenie wyjdzie systemowi na dobre. Takie plany są jednak bardzo odległe. Jak powiedział Trzewik "nim skończy się nakład minie jakieś 6 lat, więc po tym czasie możecie się spodziewać drugiej edycji".

Powyższe informacje pochodzą ze spotkania z Wydawnictwem Portal na konwencie Confuzja 2009. W żadnej mierze nie należy je uważać za oficjalnie deklaracje. Do tego zostały uszeregowane od najbardziej możliwego do zrealizowania przecieku (Sojusznicy) do najbardziej odległego (Druga edycja). Mam nadzieję, że dzięki tym skromnym informacją zaostrzę apetyt niejednego fana przygód w Dominium. Najważniejsze, że Monastyr mimo złowrogich wróżby jakie mozna było znaleźć na forach internetowych, nie stał się zapomnianym systemem.

09 września 2008

Slovkon 2008 - ciąg jeszcze dalszy...

13:28 Posted by Grzegorz A. Nowak 4 comments
... w którym odwiedzamy piekło, zanurzamy się w postapokalipsie i każą nam iść precz.

Dzień VI

Z uwagi na długie przesiadywanie poprzedniej nocy dzień zaczął się ok godziny 12:00. Jakby nam było mało, rozpoczęliśmy od gry w Saloon i Jungle Speeda. Później stało się coś niebywałego - nareszcie doszła do skutku sesja Neuroshimy prowadzona przez Pluszka. Najpierw zajęliśmy się ostatnimi przygotowaniami, a potem zaczęliśmy grać. Jednak za nim opiszę jak minęła sesja to muszę jeszcze dwa słowa napisać o przerwie na obiad.

Przerwa na obiad sprawiła, że musieliśmy odłożyć granie na porę poobiednią (szczęśliwie tym razem udało się wrócić do rozgrywki). Na obiad udaliśmy się do restauracji z prawdziwego zdarzenia. Opowiadał nam o niej Procent (i zresztą służył za przewodnika, jak zwykle) i zwrócił szczególną uwagę na to, że przybytek znajduje się pod adresem Ždiar 666 (tak!). Tym bardziej byliśmy ciekawi tego miejsca. Okazało się, że restauracja nie wyróżnia się jakoś specjalnie, a liczba bestii nie miała wielkiego wpływu na to co podawano, czy jak podawano (choć może po prostu niczego nie zauważyłem). Procent zaprowadził nas tu, żeby pokazać prawdziwe słowackie przysmaki - i rzeczywiście udało mu się! Rozsmakowałem się w zupie czosnkowej z grzankami i serem. Coś wspaniałego! Na samą myśl robię się głodny. Do tego jedliśmy frytki ze smażonym serem - mniam! Tylko Ramzes wywołał zainteresowanie zamawiając trzy kubki mleka jeden po drugim (miast jak my pić słowackie piwo!). Obsługa, w postaci bardzo miłej pani, była wyrozumiała dla naszych wygłupów. Oczywiście obiad wyszedł nas drożej niż to, co zazwyczaj jedliśmy, ale postanowiliśmy zaszaleć, skoro był to ostatni pełny dzień na Słowacji.

Po powrocie z obiadku mogliśmy się na spokojnie zabrać do grania w NS RPG. Nasza drużyna składała się z naczelnego wozidupy z Detroit (ja- wojownik autostrady), kowboja z Teksasu (Procent), jego siostry pani medyk (a może to była kuzynka? - tak czy inaczej w tej roli Floe), oraz przydatnego w każdej drużynie technika (Ramzes). Przygoda zaczyna się od zlecenia - mam przewieźć technika z Detroit do NY. Po drodze atak gangerów sprawia, że drogi nasze i Teksańczyków splatają się ze sobą i dalej podróżujemy już razem. Docieramy do niewielkiej osady w której przyjmują nas nieco chłodno i już na miejscu zastanawiamy się czy pomóc miejscowym w rozwiązaniu zagadki ginących w tajemniczych okolicznościach mieszkańców. I w sumie w tych dwóch zdaniach możnaby streścić fabułę tego co nam się udało rozegrać. Jak wypadła przygoda? No niestety słabo - Pluszak po raz pierwszy (chyba) prowadził Neuroshimę i przyznam, że przygoda nie spełniła moich oczekiwań. Pamiętam, że krzywiłem się na częste wtręty mechaniczne i próby podsuwania nam rozwiązań na tacy. To chyba dwie rzeczy które mnie najbardziej raziły w tej przygodzie. Po jakimś czasie przerwaliśmy grę - Pluszak przyznał się, że jest zmęczony i średnio widzi dalej granie.

Mimo to, w czasie z pozoru nieudanej sesji, udało mi się całkiem nieźle bawić swoją postacią. Odgrywanie luzaka, easy-ridera i cwaniaka strasznie mnie bawiły, a ciągłe animozje z Teksańczykiem tylko doprawiały całą sytuację. Nawet zostaliśmy docenieni i pochwaleni przez MG, któremu podobał się nasz duet (tzn. ja i Procent), bo rzeczywiście co chwile swoimi dialogami i wzajemnymi złośliwościami doprowadzaliśmy do komicznych sytuacji. Słowem przygoda nie była taką totalna klapą jakby się mogło zdawać. Fabuły scenariuszy RPG często są banalne, a gra i tak jest przednia. Tym razem nie wyszło do końca, w dużej mierze przez zmęczenie grających, więc zajęliśmy się znów bierną rozrywką.

W ruch poszła Neuroshima HEX w która graliśmy już do końca. Po grze udaliśmy się na spoczynek, wiedząc że następnego dnia przyjdzie nam opuścić nasz konwencik.

Dzień VII

Obudziło nas pukanie do drzwi około 10:30. Nikt nie zerwał się więc wykazałem się inicjatywą i ruszyłem do drzwi. W pół-negliżu dopadłem zamka i otworzyłem znienacka! Za drzwiami stała młoda Słowaczka, która świergocząc w swoim zabawnym języku oświadczyła, że Gospodarz prosi, żeby opuścić pokój do godziny12:00. Obwieszczając to użyła sformułowania "abyście poszli precz". Zrozumiałem, że wcale nie chce mnie obrazić, ale to kolejny przykład na specyfikę słowackich relacji międzyludzkich - nie każe się po prostu zwolnić pokoju tylko iść precz. Słowacka piękność zrobiła nam pobudkę i już raczej nikt nie myślał o powrocie do łóżek - przed nami było sporo pakowania i przygotowań do powrotu.

Kiedy już poradziliśmy sobie z bagażami i kompletowaniem tego co przywieźliśmy, wybraliśmy się z Procentem na przystanek, żeby zobaczyć o której godzinie mamy autobus. Okazało się że jeden jest za 40 minut, a następny za ponad 2 godziny. Musieliśmy podjąć decyzje czy sprężamy się czy koczujemy. Z uwagi na to, że większość chciała jeszcze dokonać zakupów przed wyjazdem, przeważyła druga opcja.

Część poszła po suveniry, a ja zostałem w pensjonacie żeby pilnować bagaży. W między czasie rozpadał się deszczy. Pluszak i Floe zdążyli przed wzmożoną falą opadów, natomiast Ramzes i Procent zmokli dosyć mocniej. Po ich powrocie skomentowałem, że Procent wygląda jak zmokły szczur, choć nie wiem skąd mi się wzięło to porównanie. Ponad godzinę jaka nam została spędziliśmy w knajpce na najniższym piętrze Krasuli (ochrzczonej przez nas mianem downhill pub) zamawiając gorącą herbatkę. W czasie przesiadywania dopadła nas głupawka i postanowiliśmy koniecznie uwiecznić na zdjęciu młodą Słowaczkę (tak - tą samą która zbudziła nas o świcie!). Trzeba było to zrobić umiejętnie - z przyczaiki - że niby robimy sobie zdjęcie, a w tle łapiemy przechodzącą dziewczynę. Jedyne co z tego wyszło to, tu cytat, nieostre zdjęcie z ostrą laską.

Ostatni etap naszego pobytu na Słowacji to powrót na Łysą Polanę. Tam postanowiliśmy wydać ostatnie korony, przesiadując w knajpce na granicy. Dalej miało być już z górki (dosłownie i w przenośni). jednak okazało się, że wszystkie busy jakie jechały do Zakopanego były wypełnione po brzegi tak, że nasza piątka z torbami nigdzie nie zmieściłaby się. Podjęliśmy więc decyzje o przejściu na piechotę do Polany Palenicy, gdzie wszystkie busy miały ostatni przystanek. Dalej poszło już bez większych problemów. Do domu wróciłem wieczorem, ok. 21:30.

