Pokazywanie postów oznaczonych etykietą systemy autorskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą systemy autorskie. Pokaż wszystkie posty

15 grudnia 2010

"Październik żywych trupów" w półfinale!

20:33 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Stało się - wyniki eliminacji do konkursu na Brawurowy Świat zostały ogłoszone i mój pomysł, Październik żywych trupów, okazał się na tyle dobry, żeby trafić do półfinału. Gratuluję pozostałym szczęśliwcom i ślę wyrazy otuchy tym, którzy się nie załapali. Przyszło naprawdę dużo prac i szkoda, żeby te pomysły się zmarnowały. To przecież prawie 50 zalążków settingów! Już zacząłem czytać pierwsze pomysły publikowane na blogach i mam nadzieję, że ich autorzy pokażą jeszcze pazur.

Co do mojego settingu - nie ma co ukrywać, że radość jest wielka. Wraz z nią idzie jednak świadomość, że tak naprawdę to dopiero początek ciężkiej pracy. Przed pólfinalistami miesiąc i 25.000 znaków do napisania - wszytko po to aby udowodnić, że pomysł, jest rzeczywiście dobry i warty uwagi. Nie pozostaje mi nic innego jak powiedzieć - Światotworzenia w dłoń i do roboty!

27 października 2010

Superdżentelmeni, sterowiec i wojna prusko-francuska - vol. 2

23:08 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
System: bezimienny system autorski Procenta w klimatach Ligi Niezwykłych Dżentelmenów i oparty na mechanice FATE (w skrócie BspwklndionmF)

MG: Procent

Gracze: Ja (Mongo Smith), Aine (doktor Julia), Mavr (Oliver Birmingham)

FATE cieszy się u nas niesłabnącym zainteresowaniem więc jak tylko nadarzyła się okazja kontynuowania rozwlekłej jednostrzałówki, o której pisałem niedawno, bez wahania zgodziłem się na grę. Graliśmy na sobotnim spotkaniu Krakowskiej Sieci Fantastyki tym samym wspierając stare, dobre klubowe granie. Niestety nie mógł do nas dołączyć Samalai więc lista bohaterów skurczyła się:
  • Mongo Smith – wychowany w dżungli młodzieniec, brutalnie wrzucony w ogarniętą rewolucją przemysłową cywilizacje, potrafi zmieniać się w tygrysa,
  • doktor Julia – naukowiec i badacz, prywatnie wampir,
  • Oliver Birmingham – potrafiący... no właśnie, co on właściwie potrafi? (czytaj dalej)

Poprzednia przygoda zawiodła naszych bohaterów w sam środek konfliktu Prus i Francji. Drużyna uznana za angielskich szpiegów została pojmana, ale że to grupa bardzo niezwykłych Dam i Dżentelmenów bez trudu udało się umknąć z niewoli i uciec pod osłoną nocy.

Fabuła


Plan był prosty – przedostać się na drugą stronę linii frontu, która przebiegała co raz bliżej Paryża – pierwotnego celu podróży naszych bohaterów. Uciekinierzy dotarli do bezimiennej wioski zastanawiając się co robić dalej. Początkowa dyskusja została przerwana przez zdecydowane działania Oliviera, który postanowił porozmawiać bezpośrednio z wieśniakami. Rozmowy nie przyniosły jednak większych korzyści i dodatkowo istniała obawa, że prości mieszkańcy wioski mogą zdradzić gdzie ukrywają się bohaterowie, więc zapadła decyzja – trzeba przedostać się przez linię frontu.

Śmiały plan musiał zostać zmodyfikowany przez zupełnie prozaiczną rzecz – bohaterowie padali ze zmęczenia i dalszy marsz mógłby być utrudniony. Na miejsce odpoczynku Mongo wybrał dobrze osłonięty jar, którego strzec miała doktor Julia, nie odczuwająca fizycznego zmęczenia. Odpoczynek został przerwany przez odgłosy nadchodzącej grupy pruskich żołnierzy. Wszyscy byli pijani i w dodatku wiedli ze sobą dwie przerażone dziewczyny – zapewne córki któregoś z okolicznych chłopów – w wiadomym celu. Choć Bohaterowie mieli inne zadanie, Mongo nie mógł przejść obojętnie wobec ludzkiej krzywdy.

Mongo wraz z Julią postanowili przestraszyć grupę żołnierzy. Dzikus przybrał postać tygrysa, a wampirzyca ukazała swoją prawdziwą naturę. Niestety żołnierze postanowili się bronić i tak doszło do walki. Prusacy nie mieli żadnych szans, rozwścieczony tygrys wpadł pomiędzy zbitą grupę „szarych człowieków” rozganiając ich na cztery wiatry. Przerażone dziewczyny nie mogły jednak docenić dobrego serca Mongo i szybko uciekły z pola walki.

Po tym wydarzeniu wiadomym było, że pruscy żołnierze zdwoją poszukiwania zbiegów, stąd plan był taki, żeby o świcie przedostać się na drugą stronę frontu. Plan był następujący – wysadzić skład amunicji i korzystając z zamieszania przedostać się pomiędzy posterunkami. Do tego zadania został wyznaczony Olivier, który znał język niemiecki i był nieźle wygadany. Jednak w całej swojej ekscentryczności postanowił udawać francuskiego chłopa, który zaciągnął się do armii pruskiej. Mimo tego kiepskiego kamuflażu Olivierowi udało się dostać do składu amunicji, wykraść materiały a potem spektakularnie zrobić z nich użytek. W ten sposób drużyna znalazła się po stronie francuskiej.

Tym razem paryskie posterunki zatrzymały Bohaterów podejrzewając ich o szpiegowanie. Rozbrojeni dostali się przed obliczę francuskiego oficera, który za cel postanowił sobie udowodnienie pojmanym działanie na rzecz wroga i wtrącenie do więzienia (w najlepszym przypadku). Przy stole w komendzie obrony stolicy rozpoczęła się szermierka na argumenty – Bohaterowie chcieli się jedynie dostać do domu profesora Lecroix, komendant chciał ujęciem szpiegów przypisać sobie kolejną zasługę. Szczęśliwie udało się wyjść z tej sytuacji obronną ręką – do więzienia został wtrącony jedynie bezczelny jak zwykle Olivier (który i tak wydostał się stamtąd upijając strażników).

W domu nie udało się zastać naukowca a jedyny trop prowadził do Court des miracles, oznaczającą siedzibę przestępczego półświatka (o czym nie omieszkał powiedzieć nam Olivier). Bohaterowie postanowili pójść do najgorszej speluny w mieście i tam zasięgnąć i informacji. Początkowo poszukiwania nie przyniosły efektów, za to każdemu coś się przytrafiło - Julia musiała pożywić się na jednym z marynarzy (ach te wymuszenia aspektów...), a Mongo został wplątany w nie do końca uczciwą transakcję, która zakończyła się nieszcześliwie dla obu handlujących (zostali zaniesieni przez dzikusa na komisariat). Jedynie Olivierowi udało się uzyskać informacje - barman miał je przekazać jak większość gości opuści gospodę.

I rzeczywiście, gdy zrobiło się luźniej, wskazał na pijaczka siedzącego w kącie sali. Ten chciał aby Bohaterowie zanucili razem z nim pewną piosenkę, której zwrotki nie pamiętał. Był to klucz do zdobycia informacji, jednak Bohaterowie nie zdołali zdać próby przygotowanej przez pijaka. W akcie desperacji dama i dżentelmeni zaczęli zastraszać nieufnego informatora, który jednak nie dał się złamać. Zrezygnowani postanowili opuścić spelune i kiedy wychodzikli na ulicę...

...zakończyliśmy sesję.


Podsumowanie

Kolejna bardzo udana i dynamiczna sesja na silniku FATE. Co prawda nadal jedynym znającym zasady jestem ja, ale gracze i MG radzą sobie co raz lepiej. Do poznania wszystkich dobrodziejstw tego arcyciekawego systemu jedna potrzeba jeszcze trochę.

