Pokazywanie postów oznaczonych etykietą L5K. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą L5K. Pokaż wszystkie posty

01 czerwca 2011

Honor i Krew - entuzjastycznie

20:41 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , 6 comments
Właśnie przeczytałem obszerną zapowiedź nowej gry RPG, która ma się ukazać nakładem Wydawnictwa Portal. Tak – chodzi o Honor i krew Johna Wicka. Powiem wam jedno – mógłbym już Trzewikowi wysłać kasę, bo nie mogę się doczekać wydania!

13 kwietnia 2010

Opowieści Krabów #3

16:12 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 27 III 2010

System: Legenda 5 Kręgów

MG: Pluszak

Gracze: Badguy (Hiruma Zabuza), Samalai (Yasuki Gomeda), Sebciu (Kuni Kambei) i Ja (Kuni Yatsu)

Scenariusz: autorski Pluszaka

Tym razem między sesjami upłynęło znacznie więcej czasu i początkowo założenie regularnego grania nie sprawdziło się (jak zwykle), ale i tak nie ma co narzekać - ogólnie udaje mi się grać więcej niż w zeszłym roku. Najwyższy jednak czas na opisanie kolejnego rozdziału Opowieści Krabów, szczególnie że ostatni weekend marca był obfity w eRPeGowe wrażenia (i nie chodzi mi tu o Pyrkon na którym nie mogłem się niestety pojawić). Nim jednak przejdziemy do samej sesji wypadałoby przypomnieć sylwetki naszych herosów:

  • Hiruma Zabuza - berserker, wielki wojownik, weteran wielu bitew i... kochający ojciec czterech ślicznych córeczek (w dodatku czworaczek!),
  • Yasuki Gomeda - bushi z kupieckiej rodziny, który w wyniku dziwnych splotów wydarzeń pobierał nauki w szkole Daidoji, dowódca 50-osobowego oddziału zbrojnych, ochroniarz Kuniego Kambei,
  • Kuni Kambei - pogodny shugenja z ponurego rodu, posiadający wielką moc i jeszcze wspanialsze dziedzictwo,
  • Kuni Yatsu - Łowca Czarownic, któremu przebywanie w Krainach Cienia odbiło się na umyśle i na ciele, trawiony przez pierwszy symptomy Skazy
Fabuła

Dla naszej krabiej drużyny nadszedł czas na wyruszenie wgłąb Krain Cienia w celu zbadania niepokojących doniesień o rzekomych skażonych nezumi. Jak wiadomo szczurzy rodzaj znany jest ze swej odwiecznej, wrodzonej odporności na Skazę Fu Lenga i skorumpowanie tego gatunku żyjącego na pograniczu na pewno nie wpłynie pozytywnie na i tak już trudną sytuację Klanu Kraba. Do tego odkrycie co stoi za "upadkiem nezumi" było ostatnią wolą zmarłego sensei, Kuni Junichi.

Przygoda rozpoczęła się w zniszczonym mieście, na pograniczu ziem klanu Krabu, w którego obronę ostatnim razem włączyła się nasza drużyna. Konno samurajowie wyruszyli w stronę Muru Kaiu, gdzie mieli się przygotować do dalszej wyprawy. Tu mogli odpocząć, skorzystać z pomocy miejscowych płatnerzy i pomodlić się w kaplicach do Fortun o pomyślność na czas wyprawy. Gdy wszyscy byli już gotowi, grupa złożona z czterech samurajów, kilku zbrojnych Yasuki Gomedy i zwiadowcy, Hiruma Eigi który miał poprowadzić wszystkich przez pustkowia, opuściła bezpieczne schronienie Muru.

Pierwsze dni podróży schodziły na wytrwałym dążeniu do celu podróży, omijaniu niewielkich skupisk wroga (lub szybkich potyczkach) i rozmowach podczas krótkich odpoczynków. Dopiero natknięcie się na grupę samurajów walczących z przeważającymi liczebnie bakemono i kilkoma oni zmusiło naszą drużynę do przerwania podróży i podjęcia walki. Starcie rozegrało się bez większych problemów - Kraby znów w swoim żywiole: świszczące katany i ciężko opadające tetsubo po raz kolejny pokazywały sługom Fu Lenga gdzie jest ich miejsce. Po rozmowie z garstką ocalałych samurajów pod przywództwem samuraj-ko Hirumy Aiko drużyna dowiedziała się o wzmożonej aktywności sił Pana Ciemności w tym rejonie. Przywódczyni poinformowała Bohaterów również o dziwacznym zwiadowcy, który aż do momentu zasadzki towarzyszył jej grupie. Teraz ślad po nim zaginął.
Krótka, dowcipna dygresja. Po walce wszyscy doszli do wniosku, że trzeba pozbyć się ciał poległych samurajów, gdyż Skaza szybko animuje ich martwe ciała. Rozpoczęła się dyskusja w jaki sposób to zrobić - początkowo padały racjonalne propozycje, ale uwaga Badguya ("Sama oliwa da za małą temperaturę, żeby spopielić te zwłoki") wywoła dalszą dyskusje - jakich czarów z arsenału shugenja wykorzystać do kremacji? Gdy rozmowa się przeciągała a moje propozycje zrobienia stosu z drewna i podpalenia również nie trafiały na podatny grunt, dalej obmyślano jaki czar użyć w tym wypadku, nasz MG poddał się irracjonalnej logice i w zamyśleniu skwitował "Meteoryt byłby najlepszy". Padliśmy wszyscy ze śmiechu wyobrażając sobie samurajów płaczących po śmierci towarzyszy, którzy grzebią kamratów przyzywając meteoryt.
Po walce wszyscy samurajowie udali się na spoczynek. W tym celu zwiadowcy odnaleźli niewielką grotę, która mogła posłużyć za tymczasowe schronienie. Następnego dnia resztka zwiadu pod dowództwem samuraj-ko udała się w drogę powrotną. Drużyna ofiarowała pomoc swojego zwiadowcy, Hirumy Eigi, gdyż Kuni Yatsu doskonale znał dalszą drogę. W ten sposób Eigi miał doprowadzić zwiad w bezpieczne miejsce i później dołączyć do reszty.