Podsumowanie

Pierwsza moja wizyta na Słowacji została szumnie nazwana konwentem. I rzeczywiście - większość czasu spędzaliśmy na zabawach gamesroomowych. Niepodzielnie królowała NS HEX w którą przegraliśmy najwięcej partii ze wszystkich przytarganych planszówek. Zaplanowane rolplejowanie wypadło słabo, no ale cóż widocznie panowała jakaś niesprzyjająca aura. Choć byliśmy wśród wysokich gór, odbyła się tylko jedna wycieczka, ale za to jaka! Myślę, że gdybyśmy mieli wybrać się gdzieś jeszcze ciężko byłoby mi wdrapać się ponownie. Jeszcze po przyjeździe do domu czułem efekty całodniowej wspinaczki.

Za motywy przewodnie konwentu uważam: NS HEX, poci poci!, oraz tabelę przysłów Tao Linlina. Te trzy rzeczy przejdą do historii!

Zapomniałem o czymś?

31 sierpnia 2008

Slovkon 2008 - relacji ciąg dalszy...

17:06 Posted by Grzegorz A. Nowak 1 comment
..w której przybywa egipski książę, ma miejsca walka z wewnętrznym poci poci!, oraz generalnie What the Fuck!

Dzień III

Zaczął się późno, ale w sumie biorąc pod uwagę wybryki poprzedniej nocy nie ma się co dziwić. Mimo to dzień zainaugurowaliśmy z Procentem grą w NS HEX 1vs1, a potem udało mi się namówić Procenta na grę w Warcry (karciankę w świecie Warhammera!). Bardzo zależało mi na pokazaniu tej zmierzchłej już karcianki, a przy okazji chciałem sobie po prostu zagrać. Zastanawiałem się jak jedna z moich ulubionych karcianek przyjmie się w tym środowisku magicowców i przyznam szczerze, że miałem pewne obawy. Gra przypadła jednak do gustu i skończyło się na tym, że pierwsza część dnia zeszła na grę w Warcry i czekanie na Ramzesa.

Ramzes pojawił się późnym popołudniem więc musieliśmy wyjść z komitetem powitalnym. Po przyjsciu do pensjonatu i szybkim pozostawieniu rzeczy w pokoju wyruszyliśmy na zakupy połączone z prezentacją okolicy. Po powrocie kontynuowaliśmy grę w Warcry, a Ramzes z Floe męczyli Jungle Speeda. Potem graliśmy w Jungle Speeda wszyscy (totem potem). Pod koniec dnia padła propozycja grania w ZC, niestety trafiła w próżnię. Jak na razie eRPeGowanie słabo wypadło.


Generalnie więc dzień minął najpierw na czekaniu na Ramzesu a potem na przesiadywaniu w Games Roomie.

Przysłowie dnia: leśna góra rozwija się jak śpiący w łożu koń (czyżby aluzja do dnia czwartego?).

Dygresja czy coś:

Tu znów dygresja tym razem niewielka. Uważny czytelnik zauważył pewnie że całość konwentu dzieje się w górach (a dokładnej w Tatrach Bielskich) i jeszcze ani razu nie byliśmy na szlaku. No cóż widać byliśmy niesamowicie zaaferowani fantastyczno-planszówkową stroną imprezy. Świadomi tego, że nie możemy całości przesiedzieć w miasteczku i rządni wyprawy postanowiliśmy wybrać się w góry już po przyjeździe Ramzesa. Czyli dnia czwartego.

Dzień IV

Z uwagi na planowaną wyprawę w góry wstaliśmy dosyć wcześnie (przed 9:00?). Celem naszej wyprawy było Szeroka Przełęcz Bielska (Šeroké sedlo), przełęcz na którą prowadził pobliski szlak i którą oglądaliśmy codziennie od przyjazdu z okien naszych pokoi. Tak po prawdzie był to jedyny ciekawy szlak jak mogliśmy obrać, gdyż reszta w porównaniu z tym wydawała się mało ambitna. Dlatego nie musieliśmy specjalnie zastanawiać się nad trasą, a poza tym mieliśmy ze sobą Procenta - człowieka o duszy i gardle górala.

Niestety Floe zdecydowała pozostać w pensjonacie przede wszystkim z uwagi na brak odpowiedniego obuwia. Początkowo było mi trochę żal z tego powodu, ale gdy byliśmy na szlaku wszyscy zgodnie stwierdziliśmy - dobrze że została na dole. Dlaczego? Czytajcie uważnie dalej.

Pierwsze miejsce w które skierowaliśmy kroki to, rzecz jasna, miejscowe sklepy gdzie trzeba było kupić zaopatrzenie na wyprawę: coś do picia i coś do przekąszenia. Wyprawa miała być długa (3:30 godziny pod górę no i mniej więcej tyle samo spowrotem) więc nie mogło nam niczego po drodze zabraknąć. Potem ruszyliśmy już w stronę właściwego szlaku. Początkowo szliśmy drogą asfaltową, prawie po równym terenie rozmawiając przez większość czasu (np. spierając się o oWoDa i nWoDa). Prawdziwa droga zaczęła się po wejściu na płatny teren ścieżki edukacyjnej (tak - musieliśmy zapłacić 30 koron za bilet wstępu) wiodącej na przełęcz.

Na początku szło całkiem nieźle, choć im dalej pod górę tym było ciężej. Ja - domator, nerd i fanatyk-wyznawca siedzącego życia - zostałem postawiony przed wysoką górą i nie miałem zamiaru oddać jej pola. Trzeba przyznać, że było to spore wyzwania jak dla mnie, szczególnie kiedy w wyższych partiach szlaku musiałem co kilkanaście metrów się zatrzymywać żeby złapać oddech i dać odpocząć nogom. Wtedy właśnie w marszu przodowali Pluszak&Ramzes, a Procent solidarnie dotrzymywał mi towarzystwa. Nie da się ukryć, że byłem najsłabszym ogniwem, ale mimo to powoli w swoim tempie parłem na przód (a raczej pod górę). Do przebycia był niezły kawałek, bo pomiędzy Ždiarem ( 940 m n.p.m.) a Šerokém sedlem (1826 m n.p.m.) był prawie kilometr różnicy wysokości, więc momentami podejście było naprawdę strome. Do tego im wyżej tym co raz więcej mgieł pojawiało się w dolinie i na stokach sprawiając, że wszędzie panował przyjemny chłód, a momentami mgła ograniczała widok zaledwie do kilku metrów. Wiąże się z tym śmieszna sytuacja, kiedy Pluszak&Ramzes byli daleko z przodu postanowili się zatrzymać na dłuższą chwile - zjedli coś, wypili trochę wody, odpoczęli a potem ruszyli w dalszą drogę. Okazało się że jakieś 20 metrów wyżej był cel wędrówki - przełęcz ze stołami, ławami i miejscem do wypoczęcia...

Była to moja pierwsza górska wyprawa od czasów pierwszej klasy ogólniaka (hoho!). Przyznam szczerze, że zapomniałem o tym jak piękne są góry i jaką radość można czerpać z ich zdobywania, czy choćby samego oglądania widoków. Szlak przez Dolinę Szeroką (Monkovą Dolinę) był malowniczy i obfitował w piękne widoki i nawet ogromne zmęczenie nie mogło przyćmić radości płynącej z oglądania takich okolic. Satysfakcja z dotarcia na przełęcz była nie do opisania, choć początkowo wydawało się, że piękne widoki, po które przyszliśmy, złośliwie nas ominą. Przyczyną tego była oczywiście wspomniana już mgła. Gdy weszliśmy na przełęcz widoczność ograniczała się do kilku metrów, więc wydawało się, że nici z widoków i jedynie co nam pozostanie to barwny opis Procenta (który w zeszłym roku przełęcz odwiedził) podparty naszą eRPeGową wyobraźnią. Na przełęczy siedzieliśmy ponad godzinę i w tym czasie mgła parokrotnie zeszła do dolin i dzięki temu mogliśmy zobaczyć choć część pięknej panoramy. Jednak szczęście się do nas uśmiechnęło.