Sesja miała, luźny, zabawny charakter ale przy tym nie traciła dynamizmu na „offtopy” - wszelki zabawne sytuacje rozgrywały się „w grze”co zaliczam na plus. Oczywiście nie obyło się bez różnych wpadek, z których najbardziej spektakularną było przyznanie się Mavra do tego, że jego bohater nie ma wymyślonej specjalnej mocy. Dosyć osobliwe, jak na system o superbohaterach.

Mechanika po raz kolejny pokazała swoją moc. Rozegraliśmy dwa konflikty, walkę z pruskimi żołnierzami i dyskusję z komendantem. Podczas walki udało mi się dokonać Epickiego (+7) ataku i Procent pozwolił mi go opisać – dzięki temu mogłem pokazać, że wyeliminowanie Minionów z gry nie musi oznaczać śmierci BNa: żołnierze uciekali, biegli w podartych przez kły spodniach i patrzyli z przestrachem na swoje przegryzione w połowie karabiny. Konflikt socjalny był niezwykle ciekawy bo zupełnie nowy dla grających (walka socjalna!). Dzięki zasadom mechanicznym, mój dzikus nie potrafił znaleźć odpowiednich argumentów przeciwko francuskiemu oficerowi czując się zupełnie zagubionym w sytuacji (choć przecież jako gracz z pewnością coś bym wymyślił).

Nadal brakuje nam wyraźnego rozpisania zasad, bo czasem dyskutowaliśmy jak ująć niezwykle moce Bohaterów. Przed Procentem i moją skromną osobą, czeka nadanie sztywnych ram systemowi, który ciągle jest mglistą koncepcją.

Niestety po raz kolejny jednostrzałówka rozwlekła się na wiele sesji i przed nami jeszcze co najmniej jedno spotkanie (ciekawe czy tajemniczy Grek wróci tak niespodziewanie jak się pojawił?). Ja z pewnością będę czekał na kolejna możliwość zagrania.

06 października 2010

Superdżentelmeni, sterowiec i wojna prusko-francuska

21:33 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 4 comments
Data: 2 maja 2010

System: system autorski Procenta w klimatach Ligii Niezwykłych Dżentelmenów oparty na mechanice FATE (tak wiem - przydałaby się krótsza nazwa)

MG: Procent

Gracze: Ja (Mongo Smith), Aine (doktor Julia), Mavr (Oliver Birmingham), Samalai (Kostas Notopulos)

Scenariusz: bezimienny

Chyba dawno już nie miałem tak dużego wpływu na to co prowadzić ma MG. Otóż Procent zasugerował, że jest chętny poprowadzić cokolwiek – otwarty jest na wszelkie propozycje. Wystarczyło zadzwonić i powiedzieć: „Procent poprowadź swoją autorkę superbohaterach XIX wieku na mechanice FATE”. Odpowiedź mogła być tylko jedna: OK! Dzięki temu mogłem pofolgować zarówno apetytowi na grę w RPG jak i chęć spróbowania ostatnio fascynującej mnie mechaniki FATE 3.0.

O systemie autorskim Procenta już wspominałem (i to dwukrotnie; tutaj i tutaj) jednak dla przypomnienia powiem, że to modny ostatnio steampunk osadzony w naszym świecie w drugiej połowie XIX wieku. Gra czerpie garściami z Ligii Niezwykłych Dżentelmenów ale nie jest zupełną zżynką – wciąż jest tam parę autorskich pomysłów (a pewnie znalazłoby się i więcej gdyby autor popracował nad wizją świata).

Miniona sesja miała być zupełnym oderwaniem od poprzednich stąd w większości stworzyliśmy nowe postaci, w założeniu tylko na jedną sesję. Plejada niezwykłych bohaterów prezentuje się następująco:

  • Mongo Smith – wychowany w dżungli młodzieniec, brutalnie wrzucony w ogarniętą rewolucją przemysłową cywilizacje, potrafi zmieniać się w tygrysa,
  • doktor Julia – naukowiec i badacz, prywatnie wampir,
  • Kostas Notopulos – Grek posiadający zdolność cofania czasu,
  • Oliver Birmingham – potrafiący zaglądać do cudzych umysłów.

Fabuła

Cała przygoda trwała dosyć krótko, trzeba było stworzyć postacie i nieco objaśnić reguły tym, którzy z FATE3 spotykali się po raz pierwszy. W połączeniu z dosyć ograniczonym czasem na samą sesję, dało to jakieś 2 godziny samego grania. Nic dziwnego, że akcja nie miała okazji specjalnie się rozwinąć, a „jednostrzałówka” znów trafia do szuflady z sesjami oczekującymi na zakończenie.

Doktor Julia została wezwana do Paryża przez znajomego naukowca nazwiskiem Lecroix. Sprawa była naprawdę poważna, skoro nakazał jej niezwłoczne przybycie, kiedy nie tak dawno wybuchła wojna pomiędzy Prusami a Francją. Żeby dostać się na miejsce trzeba było wynająć sterowiec na lot z Dover do Calais i to od osoby, która nie będzie zadawać zbyt wiele pytań. To musiało się źle skończyć.

Po początkowo spokojnym locie, który pozwolił bliżej poznać się podróżującym, aeroplan wdarł się pod ogień artylerii pruskiej. Pilot sterujący pojazdem zupełnie nie wiedział jak odnaleźć się w tej sytuacji i jego panika prawie doprowadziła do katastrofy. Zresztą próby kierowania maszyną przez bohaterów, którzy prawie w ogóle się na tym nie znali mogła doprowadzić do tego samego. Jakimś niestworzonym cudem (lub raczej łaską Mistrza Gry) udało się wylądować tuż za frontem – tyle, że po stronie niemieckiej. Długo nie trzeba było czekać żeby bohaterowie zostali pojamni przez pruskiego oficera i pod bronią doprowadzeni do namiotu dowódcy.

Żadne tłumaczenia i próby przekonania, że dziwaczna zbieranina uratowanych z katastrofy pasażerów wcale nie jest grupą szpiegów, spaliły na panewce. Dodatkowo sprawę pogarszało to, że język niemiecki znała tylko doktor Julia i pijany Olivier. Zresztą ten ostatni, za swój niewyparzony język szybko trafił do aresztu. W ten sposób drużyna się podzieliła.

Jednak rozłąka nie trwała długo. Próba wrzucenia do aresztu pozostałych członków drużyny, okazała się nie być najlepszym pomysłem. Mongo wykorzystał nieuwagę strażników i szybko ich ogłuszył używając pierwotnej siły swoich mięśni. Cała drużyna chciała uniknąć rozwiązań siłowych jednak sytuacja nie pozostawiła żadnego wyboru. Krótkie starcie ze strażnikami, potem klasyczne oszustwo z przebieraniem się za żołnierzy pozwoliło uniknąć ponownego złapania. W planach ucieczki znalazły się jeszcze kradzież i spłoszenie koni, podpalenie stajni i wreszcie „pożyczka” planów wojskowych z namiotu sztabowego.

Przygoda zakończyła się, gdy drużyna pozostawiła za sobą obóz ogarnięty ogniem i skryła się w lesi, mając zamiar przedostać się do najbliższej wioski, a potem na drugą stronę frontu. Ale, rzecz jasna to dopiero początek.

Komentarz

Wielka szkoda, że nie mogliśmy pograć nieco dłużej, bo tak naprawdę przygoda nawet nie zdążyła dobrze się rozkręcić a gracze dopiero się rozgrzewali. Choć od czasu tej sesji minęło już sporo czasu, to na razie nie zapowiada się na to, żebyśmy mieli ją kontynuować. Jednak przykład poprzednich przygód Procenta pokazuje, że i na to przyjdzie czas.

Mieliśmy także całkiem ciekawą plejadę postaci, szczególnie, że prawie połowa powstałą na szybko tuż przed sesją. Na szczególną pochwałę zasługuje Samalai, który swoją kartę postaci przygotował w formie pierwszej strony z gazety! Było tam wszystko: opisane aspekty, krótka historia, wygląd i umiejętności, a to wszystko podane w bardzo klimatyczny sposób. Trochę pomysłowości, jakiś program graficzny i drukarka, a efekt naprawdę piorunujący.