Kolejny dzień drogi mijał spokojnie, dopóki zmysł łowcy Kuni nie ostrzegł go o potężnej istocie Cienia znajdującej się nieopodal. Łowca postanowił sam sprawdzić co to za zagrożenie i po wykonaniu zwiadu podjąć decyzję co dalej. Yatsu udało się podkraść w pobliże miejsca, gdzie miał znajdować się wróg i tam zobaczył z czym drużna będzie miała do czynienia. W niewielkim zagłębieniu terenu znajdowało się coś w rodzaju ołtarza, przy którym plugawy oni odprawiał nieznany rytuał czarnej magii. Na ołtarzu rozpięty był starszy człowiek, najwidoczniej przyszła ofiara plugawego rytuału. W tym miejscu Kuni Yatsu miał możliwość wyboru - albo samemu podjąć walkę z monstrum, albo wrócić po swoich towarzyszy. Pozostawała jeszcze wrodzona ciekawość Kuni, który chętnie wykorzystałby wiedzę o nowym rytuale, nieznanego wiedzy tajemniczego rodu.
W tym miejscu MG wziął mnie na osobność i przedstawił powyższą sytuację. Jako łowca Kuni mógłbym spokojnie podjąć walkę z oni, jednak jako gracz postanowiłem wrócić do reszty drużyny, żeby i oni mogli uczestniczyć w tej scenie.
Po powrocie Yatsu i krótkim streszczeniu sytuacji obu Kuni i Hiruma Zabuza ruszyli do walki, natomiast Yasuki Gomeda szykował do walki swoich zbrojnych. W drodze do rytualnego miejsca Zabuza postanowił zajść wroga od tyłu, dłuższą drogą, gdy tymczasem Kuni mieli udać się na miejsce krótszą trasą. Gdy Kuni dotarli na miejsce zawahali się jednak zaatakować - Kambei będąc zafascynowany magią Maho (co było zresztą jego mroczną tajemnicą) miast atakować przyglądał się odprawianemu rytuałowi. Yatsu widząc reakcje pobratymca i rozumiejąc jego odczucia (znał tajemnicę przyjaciela) nie mógł się zdecydować jak postąpić. Wiedza o kolejnym, potężnym zaklęciu czarnej magii mogłaby w przyszłości pomóc w walce z innymi czarnoksiężnikami, jednak obrona i walka z potworami z Krain Cienia to obowiązek samurajów z klanu Kraba.
W tym miejscu jako gracz uznałem, że to sprawa Honoru - honorowym byłoby skoczyć do walki, a pofolgowanie swojej ciekawości byłoby czynem niezwykle niegodnym. Test Honoru okazał się jednak porażką... Mój bohater stracił poziom Honoru i stał bezczynnie przyglądając się plugawemu oni i jego czarnej magii (czy wspominałem już, że Kuni Yatsu nosi Skazę Cienia?).
Rozterki przerwało jednak pojawienie się Zabuzy. Widząc, że nie uda się zobaczyć nic więcej z rytuału Yatsu również rzucił się w stronę demona. Niestety nim mógł cokolwiek zrobić berserker Hiruma pokonał potwora (spektakularnie rzucając do niego tetsubo a potem obcinając członki!). Niestety nie udało się ani zaobserwować całości rytuału, ani uratować ofiary, której dusza została rozszarpana w męczarniach.

W tym miejscu rozpoczęła się nieco dziwna i zaraz dramatyczna scena. Po walce Zabuza rzucił się na Yatus pytając "Czemu nic nie zrobiliście?!". Yatsu tłumaczył "Kuni Kambei chciał użyć swoich zwojów, musiałem zaczekać". Dalsza dyskusja między tymi dwoma nabrała jednak ostrości i Zabuza zaczął zarzucać Yatsu kłamstwo i tchórzliwość. Musiało się to skończyć pojedynkiem, jednak dzięki interwencji Gomedy, krabim zwyczajem rozstrzyganym walką na pięści. Walka była zacięta i początkowo przewagę zdobywał Yatsu, ostatecznie nie miał szans z berserkerskim szałem swojego kompana. Padł pobity na ziemię i jedynie magia Kambeia uratowała go od śmierci.

Tymi dramatycznymi wydarzeniami zakończyliśmy sesję.

Podsumowanie

Dziś zacznę od końca, czyli od finałowej sceny kłótni w drużynie. Przyznam, że nie pamiętam kiedy ostatni raz było tyle emocji na sesji! W ostatnią scenę zaangażowani były moja postać i bohater Badguya, ale wszyscy grający odczuli dramatyzm chwili. Najgorsze jest to, że w wyniku pojedynku technicznie rzecz biorąc moja postać zginęła (otrzymała 53 rany na możliwych 48), jednak MG uznał, że wobec natychmiastowej reakcji shugenja udało się uratować Yatsu. Trochę bolało mnie to naginanie zasad, ale z drugiej strony taka głupawa śmierć to nie najlepszy sposób na zakończenie kariery tej postaci, z którą zdążyłem się już zżyć.

Uważam, że Badguy zagrał trochę out of character - moim zdaniem Zabuza nie miał podstaw, żeby tak zareagować. Owszem gracz wiedział co stało za "dylematami Kuni", jednak bohater nie bardzo miał nawet czas żeby się nad tym zastanowić - nie widział przecież nic co mogłoby wzbudzić podejrzenia a i nie miał też podstaw do tego, żeby domyślać się kłamstwa Kuni. Yatsu wyskoczył do walki dokładnie w tym samym momencie w którym zauważył nadbiegającego berserkera niestety nie zdołał się nawet włączyć do walki (tak to jest kiedy jeden gracz killuje bossa w ciągu jednej rundy ;). Warto jeszcze pamiętać, że obaj bushi przez ostatnie dwie sesje walczyli praktycznie ramię w ramię wspólnie stawiając czoła siłom zła. Dlaczego teraz Zabuza miałby nagle upatrywać w Kuni zdrajców i kłamców (nawet jeśli po części rzeczywiście tak było)? Do całej sytuacji nie doszłoby, gdyby udałby mi się test blefu (tu też zapomniałem o możliwościach mechaniki i znów nie wydałem przez całą sesję ani jednego Punktu Pustki, co skrzętnie wykorzystał Badguy).

Równie dobrze moglem całą scenę rozegrać sam na sam z MG, jednak wróciłem do reszty drużyny - nie sądziłem, że spotka mnie coś takiego. Z drugiej jednak strony wyszła bardzo emocjonująca scena, w której gracze wyszli poza swoje postacie i w całym pokoju słychać było podniesione głosy. Miałem nadzieję, że któryś z pozostałych graczy zasugeruje pojedynek do pierwszej krwi, zgodnie z filozofią Krabów o nie marnowaniu życia samurajów, i dzięki temu żaden z bohaterów nie byłby zagrożony śmiercią. A tak pozostał niesmak "wskrzeszenia".

Ta ostatnia scena przyćmiła inne wydarzenia na sesji do tego stopnia, że nie bardzo pamiętam jak było z odgrywaniem postaci przez poszczególnych graczy, więc dziś nie będę się nad tym rozwodził. Pamiętam jedynie, że Sebciu (Kuni Kambei) przykuł moją uwagę swoją postacią (dostał nawet za to PDka) pytanie czy to nie właśnie pod wpływem ostatniej sceny. Do tego MG wyznał, że fabularnie nie posunęliśmy się daleko - wciąż przed nami tajemnica Nezumi.

Ostatnia sesja przejdzie to historii jako niezapomniana. Mówię to z całą powagą. Może nie do końca podobały mi się niektóre zagrania, to ostatnia scena zapadnie w pamięci na długo i jeszcze pewnie nie raz będziemy o niej rozmawiali. Wystarczy powiedzieć, że tego dnia nie sposób było rozmawiać o czym innym jak właśnie o przygodach samurajów, których świadkami dopiero co byliśmy.