Na przełęczy rozgorzała dyskusja co robić dalej - wracać tą samą drogą czy schodzić po drugiej stronie gór i wracać do Ždiaru autobusem. Przeważyła koncepcja będąca połączeniem obu możliwości - żeby iść dalej ale tylko do następnej przełęczy, a potem wracać tym szlakiem, którym przyszliśmy (pomimo tego, że to był to szlak jednokierunkowy). Kres naszej wędrówki pod górę to Przełęcz pod Kopą Wyższa (1930 m - Vyšné Kopské Sedlo) i zaraz najwyższy punkt w jakim kiedykolwiek byłem! Ciekawe czy kiedyś uda mi się ten rekord pobić.

Droga powrotna była pod pewnymi względami gorsza niż wspinanie się. Strome zejścia i śliskie kamienie sprawiały, że Ramzes rzucił we mnie złowrogą klątwą (Ktoś tu chyba dzisiaj skręci kostkę), szczęśliwie obyło się bez urazów. Zamiast tego dopadły mnie niespodziewane problemy gastryczne - żołądek mordował mnie straszliwie co znów sprawiło, że musiałem się często zatrzymywać (tak to jest jak się mieszczucha puści w wysokie góry). Nie zagłębiając się w szczegóły, szczęśliwie jakoś przeszło ;). Z resztą różne fizjologiczne problemy miał każdy z nas, więc niech za komentarz wystarczy stwierdzenie: wszyscy członkowie wyprawy zostawili coś od siebie na szlaku.

Do Ždiaru przybyliśmy ok. 19:00 kompletnie wycieńczeni (przynajmniej z mojego punktu widzenia). Wieczór upłynął najpierw pod znakiem Neuroshimy HEX, a potem słowackich programów telewizyjnych, zresztą niezwykle ciekawych bo jeden był o niesamowitych wynalazkach antycznych, a drugi o zjawiskach paranormalnych. Niestety obowiązkowy dubbing i specyfika języka słowackiego sprawia, że każdy oglądany program telewizyjny przybiera cech komedio-dramatu. Sen zmorzył mnie szybko, więc dla mnie dzień skończył się wcześniej niż dla innch konwentowiczów.

Dzień V

Dzień zaczął się ok 11:00 i od razu mocnym postanowieniem - nigdzie się nie ruszać! Zakwasy i wspomnienia wczorajszej ciężkiej wędrówki skutecznie zachęcały do totalnego leniuchowania. Zaczęliśmy więc od śniadania, a potem w planach mieliśmy grę w Zew Cthulhu. Procent nawet wyznaczył deadline - godzina 12:00 - do którego czekał na gotowe postacie, ale takie drastyczne środki nie pomogły w mobilizacji i gra została odłożona na potem. Potem oczywiście nic z tego nie wyszło i graliśmy w Neuroshimę HEX. Z Procentem chwile posiedzieliśmy nad Warcry'iem a w tym czasie Ramzes udał się na prelekcję o NS RPG by móc spokojnie stworzyć postać. Późniejsze plany żeby grać w tego RPGa znów nie wyszły, ale za to konwentowicze podłapali inny pomysł.

Koncept nosi roboczą nazwę WTF! i jest czymś w rodzaju gry Nowej Fali. Całość inspirowana jest filmami akcji w stylu Pulp Fiction, Boondock Saints, czy Snatch i polega na konstruowaniu scen hipotetycznego filmu. Docelowo w planach miałem stworzenie sporej tabeli w której gracze losowaliby różne elementy filmu, które muszą się pojawić w czasie narracji (np: strzlanina, wścibski murzyn, czy chiński burdel). Jednak z uwagi na to, że propozycja gry wedle mojego pomysłu była zupełnie spontaniczna, takowej tabeli pod ręką nie było. Ustaliliśmy więc, że każdy z grających wymyśli w tajemnicy 4 elementy opowieści w 4 kategoriach (miejsce, osoba, przedmiot i wydarzenie) i zapisze je na karteczkach. Potem wszystkie karteczki (a było ich 4 x 5 grających = 25) wrzuciliśmy do kowbojskiego kapelusza Procenta i losowaliśmy bez patrzenia. Każdy losował jedną karteczkę i czytał ją na głos. Z wylosowanych elementów wspólnie trzeba było ułożyć jedną scenę filmu. Dodatkowym twistem był fakt, że jako pierwszą wymyślaliśmy ostatnia scenę filmu, potem chronologicznie drugą, a na końcu pierwszą, tak by wszystko składało się w nieco absurdalną, ale logiczną całość. Pierwsze elementy jakie wylosowaliśmy były następujące: różowe stringi, złamana katana, zebranie mormonów, awaria prądu w mieście, wściekły komornik. No i teraz zadanie dla tych którzy to czytają, a nie grali - jak z tego zrobić scenę filmową? Pamiętajcie, że to ma być ostatnia (trzecia) scena! Już? Ok - to teraz druga scena filmu: pobudka na kacu w kiblu, rosyjski kierowca ciężarówki, policjant transwestyta, kasyno, spotkanie z przyjacielem. Teraz ta druga scena musi być tak skonstruowana, żeby zgadzać się z trzecią, którą wymyśliliście wcześniej. No a jeszcze pozostaje ciągle niestworzona pierwsza.

Tak wyglądała kolejna nasza szalona zabawa - tym razem szalenie twórcza, a zarazem szalenie zabawna. Niech przykładem będzie połączenie elementów wodowanie SS Neptun i sexshopu w pomysł na film o pierwszym w historii pływającym domu publicznym. Stworzyliśmy 3 filmu o następujących tytułach Złamna katana, SS "Neptun", oraz Smród w kuchni: Dorzecze Amazonki. Razem 9 scen i ponad 1,5 godziny zabawy i totalnej głupawki. Pomysł na grę był tylko konceptem więc zasady wymyślaliśmy na bieżąco, ale mimo tej spontaniczności (a może właśnie dzięki niej) bawiliśmy się świetnie. Może kiedyś uda mi się skrystalizować WTF! w formie jakiegoś darmowego PDFa... No kto wie - zobaczymy!

Po grze w WTF Pluszak i Floe opuścili nas a ja, Procent i Ramzes siedzieliśmy najpierw nad NS HEX a potem nad klasyczną planszówką o nazwie Młynek. Szczególnie ta ostatnia zeżarła nam kilka godzin nocy, po czym gdzieś tak o 4:55 doszliśmy do wniosku, że ta gra jest głupia i w pewnym momencie rozgrywka robi sie bezsensowna. Po tym odkryciu udaliśmy się na spoczynek.

Oczywiście to jeszcze nie koniec. Jak widać relacja się trochę rozwlekła i ciąg dalszy już wkrótce. Publikuję wcześniej, żeby zaspokoić wasze pragnienia!

PS: Procentowi dziękuję za podanie potrzebnych danych geograficznych, a Floe za przesłanie pierwszych zdjęć. Gorące poci poci dla Was!

28 sierpnia 2008

Slovkon 2008 - relacja

16:44 Posted by Grzegorz A. Nowak 4 comments
Data: 10-16 sierpnia 2008

Miejsce: Ždiar (Słowacja)

Slovkon, Slovkon i po Slovkonie. Z dawna wyczekiwana i skrupulatnie planowana impreza wakacyjna dobiegła końca, a skoro wypad ze znajomymi na Słowację dorobił się miana konwentu nie byłbym sobą gdybym nie napisał na jego temat kilku słów. Zanim jednak opisze dzień po dniu kolejne perypetie grupy eRPeGowców w pewnym domu wczasowym gdzieś na południowy wschód od Łysej Polany należy wyjaśnić specyfikę tego wyjazdu.

Zacznijmy od tego, że pomysł na taki kameralny wyjazd przypłynął do mnie jeszcze przed wakacjami. Procent & Co. wspominali zeszłoroczny wyjazd na Słowację i plany na powtórkę w tym roku. Mój nieodparty urok osobisty, rozległa wiedza eRPeGowa, doświadczenie i zasobna półka z planszówkami sprawiły, że znalazłem się wśród zaproszonych (jak widać, selekcja była surowa jednak udało się załapać mojej skromnej osobie). Jeszcze na początku lipca pod znakiem zapytania stała moja wydolność finansowa, jednak szybkie podjęcie łatwego zarobku w branży rachunkowej pozwoliło na zwiększenie szans mojego udziału w Slavkonie. Zaznaczę przy tym, że wtedy jeszcze nie przypuszczałem jak będzie brzmiała nazwa tego konwentu. Nawet jeszcze nie wiedziałem, że wspólny wyjazd ze znajomymi nazwiemy konwentem, ale jak się zaraz okaże impreza ta miała wszelkie cechy "conu".