O samej przygodzie nie mogę wiele powiedzieć. Akcja miała się dopiero rozwinąć i z pewnością MG ma jeszcze wiele w zanadrzu (prawda?). Mimo to nie mogę powiedzieć, żebym się nudził. Sporo było zabawnych momentów, gdy pijak i dzikus próbowali się dogadać z pruskimi żołnierzami. Trochę wesołego roleplayingu zostało potem zrekompensowane krótką, szybką sceną akcji i to wszystko sprawiło, że zdecydowanie mam ochotę na jeszcze.

Nie mogę też nie wspomnieć o mechanice FATE, która w systemie Procenta pojawiła się po raz pierwszy (bo wcześniej użyliśmy raz FATE 2ed) w wersji znanej z trzeciej edycji, a ściślej ze Spirit of the Century. System bez wątpienia współgra z tą niezwykle ciekawą i dynamiczną mechaniką, a Procent zapowiedział, że jego autorka z pewnością będzie chodziła właśnie w oparciu o ten silnik. Bardzo mnie też cieszy w jaki sposób Aine, grającą postacią doktor Julii, zareagowała na pierwsze spotkanie z FATE. Nie miała najmniejszych problemów z załapaniem podstaw systemu, choć myślałem, że dla kogoś kto przyzwyczajony jest do klasycznych rozwiązań eRPeGowych może mieć początkowo problemy z ogarnięciem idei aspektów. Jak widać myliłem się (albo Aine jest bardzo sprytna ;).

Niestety wciąż nie korzystamy z pełni dobrodziejstw FATE'a. Dużą barierą jest to, że nie ma podręcznika, z którym mogliby się zapoznać gracze, a jedyna osoba która jako-tako orientuje się w systemie (czyli nieskromnie mówiąc – ja) też nie jest w stanie posługiwać się swobodnie wszystkimi zasadami. Owszem – na sieci dostępne są darmowe SRD przynajmniej do kilku systemów opartych o FATE i choć może angielski nie jest barierą nie do przebicia dla grających, to utrudnia sam fakt, że nie wiadomo których zasad używać a których nie.

Wypadałoby na koniec trochę ponarzekać – zbyt dużo rzutów wymaganych ze strony MG. Wiem, że mieliśmy testować mechanikę, ale rzucanie kilka razy na tą samą sytuacje ma dużą szansę porażki, a początkujące postacie (6 aspektów) mogą na tym nieźle ucierpieć. Niektórzy grający nie mogli też pozbyć się nawyku używania aspektów przed rzutem, bo przecież używa się go dopiero po tym, jak wyniki na kościach będą nie po naszej myśli.

To było kolejne, udane spotkanie z systemem autorskim Procenta. Podoba mi się droga w jaką idzie ten system i choć dla niektórych może nieco pokrywać się klimatem z Wolsungiem. Wymaga jeszcze włożenia sporej ilości pracy, ale ma zadatki na bycie jednym z pierwszych polskich RPG opartych na mechanice FATE.

31 sierpnia 2010

Puszka Pandory #5 - Setting w 500 słów

22:15 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Jak zwykle piszę pod sam koniec terminu, ale szczęśliwe, że wogóle się udało bo poprzednią edycję jakoś pominąłem. Jak zawsze, przygotowałem PDFa lecz tym razem nie do Monastyru (ciężko było mi wymyśleć setting który nie powielałby schematów z podręcznika).
Mam nadzieję, że pomysł się spodoba.

Miłej lektury!

Pobierz Sajre - Puszka Pandory vol.5


Komentarz:

Powyższy PDF to zalążek pomysłu na autorską grę fabularną, który siedzi mi w głowie już od bardzo dawna. Puszka Pandory była impulsem żeby wreszcie napisać o pomyśle, choćby to było 500 słów. Myślę, że wciąż jest niezapełnione miejsce dla RPGa w klimatach antycznego fantasy, szczególnie, że chcę oprzeć system na FATE 3.0 i dzięki temu przybliżyć tą świetną mechanikę polskim graczom. Ile wyjdzie z tego pomysłu i jaką przybierze formę - zobaczymy.


Monastyrowe PDFy na poprzednie edycje Puszki Pandory:

05 sierpnia 2010

Supergentelmen #2 i mechanika FATE

18:30 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 1 comment
Data: 2 maja 2010

System: system autorski Procenta w klimatach Ligii Niezwykłych Dżentelmenów

MG: Procent

Gracze: Ja (niedoszły doktor Wiliam Hampton), Samalai (Michael Brown), Badguy (Jurij Andropov), Mavr (nie pamiętam jak się nazywała jego postać)

Scenariusz: bezimienny

Niniejsza notka spóźniona jest o dobre parę miesięcy. Winny tego jestem oczywiście ja, ale dziś postanowiłem nadrobić zaległość i chociaż w małym stopniu zrekompensować graczom i MG oczekiwanie na relację z sesji. Z uwagi na to, że minęło naprawdę sporo czasu od naszej sesji wpis będzie się różnił od poprzednich tego typu - mniej będzie o fabule, a więcej luźnych wrażeń i zapadłych w pamięci scen. Z tego powodu sama notka będzie znacznie krótsza. Koniecznie chciałem napisać parę słów o tej sesji, gdyż jest to jeden z niewielu przypadków kiedy udało się dokończyć przygodę, którą zaczęliśmy bardzo dawno temu (pierwsza relacja pochodzi z marca 2009 !) więc warto ten fakt jakoś uczcić.

Po krótce przypomnę o co właściwie biegało w przygodzie: grupę niezwykłych dżentelmenów (niedoszłego naukowica tworzącego chemiczne akceleratory ludzkich możliwości, kardynał az Rosji i jego diabelską towarzyszkę oraz niewidzialnego agent Scotland Yardu) połączyła śmierć księdza Ernesta Yorka. Duchowny, który miał zajmować się działalnością filantropijną okazał się też prowadzić badania nad możliwością przenoszenia ludzkich umysłów pomiędzy ciałami! W czasie śledztwa drużyna dotarła do doków (gdzie, nota bene, zaczęła się właśnie druga sesja). Tu do drużyny dołączył kolejny bohater (prowadzony przez Mavra i potrafiący - o ile się nie mylę - wpływać na ludzkie umysły). W toku dalszych poszukiwań wreszcie doszło do konfrontacji z zabójcą księdza, w którego umyśle znajdowały się dwie jaźnie - nasz ksiądz nie był taki do końca martwy. Sesja zakończyła się spektakularną walką na szczycie starej kamienicy, w której nie obyło się bez przebijania ścian i prawdziwie superbohaterskiego klimatu.

Wspominą tą sesję bardzo dobrze z dwóch powodów - po pierwsze klimat znanego komiksu o dżentelmenach udało się odtworzyć prawie idealnie, a luźna forma rozgrywki owocowała tym, że zwyczajnie dobrze się bawiłem. Po drugie, za moją namową w czasie gry korzystaliśmy z mechaniki FATE, która okazała się świetnie współgrać z komiksowym kilmatem i luźną rozgrywką jednoczęśnie nie obciążała w żaden sposób graczy, którzy łatwo załapali na czym polega specyfika aspektów i jak używać Punktów Fate'a w grze. Warto zaznaczyć, że korzystaliśmy z FATE 2.0, gdyż akurat tą edycję znałem i nie miałem na tyle czasu, żeby przyswoić sobie najnowszą wersję mechaniki. Jednak dzięki grze przekonałem się ostatecznie, że FATE to świetny sytem i stałem się właścicielem podręcznika do Spirit of the Century.