Wszyscy zastanawiają się jak się rozwiąże ten "drużynowy kryzys". Z niecierpliwością czekam na kolejną sesję.

07 marca 2010

Opowieści Krabów #2

18:09 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 24 II 2010

System: Legenda 5 Kręgów

MG: Pluszak

Gracze: Badguy (Hiruma Zabuza), Samalai (Yasuki Gomeda), Sebciu (Kuni Kambei) i Ja (Kuni Yatsu)

Scenariusz: autorski Pluszaka

Szczęśliwie nie minęło zbyt dużo czasu od ostatniej wyprawy do Rokuganu i udało nam się zebrać na kolejną sesję Legendy Pięciu Kręgów. Dlatego dziś najwyższa pora na podsumowanie kolejnego rozdziału opowieści o czterech dzielnych samurajach z Klanu Kraba i ich zmagania z najazdem armii Fu Lenga. Nim jednak do tego dojdzie krótko przypomnę postaci graczy (wszyscy 3 Ranga):

  • Hiruma Zabuza - berserker, wielki wojownik, weteran wielu bitew i... kochający ojciec czterech ślicznych córeczek (w dodatku czworaczek!),
  • Yasuki Gomeda - bushi z kupieckiej rodziny, który w wyniku dziwnych splotów wydarzeń pobierał nauki w szkole Daidoji, dowódca 50-osobowego oddziału zbrojnych, ochroniarz Kuniego Kambei,
  • Kuni Kambei - pogodny shugenja z ponurego rodu, posiadający wielką moc i jeszcze wspanialsze dziedzictwo,
  • Kuni Yatsu - Łowca Czarownic, któremu przebywanie w Krainach Cienia odbiło się na umyśle i na ciele, trawiony przez pierwszy symptomy Skazy
Fabuła

Pod koniec poprzedniego spotkania samurajowie, w pogoni za przemierzającą ziemie Klanu Kraba armią Fu Lenga, dotarli do niewielkiej wioski plądrowanej przez pozostawione w tyle oddziały najeźdźców. Po dyskusji co robić - ścigać siły główne czy pomóc wieśniakom - drużyna zdecydowała się stoczyć walkę z niedużym oddziałem.

W tym miejscu należy zrobić małą dygresję techniczną. Otóż pamiętam, że rozgrywaliśmy tę scenę kilkukrotnie, bo gracze i MG nie mogli dojść do porozumienie jak powinni się zachować samurajowie w takiej sytuacji. Ja grając Łowcą z rodziny Kuni obstawiałem przy tym, że należy niszczyć istoty z Krain Cienia nie zważając na okoliczności i przy okazji osłabić siły armii. Poza tym nie byłoby dobrze zostawiać wroga za swoimi plecami. Wreszcie jednak doszliśmy do porozumienia i zostało tak jak na poprzedniej sesji - atakujemy.

MG rozrysował mapkę wsi i otaczających ją pół ryżowych, żebyśmy łatwiej mogli rozegrać walkę. Obserwacja wykazała, że na pośród zabudowań może przebywać Oni, więc Zabuza i Yatsu dążyli do tego, żeby dopaść go jako pierwsi. Do ataku od różnych stron przystąpiła wspomniana dwójka bushi, oraz Yasuki Gomeda wraz ze swoim przybocznym. Yatsu trafił na grupę dziesięciu bakemono dowodzonych przez kacyka, Zabuza na ogry, a Gomeda na rzeczonego Oni. Walka była brutalna (Yatsu uszedł z życiem dzięki pomocy swojego brytana i Hirumy Zabuzy), ale dzięki wyszkoleniu, pomocy shugenja i dobrym rzutom udało się pokonać wroga. Po raz kolejny Hiruma Zabuza wynosił nieprzytomnego Yatsu z pola bitwy. Jak widać łowcy nie są stworzeni do walki bitewnej z dużą ilością przeciwników.

Po walce, opatrzeniu ran i rzuceniu zaklęć leczących (tu miała miejsce śmieszna sytuacja, kiedy stary doświadczony NPC-shugenja nie był w stanie rzucić zaklęcia leczącego) mogliśmy ruszyć dalej tropem armii. Szlak wiódł w stronę miasta, w którym znajdowała się między innymi rodzina Zabuzy dlatego drużynie zależało na czasie. Po dotarciu na wzgórze nieopodal miasta samurajom ukazał się mało optymistyczny widok - mury zostały przerwane, niektóre dzielnice stały w ogniu, a obrońcy wycofali się do zamku, żeby tam dawać dalszy odpór wrogiemu natarciu. Znów krabim zwyczajem rozpoczęły się negocjacje odnośnie tego co należy robić. Prowadzący nasz oddział Hida Saburo (NPC) okazał się być "genialnym" taktykiem proponującym początkowo frontalny atak (nasz kilkunastoosobowy oddział przeciwko 400 rozproszonym po mieście wojownikom wroga). Szczęśliwie zdrowy rozsądek zwyciężył, jednak nie obyło się bez kąśliwych komentarzy Yatsu, który doprowadził do wściekłości Saburo i mało co nie sprowokował pojedynku. Szkoda, że nasz taktyk nie dostrzegł propozycji i mądrości kryjących się za sarkazmem Kuniego.

Wreszcie ustalono, że większość naszej grupy spróbuje się przebić do tajnego przejścia pod zamkiem i wspomoże jego obronę, natomiast Yatsu i Zabuza zostaną we dwójkę na tyłach wroga przeszukując ruiny, walcząc z rozproszonymi oddziałami i szukając ocalałych mieszkańców. W tym momencie drużyna się podzieliła. Łowca i berserker ruszyli przez płonącą dzielnicę w stronę domu, gdzie znajdować się miała rodzina tego drugiego. Po drodze dwóch samurajów odnalazło małą dziewczynkę, którą zdecydowali się zabrać z płonącego budynku, oraz natrafili na spaczonego nezumi - rzecz zupełnie niebywałą, jako że szczuraki są znane ze swej odporności na Skazę Cienia. Łowca szybko zakończył żywot szczura i wziął znaleziony przy nim dziwny czarny kamień. Znalazłszy dawny dom Hirumy zupełnie spalonym dwójka samurajów ruszyła dalej w stronę świątyni Amaterasu. Po drodze udało napotkali grupę bushi walczących z Oni - resztkę obrońców miasta, która nie zdołała dotrzeć na czas do zamku. Korzystając z zaskoczenia starcie zakończyło się praktycznie natychmiastowo - śmiercią stwora rzecz jasna. Napotkani samurajowie wyjaśnili, że część wojowników wraz z mieszkańcami schroniło się w świątyni i są tam bezpieczni, a oni chcieli dołączyć do walczących na zamku. Yatsu i Zabuza postanowili wspomóc nowych towarzyszy i wraz z nimi ruszyli w stronę oblegających.