Tak też, nie przedłużając, pełny nadziei, radości i na kacu po weselu kuzynki wyruszyłem w niedziele rano na dworzec. Tam spotkaliśmy się wszyscy, to znaczy: MojaSkromnaOsoba, główny organizator Procent, Pluszak i Floe, oraz nieoczekiwanie - Kopytko. Ostatnia osóbka wyruszała właśnie z Krakowa, co prawda w zupełnie inną stronę niż my, ale spotkanie na dworcu było dobrym pretekstem do kilku uścisków i okazyjnych zdjęć. Brakowało tylko Ramzesa, ale on miał się pojawić dopiero we wtorek już na miejscu.

Żądni przygody i nowych doznań wsiedliśmy do PKSu zmierzającego do Zakopanego. Stamtąd wszak droga na Słowację stała otworem.



Dzień I

Pamiętną niedzielę kiedy wyruszyliśmy na wyprawę uznaję za pierwszy dzień konwentu. Po przekroczeniu granicy na Łysej Polanie (mój pierwszy raz za południową granicą i to jeszcze przy pełni dobrodziejstw płynących z traktatu w Schengen) nastąpiło oficjalne otwarcie konwentu. Czekając na przybycie autobusu po raz pierwszy wydaliśmy korony oraz sączyliśmy pierwsze słowackie piwo. W czasie miłego popijania na świeżym powietrzu dyskutowaliśmy nad nazwą rozpoczynającego się konwentu, a później dałem się namówić na stworzenie postaci do Neuroshimy. Tu warto zaznaczyć, że początkowe rzuty były naprawdę kiepskie i MG (Pluszak) w swej szczodrobliwość nakazał je powtórzyć i to rożnymi kostkami. Wynik powtórnych rzutów przeszedł najśmielsze oczekiwania wszystkich zgromadzonych przy stole: 19, 17, 16, 15, 15. Słowem druga postać jaka kiedykolwiek stworzyłem do NS okazała się być przepakiem. Dobry początek konwentu.

Do Ždiaru przybyliśmy późnym popołudniem. Tam idąc za naszym znawcą i przewodnikiem, Procentem dotarliśmy do pensjonatu (czy też po słowacku penzionu) o swojskiej nazwie Krasula. Po rozmowie z samym właścicielem dostaliśmy dwa pokoje oddzielone od reszty osobnym korytarzem ze wspólną łazienką. Dzięki temu mogliśmy przechodzić z jednego pokoju do drugiego nie wychodząc na główny korytarz! Bardzo przytulne miejsce i przy okazji świetnie nadające się na teren naszego małego konwentu. Mając świadomość, że pieniędzy nie mamy ze sobą zbyt dużo postanowiliśmy od razu zapłacić za pokoje. Dzięki temu każdy wiedział ile mu zostało w kieszeni i po podzieleniu kwoty przez ilość planowanych dni pobytu otrzymywał dzienny limit. W moim przypadku było to, w przeliczeniu ok 20 zł na dzień. Jak się okazuje za taką kwotę da się przeżyć na Słowacji i przy tym wcale nie trzeba się ograniczać.

Z ciekawszych wydarzeń wieczoru trzeba wymienić poszukiwana czajnika. Jego brak zaczęliśmy odczuwać już w kilka godzin po przyjeździe (tak chodzi m.in. o herbatkę). Postanowiliśmy zapytać czy gospodarze nie mogliby nam udostępnić jednego z takich urządzeń. Idąc na krótką rozmowe ze Słowakami mieliśmy w pamięci kilka zaleceń lingwistycznych, np. że po słowacku "szukać" to zupełnie co innego niż po polsku. Jeśli jesteście ciekawi co konkretnie, poszukajcie w Internecie. Dodam tylko, że stwierdzenie "szukam pańską żonę" skończyłoby się przynajmniej rękoczynem ze strony słowackiego adresata. Stąd też możecie sobie wyobrazić jakim zdziwieniem dla nas była reakcja jednego z gospodarzy, który na pytanie czy dostaniemy czajnik odpowiedział, że niestety nie wie gdzie jest i że "poszuka"...

Wieczór postanowiliśmy spędzić nad planszówkami, więc pierwszy dzień konwentu zaczął się od prezentacji Neuroshimy HEX i pierwszych kilku partii. Potem mieliśmy grać w Jungle Speeda, jednak gadaliśmy o tysiącu różnych rzeczy do późna więc z grania nic nie wyszło. Tak zakończył się pierwszy dzień.

Wtrącenie albo dygresja:

Z rozmowami do późna w nocy wiąże się jeden z motywów przewodnich całego konwentu. Jest nim poci poci! [czytaj: poczi poczi]. A cóż to takiego, zapytacie. Ci którzy byli to wiedzą, ci którzy nie byli lepiej żeby się przygotowali na nasze specyficzne poczucie humoru. Wieczorna rozmowa zeszła na kino akcji w tym tarantinowskie i w efekcie doszliśmy do stosunkowo świeżej produkcji - Grindhouse. Wspominaliśmy fałszywe trailery które są częścią całego double feature i wspólnie doszliśmy do wniosku że najlepszy z nich to Machete. Wtedy zabrałem głos i zacząłem opowiadać jak to buszując po Youtube znalazłem coś co wyglądało na amatorski filmik robiony na trailer w stylu tych z Grindhouse'a. Mowa tu o wspomnianym Poci poci! Filmik jest kiczem i parodią horrorów klasy B więc w sumie nic szczególnego, jednak późna pora, głupawka i moja opowieść rozbawiła wszystkich do tego stopnia, że poci poci! weszło do naszego języka codziennego. Od tego momentu poci poci! pojawiało się na kazdym kroku - wszytko było poci poci!, każdy był poci poci! i niemal każdej czynności towarzyszyło poci poci! Do normy przeszły dialogi w stylu "-Co robisz? -Poci Poci!", albo "-Gdzie idziesz? -Na małe poci poci!". Specjalnie nie podaję linka do filmiku - jeśli chcecie zobaczyć co w nim jest znajdziecie bez problemu. Ostrzegam jednak - dla niektórych filmik będzie zdecydowanie niesmaczny, ale oglądacie go na własna odpowiedzialność. Żeby nie było - ostrzegałem!


Dzień II

Drugi dzień pobytu rozpoczął się dla mnie mniej więcej po godzinie 10:00. Do pokoju w którym się zadomowiłem przyszedł Pluszak i rozpoczął dzień od kilku partyjek Magica (to już druga po HEXie gra tego konwentu). Jeśli już jesteśmy przy pokojach, to podział był następujący: Pluszak i Floe zajmowali jeden pokój, natomiast ja, Procent i późnej Ramzes mieliśmy dla siebie drugi. Warto zaznaczyć, że nasz pokój był w sumie "pokojem dziennym" - całe życie konwentowe się tu toczyło, od śniadania poprzez planszówkowania aż do wieczornych, kulturalno-dyskusyjnych spotkań przy trunku ;).

Około południa wiedzeni zewem pustych żołądków postanowiliśmy wybrać się na zakupy i przy okazji zwiedzić okolice. Przewodnikiem był oczywiście Procent, który jako jedyny znał okolicę. W wyniku tej wyprawy poznaliśmy wartość słowackiego pieniądze i mogliśmy się przekonać na własnej skórze jaki to cudowny kraj. Niech za cały opis posłuży jeden przykład: w przeliczeniu za 3 zł można spokojnie kupić 5 piw. I bynajmniej nie są to piwa marki Tesco. Z zakupami wiąże sie jeszcze jeden motyw który stał się przewodnim przez resztę konwentu. Jest nim paczka lentilków (jak ktoś nie wie to coś w stylu M&M'sów) które kupiłem sobie jako swoisty przysmak. Niestety nie zwróciłem uwagę na cenę i zdziwiłem sie kiedy nagle zniknęła mi ćwierć dziennego przydziału. W ten sposób lentilki stały się synonimem burżujstwa.

Wracając do naszego domostwa zahaczyliśmy o pub Rustika gdzie zamówiliśmy trzy pizze na 4 osoby. Pamiętam, że chyba najbardziej zasmakowała mi pizza 4 sery i chyba nie tylko mnie, bo gdy w kolejnych dniach przychodziliśmy do pubu zjeść to wśród zamówionych zawsze była jedna serowa! Po powrocie do pensjonatu zajęliśmy się dokańczaniem postaci do Neuroshimy. Było to o tyle istotne, że w założeniu
w czasie tego wyjazdu każdy z nas miał prowadzić po jednej przygodzie (ja - Dragonfista, Procent - Zew Cthulhu, Pluszak - Neuroshimę, a Ramzes Wilkołaka), więc trzeba było się odpowiednio przygotować. Wieczorem znów graliśmy kilka partyjek HEXa, a potem postanowiliśmy grać pierwszą sesję - padło na mnie i Dragonfista.