Od tego czasu mam nieustającą ochotę znów spróbować zagać w autorski system Procenta i to koniecznie z nowym FATE'em. Ten przykład pokazuje, jak sporo autorkom może dać dobrze skonstruowana mechanika, która wspiera konwencję i pozwala graczom na dobrą zabawę. Prosty i elastyczny FATE wypadł w tej roli wyśmienicie! Wiele systemów autorskich niepotrzebnie sili się na oryginalność i tworzy toporne konstrukcje mechaniczne - a przecież zamiast tego można korzystać ze sprawdzonych mechaniznów, które dostosować możemy do własnych potrzeb i wymagań.

Podsumowując - przygoda zostawiła naprwadę dobre wrażenie i jest to zasługo zarówno ciekawego settingu jak i dobrze dopasowanej mechaniki. Myślę, że moje odczucia podziela większość grających (Mavr - przypomnij mi co Ci nie pasowało) bo pamiętam, że nie było żadnych zgrzytów a sesja toczyła się niezwykle płynnie.

Nie ukrywam, że gdyby była możliwość zagrania po raz kolejny, sesje w tym systemie miałyby dla mnie naprawdę wysoki priorytet.

22 lipca 2010

KB#12: Kraina snów zamknięta w k12

22:33 Posted by Grzegorz A. Nowak , 2 comments
Jak już zapewne domyślasz się, choć to wydawać się może absurdalne, jestem jednym z onejrów. Teraz czas na słowa do których zmierzałem od początku naszej rozmowy –Ty również jesteś onejrem, a ja mam zaszczyt powitać cię w Yltekh – Krainie Snów zamkniętej w dwunastościanie.

Powyższy fragment pochodzi z autorskiej gry RPG (roboczo zatytułowanej Oneida), którą pisałem będąc jeszcze w liceum. System miał opowiadać o snach, a gracze mieli wcielać się w postacie onejrów, mistycznych istot opiekujących się ludzkimi snami. Jest to jeden z wielu niedokończonych projektów, porozrzucanych po moim dysku twardym. Na potrzeby tego systemu wymyśliłem krainę snów, w której żyją bohaterowie i jest to chyba najbardziej dziwaczne uniwersum jakie zrodziło się w mojej głowie. Dlatego też postanowiłem przybliżyć go w ramach dwunastej edycji Karnawału Blogowego prowadzonej przez Magnesa - myślę, że to temat w sam raz do Międzyświatowego Geografika.

Na początek dwa słowa o samym systemie. Gracze mieli wcielać się w postacie z ludzkich snów – każdy z onejrów, bo tak nazywały się te istoty, miał możliwość przenikania do snów i wpływania na ich treść. Wiązało się to z tym, że w Oneidzie sen miał być mistycznym połączeniem z przedwieczną istotą zwaną Pierwszym – pozostającym w uśpieniu stwórcą świata. Onejrowie mieli dbać o to, żeby sen przebiegał spokojnie, a na przeszkodzie stała im wola i wyobraźnia śniącego oraz spaczeni onejrowie zwani Koszmarami. Czytając dzisiaj ten zakurzony już dokument tekstowy widzę sporą ilość inspiracji takimi systemami jak Planescape czy Wraith: the Oblivion oraz filmami w stylu Dark City i Miasta Zagubionych Dzieci. Na wzór systemów Świata Mroku sporo było tam specyficznego meta-języka, koniecznie pisanego z dużej litery (Koszmary, Przemiany, Pierwszy, Nicość, Wieczność, Ludzka Iskra), występowało swego rodzaju preludium dla Bohaterów stających się onejrami, oraz do dyspozycji grających miał być zestaw mocy pozwalających na manipulowanie snem.

Najdziwniejszy był chyba jednak pomysł na krainę, w której mieli mieszkać onejrowie, gdy akurat nie znajdowali się w czyimś śnie (tak – oprócz snów istniał jeszcze osobny świat, w którym senne zjawy przebywał na codzien). Kraina nazywała się Yltekh (nie mam pojęcia jak ją wymyśliłem) i znajdować się miała we wnętrzu ogromnego dwunastościanu. Na dodatek ta wielka k12 toczyła się (!), co mieszkańcy odczuwali jako okresowe, krótkie trzęsienia ziemi (ale tłumaczyło przynajmniej dlaczego ci mieszkający na górnych ścianach nie spadają). Każdy z boków sześciany (wewnętrznych) oddzielony był od pozostałych wielkimi ścianami, tak więc każdy pięciokąt był jak gdyby osobnym regionem. Ściany miały być wyłożone ogromnymi taflami luster tak, żeby mieszkańcom poszczególnych boków (zwanych Domenami) wydawało się, że żyją na dużych otwartych przestrzeniach. Przynajmniej takie było założenie, bo z uwagi na pewne wydarzenia w historii świata, w Yltekh panuje wieczna ciemność (musi być mrocznie, nie?). Na domiar złego wielki dwunastościan powoli się kurczy sprawiając, że zagłada onejrów jest kwestią czasu (wątek apokaliptyczny musi być – znów inspiracja WoDem). Każda z dwunastu ścian była osobnym światem, wzorowanym na jakimś aspekcie świata ludzi (świata realnego). Ich opisowi również poświęciłem trochę miejsca, dlatego do Geografika są w sam raz.

Metropolia – powstała z połączenia dwóch sąsiednich Domen. Ktoś wpadł na pomysł, żeby przebić się przez ścianę (niszcząc przy okazji lustra) i połączyć dwie Domeny, okazało się jednak, że przyśpieszyło to proces kurczenia się Yltekh w tym miejscu i teraz obie części Metropolii dzieli wzniesienie. Metropolia to mieszanka wszystkich wielkich miast świata, odbicie wielkich aglomeracji, z wieżowcami, ciemnymi uliczkami, barami a nawet Fabryką Chmur (w mrocznym uniwersum jakoś musiał padać deszcz). Części Domeny położone najbliżej ścian jest jednak zniszczona – kurczenie się spowodowało, że ulice są pozwijane jak obrus a wielkie budynki pękają, zbliżają się do siebie i kładą jeden na drugim.

Księgarium – czyli „biblioteka wielkości sporego miasta”. Cała Domena wypełniona pólkami z książkami, układającymi się w wieżowce z tysiącami tomisk. Regały wypełniają księgi z zapisanymi snami – wielu onejrów spisuje swoje doświadczenia, by Mędrcy mogli szukać w snach wiadomości od Pierwszego. Władczynią tego miejsca jest Wszechwiedząca, istota przypominającą kobietę na stale wrośniętą w bibliotekę za pomocą setki odnóży i macek, mająca na usługi setki księgarzy (jako „końcówki” niezliczonych macek) pilnujących swojej pani i jej Domeny. Oczywiście Wszechwiedząca dużo wie, lecz rzadko dzieli się informacjami za darmo.

Pogorzelisko – Domena zniszczona w trakcie walki Dwunastu Bohaterów z potężnym Koszmarem (o imieniu Thuror). Ten ostatni był przyczyną pogrążenia Yltekh w wiecznej ciemności. Przez niego uległ zniszczeniu wielki kryształ umiejscowiony w centrum dwunastościanu. Kryształ zwany był Blaskiem i dawał światło porównywalne ze słonecznym. Jednak od pamiętnej walki wszędzie zalegają ciemności.

Dom Buntowników – zwany również Garbatą Ziemią. Domenę tą obrali sobie za miejsce zamieszkania przedstawiciele jednej ze stron konfliktu zwanego Wojną Ksiąg. Ta górzysta kraina, będąca niegdyś najbliżej Blasku, była schronieniem dla Buntowników – wiele tu jaskiń i miejsc dobrych na kryjówkę. Po zakończeniu wojny mieszkają tu, ci którym nie odpowiadają pozostałe Domeny. Oczywiście kurczenie się Yltekh niszczy też Garbatą Ziemię i jest kwestią czasu kiedy najwyższe szczyty przebiją sklepienie.