Tymczasem reszta drużyny wraz z Saburo, kilkoma shugenja i zbrojnymi Yasuki ruszyli w stronę zamku. Napotkali tan spore zgrupowanie wroga wokół jednej z miejskich studni. Kryjąc się w opuszczonej herbaciarni wojownicy przygotowali sprytną pułapkę z czarów ognia i zwabili do niej stwory ostrzeliwując je z łuków. Bardzo fajna scena pełna kombinowania i akcji - myślę, że gracze w niej uczestniczący świetnie się bawili. Gdy udało się przebić przez oddział stworów samurajowie dotarli wreszcie do tajemnego tunelu, który prowadził do zamku - Saburo znający wszystkie pułapki Kaiu przeprowadził swoich ludzi bezpiecznie na miejsce. Do zamku dotarli dokładnie w momencie, kiedy oblegającym udało się przebić przez bramę. Samurajowie dołączyli do walczących. Znów Gomeda mógł się wykazać, a Kambei zaczął korzystać ze swoich potężnych zaklęć ziemi, jednorazowo pochłaniając w szczelinie dziesiątki przeciwników. Dzięki odsieczy udało się odeprzeć przeważające siły wroga.

Nim Zabuza i Yatsu dotarli do zamku oblegająca armia już salwowała się ucieczką. Reszta obrońców została ocalona, a siły Fu Lenga rozpierzchły się po okoliczynych ziemiach i nie stanowiły już tak dużego zagrożenia. Przygodę kończyły jeszcze drobne epizody - na szczycie zamku pojawił się wielki, latający Oni, który jak się później okazało, porwał córkę daymio, a umierający sensei Kuni (którego bohaterowie spotkali w poprzedniej przygodzie) polecił Kambeiowi wyśledzenie wielkiego Oni i odkrycie przyczyny pojawienia się spaczonych nezumi.

Miasto zostało chociaż w części uratowane, Zabuza odnalazł swoją rodzinę całą i zdrową, wyrwa w Murze Kaiu została szybko i sprawnie naprawiona, a nasi bohaterowie okryli się chwałą. Jednak nie wszystkie tajemnice zostały rozwiązane.

Podsumowanie

To była fajna sesja. Kolejna fajna sesja. Muszę przyznać, że bawiłem się naprawdę dobrze, co przekładało się na mój dobry humor w czasie gry. Choć mój Kuni-Łowca dostał parokrotnie od istot Cienia oraz naraził się swojemu przełożonemu to wydaje mi się, że stanąłem na wysokości zadania i udało mi się stworzyć wiarygodnego wojownika-dziwaka, momentami prześmiewczego, momentami diabelnie poważnego. W każdym razie ja jestem zadowolony ze swojej gry i nie mam co narzekać jeśli chodzi o scenariusz - roboty dla zabójcy potworów nie brakowało. No i wreszcie mogłem użyć moich technik ze szkoły tsukai-sagasu!

Na tej sesji przyszło mi najwięcej współpracować z Hirumą Zabuzą (bohaterem Pawcia) - najpierw wspólnie walczyliśmy we wsi, potem uchronił mnie przed gniewem Saburo, a na końcu poparł pomysł działania na tyłach wroga i wyruszył przeszukiwać płonące dzielnice miasta. Pawciu sprawował się świetnie w dwóch rolach - odgrywaniu swojego berserkera raz dzikiego, a raz dobrotliwego i opiekuńczego oraz w roli doradcy mechanicznego. Chyba nikt z nas nie rozgryzał mechaniki tak jak on i co raz to nowsze kombinacje z czarami, którymi pouczał Sebcia zadziwiały mnie za każdym razem. Na koniec Pawciu żałował, że MG nie rozwinął wątku rodziny Hirumy, który był motorem działania berserkera. Z pewnością np. śmierć jednej z dziewczynek nadałaby jego postaci sporo dramatyzmu, na którym chyba bardzo mu zależało.

Jeśli już wspominałem o Sebciu i jego shugenja Kuni, to muszę powiedzieć, że jestem zadowolony, że w tej przygodzie miał okazję wykazać się więcej niż ostatnio. Choć wydawać by się mogło, że ciągłe starcia i uczestniczenie w oblężeniu jak zwykle bardziej będzie odpowiednie dla wojowników niż dla kapłana, jednak tym razem, szczególnie pod koniec, także shugenja pokazał swoja potęgę, przechylając szalę zwycięstwa na korzyść broniących się Krabów.

Last but not least samalaiowy Yasuki i jego przyboczni zbrojni też nie narzekali na brak zajęć. Samalai wczuł się w rolę dowódcy i za każdym razem żądał od MG narysowania planu sytuacyjnego tak, żeby rozmieścić swoich ludzi jak najlepiej i rozplanować całe starcie zanim dojdzie do skrzyżowania ostrzy. Szczególnie utkwiła mi w pamięci scena w herbaciarni, gdy znaki zaklęć ognia podpalały stwory zwabione przez strzały Yasuki. Zresztą cała ta scena była ciekawa (choć nie brałem w niej udziału). Odgrywanie Samalaia w jakiś nieuchwytny dla mnie sposób różniło się od reszty - nie wiem czy to intencjonalny zabieg czy nieświadomy, ale przez to wydawało mi się, że oto mamy w drużynie takiego "innego Kraba", który w drobnym stopniu nie pasuje do reszty członków klanu. I w sumie chyba tacy powinni być Yasuki, prawda?

Pluszak, nasz MG, nie był do końca zadowolony z sesji ale chyba nie miał do tego aż tak dużych podstaw. Może to tylko moje, osobiste odczucie i może rzeczywiście na tej sesji nie wiele zależało od decyzji graczy, a niektóre wydarzenia odbyłyby się tak czy inaczej. Ja jestem zadowolony i czekam na kolejną sesję.

17 lutego 2010

Opowieści Krabów #1

17:04 Posted by Grzegorz A. Nowak , 1 comment
Data: 16 II 2010

System:
Legenda 5 Kręgów


MG:
Pluszak


Gracze:
Badguy (
Hiruma Zabuza), Samalai (Yasuki Gomeda), Sebciu (Kuni Kambei) i Ja (Kuni Yatsu)

Scenariusz:
autorski Pluszaka

Już wspominałem o mentalnym przygotowaniu do grania w Legendę Pięciu Kręgów i nadziejach na to, że ogromny potencjał chęci na grę nie zostanie zmarnowany. Śpieszę powiadomić, że nadzieje się spełniły i wreszcie udało nam się zebrać na wyczekiwaną sesję L5K. Tym razem mogłem się nieco odprężyć i jako gracz ograniczyć swoje przygotowania, do stworzenia ciekawej postaci.