Z uwagi na to, że system ma już swoje lata postanowiłem zastąpić archaiczną mechanikę AD&D mechaniką FATE. Trochę czasu zajęło wyjaśnienie grającym na czym to polega, oraz oczywiście samo stworzenie postaci. Po skończeniu kreacji, mogliśmy zacząć grać. Niestety tej przygodzie nie należy się osobna relacja - zagraliśmy naprawdę krótko i jedyne co drużynie udało się zrobić, to spotkać i stłuc parę żołnierzy plugawego cesarza. Gracze nie zostali porwani przez grę i zrobiliśmy sobie chwilę przerwy, ale już do gry nie powróciliśmy. Nie udało nam się przez cały konwent powrócić do grania w DF.

Mimo to sesja spłodziła coś czego nikt z nas się nie spodziewał. Były to złote myśli i przysłowia Tao Linlina. Wszytko zaczyna się od bohatera Procenta, który był typowym drunken masterem. Wystarczy go sobie wyobrazić jako starego, zrzędliwego dziadka, wiecznie chodzącego z bukłaczkiem czegoś mocnego i ciągle wymądrzającego się. Jednym z aspektów jaki wziął sobie Procent nazywał się przysłowie na każdą okazję. Problem z tym, że początkowo nie wiedział jak go właściwie użyć na sesji więc zaczął tworzyć losową tabelę przysłów. Cztery kolumny po 20 haseł w każdej, według wzoru przymiotnik-rzeczownik-jest jak-poetyckie określenie-rzeczownik. Jak to działa? Proszę bardzo: tańczący deszcz jest jak śpiewający radośnie poranek, albo piękny człowiek jest jak kąpiący się w bali oddech. Zachwyceni możliwościami tabeli rozwinęliśmy tabelę z jest jak o kolejne 19 spójników i w ten sposób otrzymaliśmy generator dokładnie 3 200 000 rożnych przysłów (np: pędząca góra zazdrości mylącemu drogę klejnotowi). Tabela stała się absolutnym hitem - sierdziliśmy przez dobrą godzinę ciągle rzucając i tworząc nowe przysłowia, szczególnie że niektóre śmieszyły nas do łez a inne wprawiały w głęboką filozoficzną zadumę. Za najlepsze przysłowie tego dnia zostało uznane: pędząca kobieta jest jak umierający z tęsknoty koń (!). Przez resztę konwentu, każdorazowo gdy nie wiedzieliśmy co robić, zwracaliśmy się do tabeli niczym do wyroczni. Do tego każdego dnia rano losowaliśmy przysłowie jako wróżbę na dzieńdobry, a także specjalne przysłowia dla każdego z osobna. Obłęd, ale za to ile zabawy z tym było!

Dalszą część wieczoru, a właściwie już głębokiej nocy, graliśmy w Jungle Speeda, przy dobrej muzyce (tak była player i nawet głośniki!) i dobrym trunku. Zabawa była tak dobre, że właściciel przyszedł i ochrzanił nas za hałasowanie, więc pokornie ściszyliśmy muzyka, ale bawiliśmy się dalej. Pierwszy kryzys nastąpił gdy nieopatrznie potrąciłem leżącą na podłodze szklaną butelkę, a że podłoga była flizowana, odgłos odbijającej się butelki był morderczy. Jednak my twardo bawiliśmy się dalej (w końcu nikt z gospodarzy nie interweniował, nie?) dopóki ktoś, tym razem już nie ja, potrącił kolejną butelkę znów robiąc straszliwy hałas. Tym razem akcja była natychmiastowa - Pluszak i Floe zmyli się do swojego pokoju, u nas zgasiliśmy światło i szybko pochowaliśmy się do łóżek (tak jakby to miało cokolwiek pomóc przy tym straszliwym hałasie jaki się rozległ). Szczęśliwie nikt nie interweniował i tym razem, ale do dziś jestem pod wrażeniem tego, że impreza zwinęła się w nie więcej niż 3 sekundy.

To tyle obfitującego w atrakcje drugiego dnia.

Postanowiłem pierwszą część wspomnień ze Slovkonu opublikować już teraz - dla żądnych relacji uczestników, żeby nie myśleli, że się obijam. Wkrótce dalsza część relacji.

26 lipca 2008

LARP: Ogień Mojego Syna [Telep 2008] - relacja

21:43 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 1 comment
Data: 12/13 lipca 2008

Miejsce: Telep 2008

Ostatni sobotni LARP konwentu Telep 2008 to Ogień Mojego Syna. Scenariusz osadzony jest w realiach Wampira: Maskarady i był już raz prowadzony w Starej Piekarni, członkowie KGLu. mieli okazje Zresztą relacja z pierwszej próby poprowadzenia można wygrzebać z bałaganu. Jak poszło tym razem? Zapraszam do lektury relacji.

Nie będę się rozwodził nad zawiłościami scenariusza - można o tym przeczytać w relacji z poprzedniej próby prowadzenia tego LARPa. Zamiast tego skupię się na elementach technicznych i na tym jak udały się zmagania z fabułą nowym graczom. Już na początku mieliśmy drobne problemy natury technicznej. Jak zwykle wszystko trzeba było robić w ostatniej chwili (np. szukać kafejki internetowej żeby wydrukować rolę - i to o godzinie 23:30) więc zapowiadało się, że LARP zacznie się z opóźnieniem. Mieliśmy też spory problem z brakującymi graczami i gdy zaczęliśmy namawiać ludzi do przychodzenia zrobiło się zamieszanie w wyniku czego mieliśmy ich nadmiar! Co gorsza rozdaliśmy część ról, które potem musieliśmy odebrać... Istny kocioł! Do tego role były dopiero co wydrukowane i musieliśmy je wycinać na bieżąco (papierkowa robota to jak zwykle moja działka). Dodatkowo uprzedzaliśmy wszystkich, że to jedyne role jakie mamy więc lepiej żeby ich nie gubili - niestety nie mieliśmy kopii scenariusza, która ostatnim razem okazała się niezwykle pomocna.

Kolejnym problemem była wielkość sali w jakiej rozgrywaliśmy LARPa, o czym już wspominałem przy okazji relacji z Turnieju Wśród Kwitnących Wiśni. Scenariusz przewidywał istnienie jakby dwóch obszarów na których rozgrywa się LARP - Elizjum i Wernisażu. Początkowo chcieliśmy aby jeden obszar znajdował się w sali, a drugi na zewnątrz, jednak z uwagi na spory tłok nie-graczy na korytarzu musieliśmy zrezygnować z tego pomysłu. Ostatecznie sala została podzielona na pół za pomocą granicy z kilku stołków. Musiało to wystarczyć. A i jeszcze przy okazji moja wpadka jako MG - raz mi się pomyliło który z obszarów jest który i oczywiście źle powiedziałem graczom. Wszyło z tego zamieszanie, ale niewielkie - mea culpa.

Oczywiście standardowo większość nie znała realiów gry, a nie da się ukryć że Wampir to gra wymagająca. Musiało wystarczyć krótkie wyjaśnienie świata i specyfiku klanów wampirzych. Wyjaśniliśmy też po krótce zasady działania mechaniki, ale gracze słusznie zauważyli po LARPie, że powinniśmy umieścić skrót działania dyscyplin na kartach postaci. I znów punkt dla graczy.

LARP przebiegał i zakończył się podobnie jak poprzednim razem. Sabat knuł i nieprzerwanie dążył do konfrontacji z Tzimisce i przy tym dosyć skutecznie przeciągał na swoją stronę Camarillę. Knucia doprowadziły do wyeliminowania pierwszego z Tzimisce i dokonania na nim diabolizacji. Do otwartej walki nie trzeba było już zbyt wiele. LARP podobnie jak ostatnio zakończył się wielką walką pomiędzy dwoma stronnictwami - sprzymierzeńcami Sabatu i wiernymi Tzimisce. Tym razem walka całkiem nieźle poszła - nie dłużyła się tak jak ostatnio - Samalai nad wszystkim miał pieczę. Niestety w czasie walki ci którzy nie brali w niej udziału nie mieli nic do roboty - przyglądali się z boku i czekali na wynik. W wyniku zmagań, podobnie jak ostatnim razem, zwycięzcami okazali się przedstawiciele Camarilli. Zawsze mówiłem, że ta sekta jest najfajniejsza!