Maszyneria – ta Domena jest kolejnym miastem, ale znacznie odmiennym od Metropolii. Dzięki ogromnym machinom znajdującym się pod ziemią można zmieniać układ ulic, budynków a nawet całych kwartałów. Oczywiście tak było kiedyś – Maszyneria zablokowała się w trakcie zmian ulic i teraz wszystko jest jakby w połowie poprzesuwane. Dlatego normalnym widokiem będą domy nienaturalnie obrócone, czy rozszczepione ulice z których wystają wielki koła zębate i sprężyny. Domena jest raczej nie zamieszkana i dosyć niebezpieczna dla niezaprawionego podróżnika.

Zagajnik – niegdyś całą tą pięciokątną ścianę porastał piękny las, jednak gdy zabrakło światłą Blasku, większość roślinności wymarło. Teraz ta Domena pozostaje w większości niezamieszkana za wyjątkiem kilku grup Opiekunów – onejrów, którzy poszukują fragmentów zniszczonego Blasku i utrzymują niewielkie zagajniki dzięki światłu tych małych odprysków. Kawałki kryształu są niezwykle cenne wiec Opiekunowie muszą cały czas mieć się na baczności.

Ocean Łez – to „morska” Domena, wedle legendy wypełniona Łzami Pierwszego, który płakał nad utraconymi światami. I rzeczywiście woda jest słona, a tych którzy się jej napiją dopada pesymizm i smutek. Podobno próbując jej można ujrzeć utracone światy, ale to też legenda. Na oceanie są nawet wysepki i porty, a onejrowie którzy czują pociąg do wielkiej wody podróżują po nim szukając nieodkrytych jeszcze miejsc i kawałków roztrzaskanego Blasku.

Pustynia Złudzeń – wypełniona po brzegi piaskami jest przedmiotem uwagi onejrów ze względu na rzadki rodzaj piasku, który służy zjawom za narkotyk. Jest on pozostałością po Piaskowym Człowieku, legendarnej istocie, która uczyła ludzi śnić. Teraz piasek złudzeń można znaleźć pośród wydm Pustyni, a jest on niezwykle drogi i poszukiwany przez Senne Zjawy.

Domena Strachu – część Yltekh zasiedlona przez Koszmary. Niezwykle niebezpieczna dla każdego kto nie przygotuje się odpowiednio na spotkanie z wrogami spokojnych snów. To taki odpowiednik złej krainy, która znajduje się w prawie każdym RPG.

Inspiracje dla poszczególnych domen można odkryć bez trudno, ale mimo ich wtórności można tu znaleźć kilka ciekawych pomysłów. Ławo też zauważyć, że jest tylko dziesięć opisanych domen, więc pozostają jeszcze dwie ściany z k12, których nie opisałem, bo po prostu brakło pomysłów. Na 15 stronach A4 czcionką 10 znalazło się jeszcze więcej grafomańskiego materiału (choć niektóre fragmenty nie były takie złe) ale ogólnie system wydaje mi się mało grywalny. Pomijam już fakt, że Oneida nie doczekała się żadnej mechaniki, choć pewne założenie odnośnie tego co powinno w niej być odnaleźć można w tekście (miała opierać się na k12).

I to koniec podróży do tej dziwacznej krainy snów. Być może wykorzystam niektóre z pomysłów zawartych w Oneidzie w jakiejś zupełnie innej kampanii. A może ktoś inny się zainspiruje?

14 czerwca 2010

KB #11: Dodatki, których nie było.

01:04 Posted by Grzegorz A. Nowak , , , 4 comments
I znów zabieram się za pisanie w ostatnim momencie. Nie dość, że nie mam zbyt dużo czasu, to jeszcze w temacie bieżącej edycji, czyli przypomnijmy - dodatków do RPGów, sporo już napisano. Dlatego postanowiłem potraktować temat nieco inaczej i w swoim wpisie postaram się przybliżyć kilka przykładów suplementów do gier fabularnych, które mimo najszczerszych chęci autorów nigdy nie ujrzały światła dziennego.

To, że wydawanie dodatków i utrzymywanie linii wydawniczej świadczy o żywotności systemu i daje jasny sygnał fanom (oraz sprawia, że tacy kolekcjonerzy jak ja mają na co wydawać pieniądze) wie chyba każdy. Dlatego autorzy bardzo często zapowiadają dodatki do swoich systemów i często niewiele z tych zapowiedzi jest realizowanych. Oczywiście nie mam na myśli dodatków do polskich edycji zagranicznych systemów - te przecież jednak się ukazały, tylko z różnych przyczyn nie doczekały się tłumaczenia. Znacznie ciekawsze wydają się przykłady ambitnych planów z naszego polskiego poletka, które pozostały jedynie wizją ich autorów.

Zły Cień: Kruki Urojenia

Ten system, który chyba jest antytezą dobrego RPG i profesjonalnego wydania oraz przewija się w fandomie jako przedmiot żartów i docinek, zasługuje na nieco uwagi. Po pierwsze jest jednym z pierwszych polskich RPGów (do tego osadzonym m.in. w Polsce z czasów pierwszych Piastów), a po drugie plan wydawniczy był nad wyraz ambitny. Pierwszym dodatkiem miał być XI, suplement przybliżający realia średniowiecznej Europy XI wieku wraz z opisem specyficznych ras, profesji, scenerii itd. Rodzajem cyklicznego suplementu miał być Mrok, zawierający rozszerzenia zasad do ZC:KU i opisy nowych systemów, a do współpracy przy jego pisaniu zapraszano utalentowanych tekściarzy (i nawet istniała szansa na honorarium!). Z kolei dodatek Cywilizacje miał rozwijać jeden ze światów systemu - fantastyczne Ardalonne - dodając do niego całą plejadę tytułowych cywilizacji "od koczowników łupiących kamień do kosmicznych wojażerów", a także opis Atlantydy. Czarownice miały przenosić do burzliwych czasów Łokietka i wprowadzać dodatkowe zasady magii (Kabała, nekromancja, chiromancja itd.) a Bramy Czasu pozwalać na podróżowanie między epokami a nawet światami. Dodatek Samotnia miał być RPG dla jednej osoby (i wedle zapewnień autora, nie miał być grą paragrafową - aż sam jestem ciekaw jak to miałoby wyglądać) i ostatni już Czaszka i kość wprowadzać miał możliwość grania w Zły Cień bez kości. Do tego jeszcze plany gier strategicznych i planszowych, a także powieści osadzonych w realiach systemu. Trzeba przyznać że rozmach naprawdę spory...

Aphalon

Kolejny z systemów autorskich wydanych za czasów początków RPG w Polsce. Aphalon, z uwagi na dosyć wtórne podejście do fantasy, nie zdobył sobie wielkiej popularności (choć jakaś niewielka baza fanów w internecie się pojawiła). Jednak już w podręczniku zapowiadane był pierwsze dodatki. Księga Przygód zawierać miała rozwinięty opis świata i autorzy zachęcali do współtworzenia settingu przez wysyłanie relacji z własnych sesji, które miały współtworzyć historię. O Księdze Map nie wiadomo nic ponad tytuł, lecz można się domyślać, że w zamierzeniu był to odpowiednik Atlasu Dominium do Monastyru.

Prócz tego wydaje mi się, że kiedyś czytałem o próbach stworzenia drugiej edycji ale o jakichkolwiek efektach nic mi nie wiadomo.

Dzikie Pola (pierwsza edycja)

Jako, że znam jedynie pierwszą edycję Dzikich Pól to na niej się skupię. W przeciwieństwie do poprzednich systemów, sarmackie RPG cieszyło się (i nowa edycja nadal się cieszy) sporym zainteresowaniem i rzeczywiście było ciekawą, oryginalną i dobrą grą RPG. Ale i tym razem autorzy puścili wodze fantazji, dlatego przy opisie Stanisława Stadnickiego znajdujemy wzmiankę, że więcej informacji o tym sławnym hultaju i okrutniku będzie można znaleźć w dodatku Diabeł Łańcucki. Pamiętam też, że kilkakrotnie autorzy wspominali o planowanej kampanii zatytułowanej Czarna Strzała, ale nie wiem gdzie dokładnie o tym wspominano.