Jak już jesteśmy przy postaciach wypada nadmienić, że z góry założyliśmy granie bohaterami z jednego klanu - Kraba. Z jednej strony ograniczało to trochę dowolność tworzenia postaci, ale lektura Drogi Kraba, pozwoliła stworzyć różnorodne postaci unikając przy tym problematycznego scalania drużyny. Do tego łatwiej było wrzucić wszystkich BG do scenariusza, w końcu Kraby mają wspólne powinności i służą jednej sprawie. Tak też nasza drużyna wyglądała następująco:

  • Hiruma Zabuza - berserker, wielki wojownik, weteran wielu bitew i... kochający ojciec czterech ślicznych córeczek (w dodatku czworaczek!),
  • Yasuki Gomeda - bushi z kupieckiej rodziny, który w wyniku dziwnych splotów wydarzeń pobierał nauki w szkole Daidoji, dowódca 50-osobowego oddziału zbrojnych, ochroniarz Kuniego Kambei,
  • Kuni Kambei - pogodny shugenja z ponurego rodu, posiadający wielką moc i jeszcze wspanialsze dziedzictwo,
  • Kuni Yatsu - Łowca Czarownic, któremu przebywanie w Krainach Cienia odbiło się na umyśle i na ciele, trawiony przez pierwszy symptomy Skazy
Warto też dodać, że choć graliśmy pierwszą sesję, to wszyscy bohaterowie startowali z 3 Rangą, przez co potęga i możliwości naszej drużyny była znacząca już od samego początku.

Fabuła

Opowieść rozpoczęła się na jednym z zamków nieopodal Muru Kaiu. Bohaterowie byli zgromadzeni na uroczystości gempukku młodych samurajów klanu Kraba, a przy okazji odpoczywali od służby. Łowca oddawał się piciu sake i paleniu opium, shugenja i Yasuki luźnym rozmowom, a Hiruma radością płynącym z obcowania z rodziną. Zabawa rozwijała się leniwie, a młodzi samurajowie byli poddawani kolejnym próbom.

W pewnym momencie oboje Kuni zostali wezwani do swojego współrodowca, dawnego sensei Kuni Yatsu, który miał dla nich zadanie. Ostatnie wieści dochodzące od zwiadowców w Krainach Cienia były niezwykle niepokojące - bandy złożone z nezumi miały napadać na samurajów i próbować szturmowania pozycji Krabów. Utrata sojuszników wśród szczuroludzi, byłaby ogromnym ciosem dla obrońców Cesarstwa, więc szybkie ustalenie co się kryje za ich dziwnym zachowaniem było kluczowe dla dalszej misji Klanu Kraba.

Po powrocie na salę miała miejsce sprzeczka pomiędzy gośćmi - jednym samurajem Hida i przebywającym na zamku Żurawiem z rodziny Kakita. Daymio zezwolił na pojedynek do pierwszej wymiany ciosów (zwracając uwagę na wartość życia każdego samuraja stojącego na Murze). MG wykorzystał tą scenę do pokazania mechaniki pojedynków iaijutsu - choć walczyli między sobą bohaterowie niezależni ich współczynniki na karteczkach dostali gracze (Badguy i Samalai) tak by pojedynek odbył się na zasadach podręcznikowych. Pojedynek niespodziewanie wygrał Hida, który korzystając ze swojej techniki zignorował pierwszy cios Kakity i oszpecił go wprawnym cięciem, wzbudzając tym samym zachwyt ucztujących.

Jednak ceremonia znów miała być przerwana po niedługim czasie, tym razem przez przybycie zwiadowcy niosącego złe wieści - spora armia stworów Fu Lenga nadciąga od południa i obrońcy proszą o wsparcie na Murze. Nie trzeba było długo czekać, żeby wszyscy samurajowie podjęli wezwanie i jak najszybciej przygotowali się do wymarszu. Ceremonia gempukku młodych samurajów miała się dopełnić na polu bitwy.

Wstawiony i nieco otumaniony Yatsu dochodził do siebie już w drodze na Mur.

Większość posiłków przybyła pod ogromne fortyfikacje jeszcze w nocy i po przydzieleniu do oddziałów udała się na spoczynek. Dopiero na wieść o zbliżającym się wrogu wszystkie oddziały udały się na swoje pozycje gotując się do walki. Kuni Kambei i Yasuki Gomeda wraz ze swoim oddziałem zostali na murach, natomiast Hiruma Zabuza i Kuni Yatsu wraz z oddziałem młodych bushi mieli uderzyć bezpośrednio na przeciwnika, korzystając z jednego z tuneli mających swoje ujście po drugiej stroni rzeki.

Gdy rozpoczęła się bitwa prócz narracji w ruch poszła Tabel Bitwy z podręcznika. Po raz kolejny mieliśmy okazje wykorzystać narzędzia oferowane przez zasady gry i poszło całkiem nieźle. Dało się odczuć, że walka była epicka, gdy punkty Chwały rosły prędko, a ran przybywały jeszcze szybciej. Nie obyło się bez Pojedynków i Bohaterskich Czynów: Yatsu walczył z goblińskim kacykiem i ratował młodych samurajów z potrzasku, Zabuza polował na ogry, a Gomeda i Kambei ścierali się z przeróżnymi monstrami wpełzającymi na Mur. Szczęśliwie bitwa zakończyła się zwycięstwem, choć np. Kuni Yatsu przypłacił ją ciężkimi ranami. Dzięki interwencji medyków i shugenja udało się jednak szybko stanąć całej drużynie na nogi.

Jednak nie długo dane było odpocząć naszym bohaterom. Następnego dnia przybył ranny posłaniec z wiadomościami - na sąsiednim posterunku Muru doszło do kolejnej bitwy i potrzebna jest pomoc. Nasza grupa, wraz z kilkoma shugenja, zbrojnymi Yasuki i pod dowództwem Hirumy Saburo wyruszyła na pomoc. Niestety przybyliśmy za późno. Bohaterowie zastali jedynie wyłom w Murze (coś wręcz niewyobrażalnego), pobojowisko i ani jednej żywej duszy, prócz konającego bushi, który przekazał krótko co się stało - atakowało ok. 300 stworów, w tym nezumi, a mur padł w jakiś niepojęty dla broniących sposób. Tak duża armia pozostawiła za sobą sporo śladów, więc samurajowie ruszyli w pogoń za siłami Ciemności. Co gorsza armia zmierzała w stronę miasta i zamku, gdzie bohaterowie przed dwoma dniami ucztowali. Pozostawione tam rodziny i niewielki garnizon nie był świadomy niebezpieczeństwa.

Po jakiejś godzina grupa dotarła do płonącej wioski, gdzie niewielka część oddziałów wroga rozprawiała się z niedobitkami wieśniaków. Po dyskusji samurajowie zdecydowali się pomóc biedakom.

I w tym miejscu zakończyliśmy sesję.

Podsumowanie

Na możliwość zagrania w Legendę czekałem bardzo długo i powiem wprost - nie zawiodłem się. Rozegraliśmy ciekawą, nieco brawurową i do gruntu krabową przygodę, a to wszystko to oczywiście same zalety. Co prawda MG zapewniał, że najlepsze dopiero przed nami, ale ja jak na razie zostałem spełniony i te rozegrane kilka godzin zaliczam do bardzo udanych. Całkiem nieźle udało się zawiązać drużynę i wpleść ją w wir wydarzeń, przy czym mieliśmy odpowiednio dużo, czasu żeby poznać swoich bohaterów, a także ich możliwości.