Kilka słów o grajacych - było kilka osób które grały wcześniej na LARPie L5K, było też sporo nowych. Moją ulubioną postacią tego LARPa (moje prywatne pierwsze miejsce) była Nosferatu grana przez Yoru. Rewelacyjnie wczuła się w postać Nosfera. Niech za przykład posłuży fakt, że przedstawiciele tego klanu mieli mieć parę informacji niedostępnych dla innych graczy, ale zanim zdążyliśmy (my-MGowie) je przekazać Yoru sama się dowiedziała rożnych tajemnic! I tak kilka razy, zaskakując nas z Samalaiem co chwilę. Wielkie brawa! Postacią która utkwiła mi w pamięci był wampir grany przez Ertaia, za kilka świetnie odegranych scenek. Budywid Witenes i Wojewoda też świetnie się spisali - przede wszystkim dla tego, że całkiem nieźle znali świat Wampira i potrafili wykorzystać atuty swoich postaci.

Czas na podsumowanie. LARP się podobał, co do tego nie ma wątpliwości, ale gracze nie omieszkali wytknąć kilka błędów technicznych na forum. Dziękujemy za tą krytykę - jest nam
ona niezmiernie potrzebna. Nadal uważam, ze LARPa można było bardziej dopracować, no ale cóż... Zawsze brakuje czasu. Może za trzecim razem LARP wypadnie jeszcze lepiej? Choć wątpię byśmy go prowadzili jeszcze raz...

Jeszcze raz dziękuję w swoim imieniu wszystkim graczom! Zabawa była wyśmienita! Nieoceniony okazał się Lupus który świetnie radził sobie jako sędzia pomocniczy... yyy znaczy trzeci MG, chciałem powiedzieć. Bez niego pewnie zaliczylibyśmy więcej wtop technicznych. Po LARPie odbyła się tradycyjna choć nieoficjalna impreza - dobrze, że orgowie o tym nie wiedzieli.



Tym wpisem kończę cykl teleportowy. Choć był to najgorzej przygotowany technicznie LARP w jakim uczestniczyłem, to jego relacjonowanie zajęło mi najwięcej czasu ze wszystkich. To chyba jednak świadczy o tym, że
konwent może był kiepski, ale zabawa przednia. Do zobaczenia na następnej takiej imprezie!

23 lipca 2008

LARP GSowy [Telep 2008]

17:02 Posted by Grzegorz A. Nowak , 4 comments
Data: 12 lipca 2008

Miejsce: Telep 2008

Kolejna, już trzecia, relacja związana z konwentem Telep 2008. Trochę się tego namnożyło, ale jak widać od kilku dni pracuję nad nadrobieniem zaległości. Więc bez zbędnego gadulstwa przyjrzymy się drugiemu sobotniemu LARPowi,

LARP był organizowany przez krakowską Grupę Feniksa, znaną z częstych gier w realiach Gasnących Słońc. W sumie nie trzeba ich przedstawiać - pojawiają się na każdym krakowskim konwencie i zawsze ich LARPy cieszą się sporym wzięciem. No i rzeczywiście każdy ich LARP, na którym bylem do tej pory, był ciekawy, przemyślany i zawsze dobrze się bawiłem. Nawet jeden z ich LARPów był bliski tego co mógłbym nazwać "idealnym scenariuszem negocjacyjnym " - mowa tu o Gambicie Wladymira, który zresztą był rozgrywany ponownie na Telepie w piątkowe popołudnie.

Ale miałem mówić o LARPie sobotnim Grupy Feniksa...

No to do roboty - LARP nosił nazwę Koniec Wojen o Tron i chronologicznie umiejscowiony był pod koniec Wojen o Tron (haha - ale zaskoczenie!). Całość rozgrywała się na Malignatiusie - mroźnej planecie, która w wyniku niedawnego konfliktu stała się własnością Rodu Decados. Jednak tutaj, chyba jedynym miejscu w całym Znanym Wszechświecie, nikt nie myślał o zakończeniu działań wojennych. Decadosi wciąż byli żądni krwi. Wśród nich byłem ja - komisarz Hyram Gioriewicz Decados, porucznik Yakovian, kawaler.

Cały LARP rozgrywał się na zapadłej stacji meteorologicznej gdzieś na mroźnych pustkowiach. Pech sprawił, że łazik w którym mój bohater wraz z kapitanem jechał by przejąć dowodzenie w karnej kompanii, zepsuł się. I tak zostaliśmy uwięzieni na wspomnianej stacji. Jak się okazało nie tylko my mieliśmy takiego pecha - w kilka chwil po naszym przybyciu pojawili się następni "nagle uwięzieni". W ten sposób oprócz wojskowych i obsługi stacji na miejscu pojawili się al-Malikowie i archeolodzy, a nawet jakiś ur-ukar. Niezły zwierzyniec na kilku metrach kwadratowych.

Mój bohater był typem fanatyka-paranoika. Jako komisarz i agent Yakovian wietrzył wszędzie niebezpieczeństwo i dywersje wroga! Przy tym wydzierał się niemiłosiernie, przekrzykując nawet swojego kapitana, co jednak nie przeszkadzało we współpracy miedzy tymi dwoma. Za cel postawiliśmy sobie (przejdę na pierwszą osobę) wydostać się z rzeczonej dziury, jaką była stacja meteorologiczna. Okazało się, że będzie to bardziej skomplikowane niż sądziliśmy...

Już na początku miałem niesłabnące przeczucie, że cała sytuacja nie jest zbiegiem okoliczności. Przecież to nie możliwe, żeby w tym samym momencie i miejscu tylu różnym osobom zepsuły się pojazdy. Dodajmy jeszcze, że to była jedyna placówka w promieniu wielu setek kilometrów. Niedługo trzeba było czekać na potwierdzenie moich domysłów - jeden z mechaników stwierdził, że nasz pojazd został sabotowany (aha!). Teraz priorytetowym zadaniem było znalezienie szubrawca!

W czasie rozmów (o przepraszam - przesłuchań!) wyszły na jaw inne sprawy. Jeden z Decadosów (w tej roli Procent) został okradziony z cennego artefaktu przez jednego z archeologów (w tej roli Szczeniak). Z kapitanem początkowo ufaliśmy temu Decadosowi, ale potem nabraliśmy podejrzeń. Udało nam się kupić broń od szlachcica, który twierdził, że potrzebuje niezwłocznie pieniędzy (wojskowi obiecali ;). Jednak z czasem sytuacja robiła się coraz gorsza - na zewnątrz temperatura schodziła poniżej -80 stopni Celsjusza, a jedyny skafander do takiej pogody został zniszczony (znów sabotaż). Udało nam się wytropić wroga, którym był jeden z mechaników - szybki strzał z pistoletu plazmowego uchronił nas przed kolejnymi jego intrygami. Po przeszukaniu okazał się być agentem rodu Li Halan. W tej roli Samalai, którego śmierć była nieco inspirowana przez MGów - po prostu musiał opuścić LARPa i trzeba było go jakoś efektownie wyeliminować. Mimo to śmierć szpiega była powodem do dumy i kolejnym sukcesem decadoskiej agentury.

Niestety czas działał na naszą niekorzyść. Pogoda się pogarszała i zagrażała naruszeniem struktury stacji-bunkru, w którym się znajdowaliśmy. Niestety stanowił jedyną ochronę przed szalejącym na zewnątrz mrozem. Jeśli hermetyczne ściany uległyby uszkodzeniu czekała nas śmierć. Do tego byliśmy pewni, że ktoś w przy pomocy zaginionego artefaktu kontroluje pogodę. Trzeba było odnaleźć zgubę jak najszybciej. Z pewnością coś wiedział wspomniany wcześniej Decados (Procent), jednak po jakimś czasie zniknął, a wraz z nim zniknęła przerażająca pogoda na zewnątrz... Dziwne...