Crystalicum

Jedyny rodzimy system w klimatach mangowych nie cieszył się zbyt wielką popularnością - linia wydawnicza zakończyła się na dwóch podręcznikach - jednym opisującym świat z punktu widzenia jednego z jego mieszkańców i drugim zawierającym wszelkie potrzebne do grania zasady. W tym ostatnim możemy znaleźć informacje, że przygotowywane były firmowe scenariusze oraz Podręcznik Mistrza Gry - dodatek grubości podstawki z pomocami dla prowadzącego, dodatkowymi zasadami (gwiezdna żegluga, bitwy, tworzenie własnych światów, moce potworów itp.) oraz sekretami świata Crystalicum. Z innych źródeł możemy się dowiedzieć, że początkowo podręcznik o świecie miał być wydany w formie kolorowego, wydanego na kredzie podręcznika, który miał wprowadzać w świat gry. Ostatecznie jednak przybrał formę wspomnianego podręcznika-powieści.

Monastyr

Chłopaki z Wydawnictwa Portal znani są z tego, że głowy mają pełne pomysłów, ale niestety nie wszystkie udaje się zrealizować. Ten problem spotkał i Monastyr, do którego miało wyjść wiele ciekawych dodatków. Zacznijmy od dziesięciu przygód - po jednej w każdym z głównych krajów Dominium. Początkowo ukazało się jedynie cztery i wydawało się, że na tym cały pomysł z przygodami się skończy, jednak w ramach prezentu na świętach Trzewik zaskoczył wszystkich fanów udostępniając darmowo piątą przygodę (pisałem o tym na blogu). Nadal jednak pozostaje 5 krajów czekających na swoje przygody (Ragada, Doria, Gord, Bardania i Nordia). Zapowiadano również dodatek o szermierce, który miał ujednolicić i rozszerzyć zasady Prawdziwego Starcia, a także Sojusznicy - suplement o tworzeniu, prowadzeniu i używaniu na sesji tych specyficznych Bohaterów Niezależnych. Z kolei Podręcznik Gracza miał być podzielony na trzy części (zdążyła się ukazać jedynie pierwsza) i rozwijać możliwości tworzenia bohatera między innymi o możliwość ustalenia na jakiej uczelni bohater pobierał nauki, lub z jakiego z najmożniejszych rodów Dominium pochodził. Głośno swego czasu było też o Valdorze, dodatku który miał opisywać ziemie pogan leżące na zachód od krajów wyznawców Jedynego. Wygląda jednak na to, że Valdor ma szansa stać się osobnym systemem w klimatach high fantasy, jednak nie prędko będzie nam dane się z nim zapoznać.

Nadchodzi jednak Monastyr 2.0 więc jest szansa, że niektóre z pomysłów na dodatki znajdą odzwierciedlenie w materiałach do nowej edycji.

Władca Zimy

Ta nieoficjalna, niezwykle wysoko oceniana kampania do Warhammera tak naprawdę nie jest ukończona. Wydawnictwo zapowiadało dokończenie wątków w kolejnym tomie, jednak do wydania nigdy nie doszło. Jeszcze kilka lat temu, słyszałem o fanach wciąż czekających na zakończenie...

D20 w wykonaniu Portala

I znów Wydawnictwo Portal. Tym razem przenosimy się do czasów świetności systemu D20, gdy Portal postanowił wydać trylogię przygód do D&D zatytułowaną Miecze Zdrady. I tym razem się nie udało dotrzymać obietnic - z trzech zapowiadanych scenariuszy (Wieże Żywiołów, Miecze Zdrady, Granice Światów), poprzedzonych preludium zamieszczonym w 4 numerze Gwiezdnego Pirata, ukazały się dwa pierwsze. Słowem nawet jeśli bardzo cichlibyście dostać te podręczniki to i tak brakuje finałowej części. W planach było też wydanie podręcznika do d20 zawierających 20 przygód-zagadek detektywistycznych, jednak pomysł również nie wypalił (m.in. z uwagi na to, że większość misternych śledztw można było załatwić niektórymi potężniejszymi czarami) i całość skończyła się jedynie paroma publikacjami wspomnianych scenariuszy w Gwiezdnym Piracie (nr 8-12).



Pewnie takich przykładów można poszukać więcej i w głowach naszych rodzimych wydawców kotłowała się masa pomysłów na linie wydawnicze i kolejne dodatki. Ja ograniczyłem się jedynie do znanych mi systemów i tych kliku "przypadków", które utkwiły mi w pamięci. A może wy pamiętacie jeszcze jakieś dodatki, które nigdy się nie ukazały?

08 kwietnia 2009

Recepta na głód eRPeGowy?

22:32 Posted by Grzegorz A. Nowak , 2 comments
O tym, że polski rynek RPG kuleje, lub jak niektórzy twierdzą nie ma go wogóle nie muszę nikomu przypominać. Jeśli jednak znaleźliby się takowi odsyłam do zestawienia Borejki, które zgrabnie podsumowuje zeszły rok. Co prawda mamy już kwiecień, ale jakoś wspomniany artykuł specjalnie nie wiele stracił na aktualności, a bardziej dobitnie - w tym roku, poza Kiedy rozum śpi i chyba Oczyma duszy, nie ukazał się żaden produkt z poletka RPG (no chyba, że coś przeoczyłem).

Oczywiście nasze nienasycone pragnienia podsycane są przez zbliżające się premiery Klanarchii, Wolsunga (w którego testach nawet przyszło mi brać udział), a także Exalted które już miało mieć swoją premierę, ale coś nie wyszło. Gdyby rzeczywiście ukazały się te wszystkie zapowiadane podręczniki byłby to prawdziwy wysyp, jakiego już dawno nie widzieliśmy. I to szczególny, bo dwie z trzech zapowiadanych gier to polskie produkcje, a te jak wiadomo nie miały zbyt wiele szczęścia (pomijając fenomen wydawnictwa Portal). Do tego mnie osobiście wielce nie pociesza cisza jaka panuję wokół Warhammera, no ale na razie nie zapowiada się na to, żeby cokolwiek zmieniło się w tej kwestii.

Tym bardziej w obecnej, niezbyt pomyślnej sytuacji zaskoczyła mnie wieść o rychłym wydaniu Trójcy RPG. Trójca to chyba pierwszy w Polsce system autorski wydany w niewielkim nakładzie przez zapaleńców, dla zapaleńców. Jakoś prawie nigdy nie przyciągały mnie różne, przeważnie kiepskiej jakości publikowane w Internecie RPGi. Nawet gdy fanowska produkcja nie była zła to nie miała u mnie szans z tymi drukowanymi podręcznikami, które zalegają półki.

Jednak Gertrud - autor Trójcy - poszedł o krok dalej. Skorzystał z możliwości jakie daje druk cyfrowy i postanowił wydać swojego RPGa na papierze w nakładzie rzędu 20-40 egzemplarzy. Taka ilość to w sam raz na sprzedanie podręcznika wśród grupki zapaleńców, a przy tym pozwala na zrobienie z swojego pomysłu czegoś więcej niż kolejnej "internetowej produkcji". Nie wiem czy to tylko moje podejście, ale znacznie bardziej odpowiada mi wydrukowane dziełko niż stronka internetowa (choć ładny PDF też może być). Pomysł jest o tyle zacny, że wydrukowanie jednego egzemplarza 200 stronicowej książki formatu A4 to wydatek rzędu kilkunastu złotych (oczywiście mówimy o wydruku czarno-białym bez żadnych ekstrawagancji). Słowem przy niewielkim nakładzie pieniędzy można coś takiego sobie wydrukować i trzymać na półce, lub popisywać się przed graczami ("Patrzcie - wydałem RPGa!).