Jestem zadowolony ze swojej postaci - momentami zbzikowanego Kuni, który nie rozstaje się ze swoim psem łowczym i fajką opiumową. Pomimo trawiącej go manii prześladowczej i Skazy Krainy Cienia gdy przychodzi do spotkania z istotami Ciemności jego umysł zawsze jest skoncentrowaniu na pokonaniu zagrożenia. To chyba jedna z najlepiej dopracowanych moich postaci - przemyślana, z rozpisaną koncepcją i historią. Nic dziwnego, że zastanawiałem się czy wogóle przeżyje bitwę ruszając do niej ramię-w-ramię z berserkerami. Żal byłoby stracić go tak szybko.

Samalai i Badguy grający odpowiednio Yasuki i Hirumą również dobrze bawili się świetnie odgrywając swoje postacie. Nie ma się co dziwić - to starzy gracze i fani L5K więc im niewiele trzeba. Zastanawiam się tylko czy Sebciu bawił się równie dobrze. Wydaje mi się, że miał nieco mniej szansy na wykorzystanie swoich zdolności - w walkach wiedli prym drużynowi bushi, a shugenja ograniczał się do szybkiego pogromienia wrogów czarami. Nie mniej jednak w sytuacjach socjalnych Kuni Kambei dobrze wypadał. Słowem całkiem zgrana z nas paczka.

Na koniec powiem, że czekam na kolejną część - chyba więcej nie trzeba. Po prostu sesja rozbudziła pragnienia na kolejne przygody!

Czekamy!

27 stycznia 2010

Gracza przygotowanie do sesji

13:01 Posted by Grzegorz A. Nowak , 2 comments
Nietrudno zauważyć, że przez większość czasu mojego RPGrania przypada mi rola Mistrza Gry, a znacznie rzadziej gracza. Zresztą chyba bardziej naturalnie czuję się w roli prowadzącego, ale miła odmiana od czasu do czasu bardzo się przydaje. Dlatego z radością powitałem propozycję grania w Legendę Pięciu Kręgów. I choć jeszcze trochę czasu upłynie nim zasiądziemy do gry ale ja już "nakręcam się" i we własnym zakresie przygotowuję się do gry. Bo przecież nie tylko MG ma poświęcać czas na przygotowanie - gracze też mogliby dać coś od siebie.

Więc co pomaga mi w nakręcaniu się na grę?

  • 1. Lektura podręcznika i dodatków. To raczej oczywiste, jednak zdarzają się osoby, które zapominają o tak trywialnej rzeczy. Warto przypomnieć sobie co dawały wady i zalety naszej postaci, jakie są podstawy mechaniki, czy najważniejsze informacje związane z klanem, z którego wywodzi się nasza postać. To szczególnie istotne, gdy podręcznik kurzył się przez wiele miesięcy na półce i niektóre zasady mogły wyparować z głowy. Oszczędzimy czasu MG, gdy w czasie walki nie okaże się, że nie pamiętamy ile kostek zatrzymywało się na obrażenia!
  • 2. Przygotowanie postaci. Kolejny truizm. Jednak czasem warto zrobić coś więcej niż tylko stworzyć postać i przyjść na sesję. Ja postanowiłem spisać "trzy słowa o bohaterze", taką krótką historię, w której wyjaśniam skąd się wzięły wady i zalety mojego bohatera. Może MG coś z tej historii wyciągnie, a może nie. Do tego stworzoną postać zapisałem w PDFie i wraz z historią wysyłam do Mistrza. Dzięki temu już przed sesją będzie mógł zaplanować jak umieścić moją postać w grze i czego można się po niej spodziewać.
  • 3. Pomaganie wyobraźni czytaniem. Ostatnio wpadła mi w ręce Księga Pięciu Kręgów Miyamoto Musashiego i Księga Przekazów Rodzinnych o sztuce wojny Yagyu Munenoriego - oba teksty przybliżające filozofię sztuk walki i drogę miecza. Na sesję L5K jak znalazł!
  • 4. Pomaganie wyobraźni czytaniem raz jeszcze. Tym razem chodzi mi o mangę. Zacząłem czytać Vagabonda, serię będącą adaptacją historii Miyamoto Musashiego. Świetny klimat, zajmująca fabuła, a sama kreska w sumie nie tak bardzo mangowa, co pozwala mi łatwiej strawić kolejne tomy.
  • 5. Pomaganie wyobraźni oglądaniem. Przypomniałem sobie też filmowe i serialowe pozycje w klimacie L5K, na początek coś co miałem pod ręką, czyli Ostatniego samuraja i Shoguna. Obraz też jest świetną pożywką dla wyobraźni i świetnie sprawuję się w tworzeniu "klimatu" na nadchodzącą grę.
W sumie powyższy, krótki wpis nadawałby się do minionej edycji karnawału blogowego, choć o samym przygotowaniu do sesji od strony gracza sporo zostało napisane. Moje przygotowania wskazują na jedno - sam nakręcam się na grę i zrzucam część odpowiedzialność za "klimat" na sesji z barków MG. Kiedy zasiądziemy do gry będę miał pełną głowę obrazów i pomysłów, które tylko czekają na ujście w ramach przygotowanego scenariusza!

Słowem nie dobrze byłoby zmarnować tyle zgromadzonego potencjału ;)

29 grudnia 2009

Świąteczne prezenty

22:21 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , 2 comments
Dziś będzie prezentacja RPGowych nabytków mijającego miesiąca. Powoduje mną nie tylko próżna chęć pochwalenia się nowymi podręcznikami - to także mała informacja dla moich graczy: patrzcie co mam na półce i co mogę w bliższej lub dalszej przyszłości poprowadzić.

Midnight - polska edycja wydana przez Galaktę. Świat Midnight w jednym zdaniu można określić "co by było, gdyby Wojnę o Pierścień wygrał Sauron". Dark fantasy na d20. Świetnie wydane i w czasie premiery podręcznik kosztował coś ok. 60zł (za twardą oprawę i 400 stron na kredzie - 30 stron kolorowych i reszta cz-b). Niestety system zaliczył zgona i po podstawce nie ukazał się żaden dodatek. A szkoda bo rzecz zapowiada się bardzo fajnie, nawet pomimo odstraszającego logo d20.

Serenity - RPG na podstawie kultowego serialu i filmu Jossa Whedona. Space-western w zawadiackim klimacie. Przemytnicy, szcześciostrzałowce i przekleństwa po chińsku! Jestem jednym z tych pochłoniętych przez kultowość Firefly/Serenity więc od dawna marzyłem o tym podręczniku. Prędko czasu nie będzie na nową kampanię, ale na pewno poprowadzę Serenity - prędzej czy później.