Skoro jednak mieliśmy ten problem z głowy, wraz z kapitanem zajęliśmy się szukaniem dywersantów. Wiedzieliśmy, że wśród nas są partyzanci Li Halanów i postanowiliśmy ich wyeliminować. Podejrzewaliśmy już nawet którzy to ze zgromadzonych i szykowaliśmy plan ich schwytania. Jedyne co pozostało to zabezpieczenie wyjścia tak, by żaden nam nie uciekł (tak jak to uczynił wspomniany wcześniej, podejrzany Decados). Niestety gdy rozdzieliliśmy się partyzanci uderzyli eliminując najpierw mnie (ehh te nieudane testy...), a potem kapitana. Nasz udział w LARPie się skończył i dołączyliśmy do ławki umarlaków.

LARP był naprawde wyborny - masa ciekawych postaci i całkiem zgrabny scenariusz zapewnił zabawę na kilka godzin na najwyższych obrotach. Wykoncypowanie o co właściwie chodzi i kto jest kim było nie lada wyzwaniem. Niewiele brakowało, żeby to Decadosi zatriumfowali, ale niestety wygrała wroga dywersja. Tu należą się brawa dla Laretha i jego postaci która okazała się najlepszym fighterem (wykończył 2,5 osoby). Inni gracze również świetnie się spisali i za to im dziękuję oraz wszystkich pozdrawiam, szczególnie tych których nie wymieniłem. Na końcu należą się brawa dla MGów - po raz kolejny się nie zawiodłem! No to do następnego spotkania pośród Gasnących Słońc!

PS: Dowcipnym akcent na koniec. Podobnie jak my przed LARPem L5K, Mistrzowie chodzili po konwencie, żeby namawiać ludzi do gry. Na wezwanie odpowiedziały m. in. trzy mangowe dziewuszki w wieku jakichś... 12, może 13 lat. Trzeba było zobaczyć minę MG! No ale dostały role i grały z nami, choć trudno powiedzieć jak sie bawiły... No ale cóż - to są właśnie konwenty mangowe. Tu wiele może cię zaskoczyć.

17 lipca 2008

L5K - Turniej wśród kwitnących wiśni - relacja [Telep 2008]

12:08 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Data: 12 lipca 2008

Miejsce: Telep 2008

Czas ucieka a przede mną tyle relacji do napisania. Bierzmy się wreszcie do dzieła!

Turniej wśród Kwitnących Wiśni był pierwszą propozycją LARPową KGLu na Telepie. Był to zarazem ożywczy akcent w programie konwentu, gdyż jak wcześniej pisałem, niewiele było punktów programu które mnie i moją ekipę specjalnie interesowały. No ale jak się okazało sobota miała upłynąc pod znakiem totalnego larpowania, więc na brak zajęć nie narzekaliśmy.

Z programu udało nam się z trudem odczytać, że zaczynamy o 12:00. Trochę nie pasowała nam sala - była mała i nie bardzo wiedzieliśmy jak zorganizujemy niektóre konkurencje w turnieju. Kolejnym problemem okazał się brak osób. Początkowo mieliśmy za mało ludzi, żeby zacząć grać. Szczęśliwie krótka przebieżka Samalaia i Szczeniaka po konwencie zaowocowała gronem chętnych graczy. Mnie przypadło wyjaśnianie świata systemu i specyfiki poszczególnych klanów nowo przybyłym, a z uwagi na to, że co chwile przychodzili kolejni, musiałem parokrotnie zaczynać od nowa. Przyznam, że specem od L5k nie jestem więc kilka razy musiałem się odwoływać do bardziej kompetentnych (ratował mnie wtedy, bodajże, Szczeniak) ale tłumaczenie klanów jakoś poszło. Było to o tyle istotne, że spośród kilkunastu graczy było jedynie kilku którzy znali świat, a założeniem LARPa było m. in. wybranie sobie klanu.

Jeśli już jesteśmy przy wybieraniu przynależności kilka słów należy się samej fabule zabawy. Autorem scenariusza był Samalai, choć ja też troszkę maczałem palce (znów szaroeminentyzm). Wszystko kręciło się wokół córki Daimyo Daidoji, która miała być wydana za mąż. Najlepszy kandydat do jej ręki miał zostać wyłoniony w turnieju, który miał sprawdzić predyspozycje do bycia godnym małżonkiem i samurajem. W turnieju brały udział również samurai-ko, ale jedynie dla samego prestiżu i sławy. Na turniej miały się składać następujące konkurencje: polowanie, konkurs rysunku, konkurs opowieści, oraz pokazy iaido. Za uczestnictwo w poszczególnych konkursach i inne działania zdobywało się punkty przychylności, którymi nagradzała córka Daidoji'ego (w tej roli NPC-Wolfi). Nad całością ceremoniału czuwało dwoje mistrzów, jeden z klanu Żurawia (NPC-ja) i jedna z klanu Skorpiona (NPC-Meg).

Koncepcja była dosyć ciekawa, bo nie narzucała z góry postaci i celów, lecz wybór pozostawiała graczom. Każdy wybierał sobie klan z którego pochodzi (spośród siedmiu głównych klanów Rokuganu), a wraz z wyborem wiązało się przydzielenie "zadań klanowych" czyli wspólnych dla wszystkich jego przedstawicieli. Prócz tego każdy losował "szantaże" czyli różne haki na innych graczy, które mógł wykorzystać w trakcie zabawy. Dzięki temu wszsytkie postacie były niepowtarzalne i nikt z góry nie wieidział czego można się spodziewać.

LARP przebiegał dosyć sprawnie. Na początku odbyło się przedstawienie i powitanie przybyłych na turniej samurajów. Już wtedy można było zarobić pierwsze punkty przychylności, które lądowały na tablicy. W ten sposób każdy wiedział który klan ile ma punktów i mógł temu jakoś przeciwdziałać (albo wręcz przeciwnie - wspierać). Turniej przebiegał spokojnie aż do czasu pierwszej konkurencji - polowania. Zadaniem graczy było znalezienie trzech pluszowych miśków, które zostały ukryte na terenie konwentu. Pierwsze trzy osoby które upolowały zwierza były nagradzane. Już w trakcie tych zmagań wybuchły konflikty między samurajami rożnych klanów. Najbardziej spektakularny był pojedynek o wyrwanego królika - jeden samuraj upolował zwierza, drugi mu wyrwał i przyniósł twierdząc, że to on go znalazł. Pojedynek zakończył się zwycięstwem niehonorowego samuraja (i śmiercią drugiego), ale nikt przecież nie mógł potwierdzić jego niegodnego zachowania.

Po tych wydarzeniach, dochodziło do coraz większej ilości pojedynków. Wraz z tą tendencją zwiększała się ilość trupów na dostojnym turnieju Żurawi. Część walk inspirowana była przez Skorpiony (ze Szczeniakiem na czele). Nawet raz daimyo uznał, że jeden z Lwów okrył się straszliwą hańbą i dał mu miecz, by ten wybrał między życiem z hańbą a seppuku. Ku naszemu miłemu zaskoczeniu gracz odegrał klimatyczną scenkę rytuału. Naprawdę brawa dla gracza, który się tak poświęcił i przy okazji, niestety, zniszczył sobie koszulkę repliką katany.

Niestety z uwagi na ograniczenia czasowe (po naszym LARPie zaczynał sie następny) musieliśny skrócić turniej. Odbył się tylko jeszcze jeden konkurs - malowania. Na pozostałe nie było juz czasu. Zwycięzcami całęgo turnieju okazali się być Jednorożcy. Brawa dla grajacych!

Patrząc po komentarzach na forum KGLu i wrażeniach z konwentu LARP wypadł naprawdę dobrze. Oczywiście nie unikneliśmy kilku wpadek technicznych, pomimo gorączkowych przygotowań do gry (jeszcze przed LARPem ganialiśmy po papierniczych szukając odpowiednich przyborów do konkursu malowania). Mimo to w większości gracze byli zadowoleni i tym pierwszym LARPem zachęciliśmy do przybycia na kolejny spod znaku KGLu, który miał się zacząć o północy. Tym samym i ja jestem zadowolony z tego LARPa i jest duża szansa że poprowadzimy go znowu. Losowość zadań i konstrukcja scenariusza sprawia, że za każdym razem gra może potoczyć się inaczej.

PS: Dziękuję wsztkim uczestnikom za przybycie i pozostanie na dłużej! Osobne podziękowania należą się dwóm niewiastom które przyglądały się całej rozgrywce i w kluczowym momencie przygotowań do polowania pomogły nam w ukryciu "zwierzyny" na terenie konwentu. Spisałyście się na medal i za to wielkie dzięki!

Tam gdzie fandom ssie?