Dlaczego piszę o wydawaniu autorek wspominając wcześniej erpegowej suszy na rynku? Bo wieść o wydaniu Trójcy niesie się szybko i wygląda na to, że Gertrud będzie miał sporo paczek do przygotowania tuż po wydaniu! Na stronie głównej naliczyłem kilkanaście deklaracji natychmiastowego kupna tuż po wydaniu. Cóż się dziwić skoro gra ma kosztować ok. 30 zł, więc z samej ciekawości można kupić. Ja również mam zamiar wysupłać swoje oszczędności i wspomóc ten projekt. Zdaję sobie sprawę, że to system stworzony przez fanów i nie można go mierzyć równą z innymi wydawnictwami miarą. Oczekuję czegoś w stylu 1ed Poza Czasem (pod względem edytorskim), ale nie chcę wydawać pochopnych ocen jedynie po oglądnięciu okładki i przykładowego zdjęcia podręcznika. Kupię na pewno z ciekawości i jak mi się spodoba może nawet poprowadzę, a poza tym warto mieć na półce "pierwszy, polski, steampunkowy system RPG" (i nie będzie to Wolsung!).

Przykład Gertruda pokazuje w jaki sposób można dołożyć swoje 3 grosze do rynku (małego rynku? ryneczku?) RPG w Polsce. Przed chwilą czytałem, że Nimsarn przygotowuje się do wydania Ścieżki - swojego RPGa, więc może okazać się, że już niedługo będzie więcej takich niezależnych małych wydań. Ostatnio testowałem kilka autorek, więc i może na ich wydanie kiedyś przyjdzie czas. No i to też sprawia, że zaczynam poważniej myśleć o swoich projektach zakopanych gdzieś tam głęboko w głowie.

Gertrudowi, Nimsarnowi i wszystkim tym, którzy planują podobne wydania (nawet w PDFach) życzę powodzenia - nie mogę się doczekać pierwszych niezależnych wydań! To prawdziwe dobra i pocieszająca wiadomość w czasie tej straszliwej RPGowej posuchy ostatnich miesięcy.

PS: Jeśli chodzi o moje zboczenie do drukowanych wydań - zainteresowałem się The Shadows of Yesterday dopiero gdy przeczytałem, że Darken rozważa możliwość druku na żądanie. Ale PDFy też ładnie się prezentują więc nie wiem czy nie zrobię sobie własnego POD na domowym sprzęcie i uzupełnię później już regularnym wydaniem.

30 marca 2009

Zaglądając w Pustkę

20:35 Posted by Grzegorz A. Nowak , 3 comments
Data: 21 III 2009

System: Pustka - system autorski Mavra

MG: Mavr

Gracze: Ja (Sevryn Nron), Procent (Maral Ixian)

Scenariusz: bezimienny

Ostatnim razem pisałem, że marzec wypadałoby nazwać miesiącem Procenta, bo co chwilę przychodzi mi brać udział w jego sesjach. Do tego miana powinienem dodać jeszcze "miesiąc systemów autorskich" bo w mijającym miesiącu udało mi się zagrać w więcej autorek niż przez miniony rok (to znaczy w dwie). Tym razem Mavr postanowił zaprezentować swój pomysł na RPG i na kameralnej sesji przyszło nam z Procentem przekonać się co niesie za sobą tajemnicza Pustka.

Najpierw kilka słów o samym systemie. Pustka oferuje nam świat dalekiej przyszłości, w której ludzkość sięgnęła gwiazd i dzięki zaawansowanej technologii mogła podbić odległe systemy planetarne. Oczywiście po exodusie z Ziemi, rasa ludzka nie pozostała jednorodna dzieląc się na różne frakcje i narody przystosowała nowe planety na swój sposób i model życia. Wielkie mocarstwa, każde skupiające pod swoimi rządami kilka milionów planet, nadają rytm polityce całej galaktyki i warunkują życie jej mieszkańców. Na pierwszy rzut oka setting nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych systemów, ale mniej więcej z taką wiedzą przystępowałem do gry, więc i wy dajcie szanse Pustce.

Przygoda miała być klasyczną jednostrzałówką z wcześniej przygotowanymi bohaterami do wyboru. Początkowo miało być 3 grających, jednak z różnych przyczyn graliśmy jedynie ja i Procent więc siłą rzeczy w drużynie był jeden BN. Bohaterowie to kanclerz Sevryn Nron pochodzący z Krygii, mocarstwa z wysoko rozwiniętą biotechnologią; Maral Ixian, niezależny najemnik podejmujący się każdego wyzwania za odpowiednią cenę; Lex Terra, czarnowidz i mędrzec z Purpurowej Orchidei, który sprawował duchową opiekę nad całą misją. Zadanie polegało na udanie się do Łańcucha Kardana, układu czterech ciał niebieskich, gdzie panuje wieczna zima, a zamieszkująca je ludność, plemię Kara, uważana była za prymitywną (pomimo posiadania technologii międzygwiezdnej). Naszym zadaniem było odnalezienie księgi Apostoła - jednego ze starożytnych artefaktów mogącego zawierać informacje o tajemniczym zjawisku pustki.

Misja trójki agentów rozpoczęła się w momencie dokowania na stacji orbitalnej nad planetą Kardan I. Krótka rozmowa z kapitanem stacji obsadzonej przez najemników pozwoliła wyrobić sobie zdanie o bieżącej sytuacji w układzie. Najemnicy nie dostawali żołdu od ładnych paru miesięcy, więc współpraca szła bardzo opornie, a groźba łupieżczego napadu na ludność planet wisiała na włosku. Kanclerze wraz ze swoimi kompanami musiał się śpieszyć więc za radą kapitana najemników udali się do bazy na powierzchni planety, z którą oczywiście najemnicy stracili kontakt kilka dni temu.

Po lądowaniu Cerbera - statku kanclerza - na powierzchni Kardan I drużyna udała się do wspomnianej bazy. Zgodnie z przewidywaniami placówka została napadnięta, a personel zabity. Szczęśliwie udało się odnaleźć ślady, które zaprowadziły trójkę przybyszów do górskiej jaskini. Spotkanie z dzikusami znajdującymi się wewnątrz doprowadziło do krótkiego starcia i zwycięstwa zaawansowanych technologicznie stronników kanclerza. Ostatni z członków załogi bazy przetrzymywany przez napastników okazał się być martwy jednak nagłe pojawienie się potężnego przedstawiciela plemienia Kara zmieniło nieco nastawienie przybyszów. Karak Mazgandal, bo tak nazywał się nieznajomy, okazał się być wodzem jednego z rodów i zaprosił "obcych" na rozmowę w swojej siedzibie.

Jego ród zamieszkiwał w Walkirii, dawnej twierdzy wybudowanej jeszcze przez pierwszych kolonistów planety. W czasie rozmowy wyjaśnił napiętą sytuację jaka panuje pomiędzy jego współplemieńcami a najemnikami, którzy chcieliby powetować sobie braki w zaopatrzeniu kosztem "dzikusów". Sam wódz był zwolennikiem pokojowego rozwiązania konfliktu, jednak nie wszyscy zgadzali się z jego decyzjami. Pozytywne nastawienie wodza pozwoliło poszperać w archiwum twierdzy i wydobyć kilka informacji o bytności Apostoła na tej planecie - miał przebywać w starożytnym mieście o nazwie Ragadan. W czasie rozmów z wodzem Bohaterom udało się również dowiedzieć o Bjornie, bracie Mazgandala, który mógł mieć dalsze informacje o poszukiwanym artefakcie, oraz o tak zwanych demonach, koczowniczym ludzie międzygwiezdnym bez ustanku łupiącym i podbijającym odległe światy. Nasi bohaterowie wpadli w niezły kocioł, którego zawartość mogła w niedługim czasie wykipieć!