Droga Kraba, Droga Skorpiona, Droga Lwa - trzy brakujące dodatki do mojej kolekcji polskiego wydania L5K. Jestem szczególnie dumny z ostatniej pozycji - Drogę Lwa kupiłem za półdarmo, a jest to rzecz absolutnie unikatowa. Jak każdą inną Drogę można spokojnie kupić na allegro, to akurat tą ciężko dostać i cena też jest niemała. Nie wiem czym jest to spowodowane - to ostatni dodatek jaki wyszedł po polsku i być może nakład był niewielki. To tłumaczyłoby jego unikatowość.

19 lutego 2009

LARP: L5K - Turniej o chwałę i honor

12:15 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 2 comments
Data: 14 lutego 2008

Miejsce: Dom kultury Jędruś

Krakowska Grupa Larpowa snem zimowym nie sypia i z tego prostego powodu w minionym tygodniu odbył się kolejny z zapowiadanych LARPów. Tym razem nasi larpowicze przenieśli się do Rokuganu - świata znanego z gry RPG - Legendy Pięciu Kręgów. Do tego LARP był już niegdyś prowadzony przez KGL, a było to na Telepie 2008, zeszłorocznym krakowskim konwencie. Relacje z tamtego wydarzenia oczywiście znajdziecie tutaj - jakby ktoś chciał sobie porównać.

Na początek krótko przypomnę o co chodziło w scenariuszu. Daymio rodziny Daidoji, z klanu Żurawia posiadał jedyną córkę - Seyko. Będąc zatroskany o jej losy (i pozycję swojego rodu) postanowił wydać tradycyjny turniej na którym miał zostać wyłoniony najgodniejszy samurai i tym samym kandydat na małżonka. Co prawda w turnieju brały też udział samuraj-ko, lecz dla nich nagrodą była sława pośród zebranych. Całość miała miejsce na dworze Daymio Daidoji (w tej roli Ertai), a prócz niego o przebieg turnieju dbało dwóch wiernych sługów: Daidoji Nobei - mistrz ceremonii i yojimbo (w tej roli moja skromna osoba), oraz Shosuro Hetomi - mistrzyni ceremonii (Meg). Splendoru wystawnemu dworowi dodawała obecność dwórki z rodu Kakita (Kot) oraz gejszy (Chinka). Nie można w tym wyliczeniu pominąć najważniejszej osoby, czyli Daidoji Seyko - córki daymio na wydaniu (w tej roli Wolfi).

LARP wystartował ze sporym opóźnieniem, z uwagi na słabe samopoczucie głównego MG (co zostaje mu wybaczone ;) i problemy z dojazdem. Gdy wreszcie już wszyscy gracze byli obecni mogliśmy zacząć grę. Zaczęło się podobnie jak ostatnim razem - od prezentacji i powitania przybyłych przedstawicieli wszystkich klanów. Po części oficjalnej goście mogli rozpocząć ucztowanie, a gracze wykonywanie swoich zadań. LARP, podobnie jak jego poprzednia edycja na Telepie, nieco różnił się od innych. Scenariusz nie był skonstruowany na zasadzie różnych zadań dla poszczególnych graczy. Zamiast tego wszyscy grający mieli jeden cel - zdobyć rękę Daidoji Seyko (córki daymio) i rzecz jasne przeszkodzić w tym innym kandydatom. Do tego celu mogli wykorzystywać specjalne zdolności swoich klanów, oraz losowane przed rozpoczęciem gry przedmioty i szantaże (których można było użyć przeciwko innym graczom, lub dla zwiększenia własnej Chwały). Słowem z założenia każdy turniej może być niepowtarzalny, gdyż mamy element losowy, stąd zresztą decyzja o ponownym rozegraniu tego samego LARPa.

Wyłonienie zwycięzcy miało odbyć się dzięki przeprowadzeniu szeregu konkursów, w których przedstawiciele każdego z klanu mogli się wykazać. Lista konkurencji obejmowała:
  • Gra Feniksa - w którym samurajowie wykazywali się kunsztem malowania.
  • Gra Smoka – w której trzeba było odpowiedzieć na zadane zagadki,
  • Gra Skorpiona - w której samurajowie wykazywali się sztuką uwodzenia,
  • Gra Kraba - w której zwycięzcą został autor najbardziej zajmującej opowieści.
  • Gra Lwa - w której każdy samuraj wychwalał swoje czyny przed dworem
  • Gra Jednorożca - w której trzeba było upolować straszliwego chomika-samuraja buszującego po zamku
  • Gra Żurawia – w której trzeba było zmierzyć się w pojedynku z samym yojimbo
Po rozegraniu każdej konkurencji poszczególne klany otrzymywały Punktu Chwały, a rzecz jasna ten który pod koniec miał ich najwięcej - wygrywał. Smaczku dodawały jeszcze Punkty Honoru - każdy z grających miał ich określoną ilość i mógł stracić w razie nie stosowania się do srogich wymogów rokugańskiej etykiety.

Jak widać LARP nastawiony był na odgrywanie skomplikowanych reguł panujących wśród samurajów. Bushido, honor, chwała i etykieta - w tych słowa można streścić cały klimat gry. A przynajmniej takie były założenia. Na Turnieju było sporo nowych osób, takich które po raz pierwszy brały udział w LARPie, lub po raz pierwszy spotykały się z uniwersum Legendy Pięciu Kręgów co trochę utrudniało poruszanie się w przyjętej konwencji. Niestety tak już jest z LARPami na podstawie RPGów - jak ktoś nie zna świata to może się okazać, że nie będzie się bawił na równi z resztą. Nie mniej jednak z nowych osób w KGLu się cieszę i mam nadzieję, że się do nas nie zrażą i pojawią się częściej.

Z uwagi na to, że gra zaczęła się później niektórzy musieli opuścić LARPa (np. przez efektowne seppuku) tym samym zmniejszając liczebność niektórych klanów co nieco zachwiało równowagą rozgrywki. Kolejne konkursy nieco się przeciągały i widać było zmęczenie niektórych grających, szczególnie tych słabiej zaznajomionych z realiami. Do tego mniej więcej w połowie LARPa co chwilę dochodziło do pojedynków między samurajami i co raz więcej padało trupów ("niech ktoś wezwie eta!"). Podobnie jak ostatnim razem kiedy prowadziliśmy Turniej - zrobiła nam się trochę krwawa jatka. Ale tak to jest jak samuraj wybiera śmierć nad stratę jednego Punktu Honoru.