11:12 Posted by Grzegorz A. Nowak No comments
Konwentów w Krakowie coraz mniej. W tym roku nie odbył się Krakon, Constar był ostatnim (i według zapowiedzi ekipy więcej nie będzie), a Imladris który zawsze był miłym akcentem na początek roku akademickiego również się nie odbędzie. Słowem Kraków - niegdyś konwentowa Mekka - powoli pustoszeje. Nie jestem weteranem konwentowym, ale wydaje mi się, że zamieranie ruchu konowego to ogólnopolska tendencja, co przyznam bardzo mnie niepokoi. Dlatego też wiadomość o nowym konwencie w Krakowie przyjąłem z radością. Telep 2008, to kolejna edycja znanego Teleportu, który przeniósł się do nas aż znad morza. Od połowy czerwca czekałem na tą imprezę i dziś, kiedy jest już po wszystkim mogę napisać co właściwie wyszło z tych nadziei.

Na teren konwentu przybyłem ok godziny 14:00, kiedy większość moich znajomych zaaklimatyzowała się juz na terenie szkoły. Pierwsze zaskoczenie (a będzie ich wiele) pojawiło się przy akredytacji. Jako MG prowadzący LARPa miałem mieć wejściówkę, ale okazało się, że na razie muszę wpłacić pełną akredytację, a pieniądze zostaną mi zwrócone później (!). W ten oto sposób zostałem z 10zł na cały konwent. Drugim zaskoczeniem był brak zwyczajowych plakietek, które zostały zastąpione paskami zaklejanymi na nadgarstku. Wedle zapewnień ludzi z akredytacji były wodoodporne i generalnie niezniszczalne. Dotarło do mnie wtedy, że mam z tą opaską chodzić przez 3 dni konwentu!

Procent i Mavr przechwycili mnie jeszcze w drodze do szkoły więc nie miałem problemów z dotarciem do naszej (czyli KGLu) sali, chyba że problemem nazwać moje dwukrotne zaliczenie gleby ze wszystkimi tobołami w czasie wędrówki po schodach. Salka w której mieliśmy zamieszkiwać do niedzieli była przytulna, wciśnięta na sam koniec korytarza na najwyższym piętrze. Jedyne co przeszkadzało to ciągłe bieganie 3 piętra w górę i w dół, ponieważ wszelkie atrakcje znajdowały się na parterze, ewentualnie na pierwszym piętrze.

Czas na kolejne zaskoczenie, kiedy już załatwiliśmy różne sprawy organizacyjne i mogliśmy wziąć się do korzystania z konwentu postanowiłem zaglądnąć do informatora. No właśnie - informator! Dopiero na górze zorientowałem się, że przy akredytacji nie dostałem nic takiego. Pytam więc współkonwentowiczów gdzie jest coś takiego po czym w odpowiedzi dostaje jedną kartkę formatu A4 z pomniejszonym informatorem. Był tak pomniejszony, że trzeba było do tego porządnej lupy. Kolejna wpadka techniczna organizatorów.

Czas na dygresję. Kiedy jechałem na Telepa nie sądziłem, że to będzie w sumie konwent mangowy. To znaczy wiedziałem, że w programie jest mnóstwo punktów dotyczących mangi i anime, ale nie byłem świadom tego co zobaczę na miejscu. To był mój pierwszy konwent mangowy więc nie trudno sobie wyobrazić jakie było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem jak bardzo taka impreza różni się od konwentów fantastyczno-rpgowych do których przywykłem. Po pierwsze znacznie więcej płci pięknej ("istne lachonarium"), po drugie 60% uczestników w przedziale wiekowym 12-16 oraz, po trzecie, masa emo i ludzi z mangowymi uszkami. Naprawdę niezapomniane przeżycia.

Pierwszy dzień konwentu minął raczej mało ciekawie - szwendaliśmy się po rożnych miejscach, sporo czasu spędzając w Games Roomie. Szczerze powiedziawszy mało nas interesował program (który z trudem dało się odczytać), więc sami jakoś organizowaliśmy sobie czas. Jedynym punktem programu o jaki zahaczyliśmy był "konkurs wiedzy o grach". Stwierdziłem, że chce iść na konkurs, i udało mi się do tego namówić Szczeniaka, +1 i Meg. Najpierw mieliśmy problem ze znalezieniem sali (ciężko cokolwiek odczytać z programu i jeszcze brak mapki), a potem okazało się, że to tak naprawdę "konkurs o grach komputerowych Star Wars". I tak była nas tylko czwórka uczestników więc stwierdziliśmy, że zostajemy. Dzięki uczestnictwu (i kilku pytaniom ze SW: Republic Commando) udało mi się zając pierwsze miejsce i wygrać swoją pierwszą, i jak się okazało nie ostatnią, z nagród w konwentowych konkursach. Pierwszego dnia nie działo się nic godnego wymienienia, chyba że mnie pamięć zawodzi. Nawet poszliśmy spać niedługo po 24:00 (i tu kolejne zaskoczenie - na tym konwencie dało się znaleźć śpiących ludzi i zgaszone światła w salach już po 23:00!).

Prawdziwa zabawa miała się zacząć w sobotę. Dzień zaczęliśmy od wizyty na konkursie wiedzy o wiedźminie organizowanym przez Ausira. Znając doświadczenia dnia poprzedniego liczyłem na powtórkę z rozrywki. Pytania były już znacznie trudniejsze, ale przy niewielkiej ilości uczestników (znów 4 osoby) udało mi się po raz kolejny zając pierwsze miejsce i zgarnąć kolejną nagrodę! Królowały odpowiedzi "Jaskier" i "wiedźmin", ponieważ statystycznie musiało się znleźć pytanie do tych odpowiedzi. Tuż po zakończeniu konkursu szybko zabraliśmy się za organizację pierwszego LARPa KGLu - w klimatach Legendy 5 Kręgów. Potem wziąłem udział w LARPie Gasnących Słońc Grupy Feniksa (jakość gwarantowana) , a o 24:00 znów KGL przejął inicjatywę prowadząc LARPa Wampira: Maskarady. Cały dzień zszedł na larpowanie przetknięte krótką przerwą na jedzenie i Neuroshimę HEX w Games Roomie. Po 3 LARPach jednego dnia byłem zupełnie wycieńczony, ale dzięki temu konwentowa sobota urosła do miana najlepszego dnia całego Telepa. Wszsytkie LARPy opiszę dokładniej w nadchodzących bałaganowych notkach.

Niedziela to juz końcówka konwentu. Odwiedziliśmy kolejny konkurs Ausira - tym razem "wiedzy o robotach". Konkurs miał oszałamiający poziom trudności i ze swoim jednym punktem zająłem trzecie miejsce (!). Na 90 pytań padło zaledwie 6 poprawnych odpowiedzi, więc znów popisaliśmy się oszałamiającą wiedzą. Dzięki małej ilości uczestników znów załapałem się na nagrody - więcej szczęścia niż rozumu. Jak zawsze. Po konkursie jeszcze nie działo się już nic ciekawego - powoli zmierzaliśmy do finału konwentu i zasłużonego powrotu do domu. Na koniec musieliśmy wybrać: albo LARP Diuny, albo odprowadzamy Meg do pociągu. Wygrało to drugie, gdyż wystarczyło mi LARPów jak na ten konwent, a przecież nie mogliśmy zostawić drogiej Meg samej. Po tym mogliśmy udać się do domu na zasłużony odpoczynek.

Czas na podsumowanie. Konwent był chyba najgorzej zorganizowaną imprezą na jakiej byłem. Chaos i dezorganizacja czaiła się na każdym kroku, ale po pierwszym dniu narzekań dało się do tego przyzwyczaić. Całość konwentu ratowały świetne LARPy (KGL :D) oraz świetni ludzie. Dzieki LARPom poznałem kilku nowych ludzi, a larpownia ma nowych członków (mam nadzieję że na stałe). Ofensywa konwentowa zakończona sukcesem. No i na koniec - nigdy na konkursach nie obłowiłem się tak jak na Telepie! Ja chcę więcej takich konkursów, w których nagrody były za samo uczestnictwo!

PS: Tytuł posta pochodzi z konkursu "Randka w ciemno" którego wygrała Wolfi (w piątek wieczorem). Wtedy w komentarzach widowni padło stwierdzenie:
- Jaka jest nagroda?
- Pewnie wycieczka.
- Ale gdzie?
- Tam gdzie fandom ssie!

Stwierdzenie to stało się myślą przewodnią konwentu.