Końcówka była jeszcze bardziej dramatyczna. Gdy już ustaliliśmy, po podsumowaniu punktów Chwały, który z klanów zasłużył na tytuł najgodniejszego postanowiliśmy ogłosić zwycięzcę. Najgodniejszy okazał się być samuraj z klanu Smoka (Procent), jednak ten odrzucił możliwość ożenku odkładając swoje daisho i deklarując wstąpienie do zakonu. Drugim z kolei kandydatem był samuraj z klanu Lwa (Gruby), gdy jednak zostało to ogłoszone stało się coś czego nikt się nie spodziewał. Seyko, wziętym nie wiadomo skąd mieczem, błyskawicznie zadała sobie śmiertelny cios. Ojciec z łzami padł w jej stronę a ja, jako yojimbo, który przysiągł na honor swojej rodziny, że będzie bronił swojego Daymio i jego córki, musiałem popełnić seppuku. Niedługo później zakończyliśmy całego LARPa sceną w której Daymio Daidoji pogrążony w żalu po stracie jedynej córki również odbiera sobie życie.

Pisałem, że końcówka gry była zaskakująca i rzeczywiście tak było - nie spodziewałem się tego że jeden z NPCów zagra na własną rękę. Bycie NPCem do mimo wszystko wymagające zadanie. NPC to nie gracz - przeważnie nie ma swoich zadań i stanowi jedynie tło dla całej gry. NPCowie są właśnie po to, żeby inni gracze mogli się bawić i każdy kto bierze na siebie taką role musi mieć to na uwadze. Stąd też chyba nie każdy nadaję się do tej roli. Szczególnie, że nie przemawia do mnie sytuacja, w której córka daymio zabija się dla jakieś miłości (i z tego co do mnie dotarło - dla innej kobiety!) narażając na szwank honor całej rodziny i okrywając hańbą ojca i przodków. Rzecz zupełnie nie do pomyślenia w kulturze Rokuganu. Pomijam już jakże oczywistą kwestię, że będąc NPCem miała swoje określone zadanie do wykonania - nie mniej nie więcej.

Jak zwykle muszę pochwalić grających za przygotowanie strojów - szczególnie do gusty przypadły mi przebrania Procenta, Chinki i Mnicha. Ja oczywiście nie mam się co porównywać z wyżej wymienionymi, gdyż mój strój był raczej przygotowany na szybko i bez żadnego wsparcia finansowego. Rokugańskiego klimatu dodawały przygotowany posiłek - sushi i herbata. Poczęstunek może skromny, ale jako rekwizyt spełniał świetnie swoją rolę. Oczywiście nie zabrakło też sporej ilości imitacji katan i oraz bokkenów - samurajowie mogli dumnie paradować z mieczami przy boku. Całości klimatu dopełniała muzyka o brzmieniu orientalnym, na początku dobrze słyszalna, która jednak potem ucichła, albo zupełnie zlała się z gwarem rozmów, gdyż nie pamiętam bym później ją słyszał.

Żałuję trochę, że jako NPC nie otrzymałem całości scenariusza wcześniej. Mógłbym się zapoznać z wszystkimi rolami, a tak nie raz w czasie LARPa byłem zaskakiwany jakimiś specjalnymi zdolnościami poszczególnych bohaterów, o których nie miałem bladego pojęcia. Przez to co jakiś czas musiałem się odwoływać do MG (Samalaia), żeby upewnić się co do tych wątpliwości. Może nie było to takie uciążliwe ale wcześniejsze "przygotowanie" mogło wpłynąć na usprawnienie rozgrywki.

Jako Mistrz ceremonii miałem do przeprowadzenia trzy konkursy - polowanie, przechwałki i pojedynki (pozostałe przeprowadzała druga mistrzyni - Shosuro Hetomi). Wszystkie trzy przebiegły całkiem sprawnie, choć może trzeba było zacząć je nieco wcześniej - LARP nie przedłużałby się tak strasznie. Zresztą konkursy pani Shosuro też sporo czasu zajęły i miały swój udział w przeciąganiu całego LARPa. Jako NPC bawiłem się naprawdę dobrze - moje zadanie ograniczało się do zapowiadania kolejnych konkursów, rozstrzygania czy pojedynki są zasadne i bronienia daymio i jego rodziny. Gdy akurat nie miałem nic do roboty przechadzałem się z groźną miną po sali pilnując porządku i zabawiając gości rozmową.

Może wreszcie czas na podsumowanie? LARP moim zdaniem bardzo dobry, choć pod koniec nieco się rozjechał (duża ilość trupów i przeciągające się konkursy). Ciekawie wypadła strona wizualna LARPa - sporo rekwizytów i poczęstunki dla przybyłych dodały sporo kolorytu i nieco egzotyki. Myślę, że ten aspekt przygotowania wszyscy docenili. No i niestety tym razem oprócz zawsze niepewnego czynnika jakim jest nieprzewidywalność graczy doszła zaskakująca nieprzewidywalność NPCów. Jak widać z każdego przeprowadzonego LARPa można się czegoś nauczyć.

PS: Larpowicze, podobnie jak RPGowcy to nerdy. Straszne nerdy. Żeby LARPa robić w Walentynki? Nerds!

14 stycznia 2009

18 maja 2007

siedmiu? nie - czterech samurajów!

17:57 Posted by Grzegorz A. Nowak , No comments

Poniższy post pierwotnie ukazał się na pierwszym bałaganie.

Data:
7 V 2007


System: Legenda Pięciu Kręgów

MG: Samalai

Gracze: Ja

Postacie: Ide Yoshi, Moto Takeda, jeszcze jeden Ide (Kenzo?) i jeszcze kobieta której imienia nie pamiętam <-- uzupełnię jak wyciągnę to od Samalaia

Scenariusz: bezimienny

Streszczenie: Gdyby oceniać samą treść to przygoda wypada bardzo słabo - kilka starć z niewielkim wstępem fabularnym to w sumie niewiele. Czworo samurajów wysałanych z istotnym listem przez daymio klanu Jednorożca. Zlecone zadanie jest jedynie pretekstem do następujący po sobie starć. Słowem wydawałoby się, że nic porywającego.

21 marca 2007

Hibernacja

17:36 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , , No comments
Mijają kolejne dni i tygodnie i jakoś nic tu się nie pojawia. Szczytne założenia o regularnych wpisach na temat przemyśleń, wspomnień, spostrzeżeń i relacji związanych z RPG i fantastyką są niezwykle ciężkie do zrealizowania. Już wielokrotnie zasiadałem do klawiatury żeby wystukać jakąś notkę a tu nic. Ta niedyspozycja była spowodowana głownie sprawami uczelnianymi, ale także innymi rzeczami które nie pozwalały przystopować na chwilę i zająć się tym co naprawdę lubię. No ale jak wreszcie znalazłem czas i ochotę na to żeby coś naskrobać, czas przejść do konkretów i zacząć nadrabiać zaległości.

08 listopada 2006

Ostatni?

17:01 Posted by Grzegorz A. Nowak , No comments
Poniższy post pierwotnie ukazał się na pierwszym bałaganie.

Niedawno, za sprawą telewizji, miałem okazję po raz drugi oglądać film Ostatni Samuraj. To jeden z tych filmów, które wzbudzają we mnie emocje. Człowiek naprawdę czuje, że ogląda. Jest tam kilka scen, które zapadają w pamięć.