Wyprawa do Bjorna, poprzedzona krótkim starciem z Sergonianami (czyli wspomnianymi wczesniej "demonami"), zaowocowała kolejnymi informacjami - o odwiertach robionych przez najemników, które miały na celu znalezienie ukrytego pod grubymi warstwami lodu starożytnego miasta. Bjorn zaproponował też drużynie możliwość udziału w wyprawie na koczowników, jednak decyzja o pomocy została odłożona przez kanclerza na później. Dalsza podróż została przerwana przez koczowników, którzy doprowadzili drużynę przed oblicze Wielkiego Chana. Jego Wysokość okazał się być potężnym murzynem siedzącym na tronie u stóp którego walały się ludzkie czaszki (!). Zaproponował kanclerzowi zabicie Karaka Mazgandala w zamian za pomoc w odnalezieniu artefaktu, a całość poparł napitkiem z ludzkiej krwi. Drużyna postanowiła nad pierwszą propozycją się zastanowić, a drugiej grzecznie odmówić. Po tej niespodziewanej audiencji drużyna udała się z powrotem na stację orbitalną najemników, żeby dowiedzieć gdzie dokładnie znajdowały się wykopaliska.

Stacja okazał się być zupełnie wyludniona - na miejscu drużyna spotkała jedynie podrzędny personel. Udało się dowiedzieć, że najemnicy ruszyli w stronę wykopalisk by odnaleźć artefakt na własną rękę - słowem chcieli ubiec naszych bohaterów. Podróż załogi Cerbera na powierzchnie Kardana I zwiastowała ostatnią scenę. Po zejściu wgłąb odwiertów, pod powierzchnie lodu Bohaterom udało się odnaleźć starożytne miasto. Z uwagi na przewagę liczebną BG postanowili wyjść na powierzchnię i przywitać najemników ciężką bronią pokładową Cerbera. Przecież kiedyś musieli opuścić te podziemia (szczególnie, że statki najemników zostały na powierzchni). W tym miejscu sesja została przerwana.

Z powyższego opisu, choć mocno streszczającego co naprawdę działo się w przygodzie, wyraźnie wychyla się mnogość wątków. Dużym plusem dla MG jest umieszczenie w przygodzie całkiem pokaźnej liczby stronnictw o ciekawie zarysowanych sprzecznych interesach. a pomiędzy tym wszystkim Bohaterowie Gracze. Przyznam, że miałem miłe wrażenie dowolności - od naszych wyborów zależało jak potoczy się przygoda. Ciekawym pomysłem było też obdarzenie każdego z bohaterów prywatną tajemnicą, choć szkoda, że nie zostały bardziej uwypuklone w scenariuszu. Ciekawą kreacją był również Czarnowidz, którego, jak już wspomniałem, odgrywał MG. Początkowo miałem grać tą postacią więc zupełnie inaczej ją sobie wyobrażałem, być może stąd "zaskoczenie". Minus scenariusza to początkowy powolny rozwój akcji i zupełne zepchnięcie na bok postaci Procenta, który jako najemnik nie miał zbyt wiele do roboty przy ciągłych sytuacjach socjalnych. To w sumie małe uchybienie, gdyż z Procentem byliśmy po hmm... nocnej wyprawie i początkową zmęczenie dawało o sobie znać. Dopiero z czasem udało się wrócić do pełni sił i rpgowej sprawności.

Niestety mechanika systemu mocno kulała. Oparta na dwóch kościach 20-ściennych, z których odrzucało się wyższą, sprawiała wrażenie zbyt losowej a nasze umiejętności miały niewielki wpływ na ostateczny wynik i nawet testy z dziedzin naszych bohaterów często kończyły się porażką. To element systemu nad którym jeszcze trzeba mocno popracować.

Sama wizja świata jest również nieco wtórna. Elementy settingu można z powodzeniem odnaleźć chociażby w Gasnących Słońcach (starożytna wiedza, tajemnicza "Pustka", łupieżcze ludy koczownicze). Mimo to jest kilka pomysłów które mi się podobały - chociażby brak obcych-dziwolągów, możliwość manipulowania genami, czy zróżnicowanie ludzi ze względu na warunki w których mieszkają (np. na planecie z dużą grawitacją są niżsi i tężsi - choć sam motym przypomina nieco squaty z Warhammera 40k).

Natomiast wielce pozytywne wrażenie wywarła na mnie oprawa graficzna materiałów do systemu. Od tej strony przynajmniej system wyglądał bardziej profesjonalnie. Wiem, że teraz każdy z odrobiną talentu i Photoshopem czy innym takim potrafią zdziałać prawdziwe cuda, ale dla mnie laika w tej dziedzinie to coś zachwycającego. Żeby zrozumieć o czym mówię proponuję zaglądnąć na stronę Pustki (na razie jest niewiele materiałów ale można nacieszyć oko i skonfrontować moją opinie z tym co jest tam zamieszczone).

Czas na podsumowanie. Przygoda była ciekawa, dawała spore możliwosci działania graczy (pomijając drobne uchybienia o których wspominałem). Niestety równie dobrze można było ją umiejscowić w dowolnym innym settingu SF. Mavr - masz jeszcze sporo pracy przed sobą. Pierwsze materiały wyglądają ciekawie ale wymagają jeszcze wielu poprawek. Posiedź też nad koncepcją świata żeby nie powielać za bardzo znanych schematów, ale z drugiej strony też nie bądź oryginalny "na siłę". Wiem to nie jest łatwe, ale najważniejsze że coś tworzysz! Twórz więc dalej!

Powodzenia!

PS: Imiona postaci może przypominają klasyczne SF (np. bohaterów Assimova, którego niedawno miałem okazję czytać), ale ciężko je zapamiętać a co dopiero wymówić. Nad tym też warto popracować :P

19 marca 2009

Supergentelmen

22:08 Posted by Grzegorz A. Nowak , 3 comments
Data: 15 III 2009

System: bezimienny system autorski Procenta

MG: %

Gracze: Ja (niedoszły doktor Wiliam Hampton), Samalai (Michael Brown), Badguy (Jurij Andropov).

Scenariusz: bezimienny

Jak widać to już druga w tym miesiącu sesja przygotowana i poprowadzona przez Procenta, a we wtorek miała miejsce kolejna część Zew Cthulhu. Wygląda na to, że będę musiał ogłosić marzec miesiącem Procenta. O kolejnej części zmagań z zakopiańską grozą jeszcze będę pisał dziś jednak odskocznia od lovecraftowskiego horroru na rzecz zupełnie nowego eksperymentu.

Nie muszę mówić, że w życiu każdego MG następuje taki moment, w którym postanawia rzucić w kąt wydane systemy RPG i stworzyć coś własnego, z założenia lepszego i bardziej oryginalnego. Jakie są tego efekty możemy oglądać przeszukując przepastną skarbnicę internetową ja natomiast spróbuje w kilku słowach przedstawić %-autorkę oraz rzucić okiem na krótką sesję którą rozegraliśmy w minioną niedzielę w klubie Avatar (o którym też kiedyś muszę napisać!).

Świat w którym mieliśmy sprostać wyzwaniom MG przypominał klimatem i tematyką ten znany z komiksów o Lidze Niezwykłych Dżentelmenów. W sumie to jedno zdanie mogłoby służyć za opis świata tego systemu autorskiego - każdy z bohaterów wyróżnia się jakąś specyficzną zdolnością rodem z literatury fantastycznej końca XIX wieku. Świeżo po lekturze Opowiadań fantastycznych Wellsa zdecydowałem się zagrać dziwacznym chemikiem pracującym nad akceleratorami ludzkich możliwości (opowiadanie Akcelerator), Samalai grał niewidzialnym agentem Scotlandyardu, a Badguy kardynałem, który zawarł pakt z diabłem. Wyborna mieszanka!

Nasze postaci połączyła osoba księdza Ernesta Yorka, a konkretnie jego tragiczna śmierć - ksiądz został zabity w domu parafialnym przez nieznanego sprawcę. Wszyscy bohaterowie zostali zaproszeni na jego pogrzeb (dla przykładu mój William korespondował z Ernestem na tematy naukowe, gdyż ten zajmował się fizyką i zjawiskiem elektryczności) i tam mieli okazję się poznać. Wiliam wygłosił krótkie przemówienie o stracie dla nauki jaką była śmierć księdza i skromna ceremonia pogrzebowa przeszła od pochówku do stypy. Smucił jedynie brak zainteresowania osobą zmarłego - ot zaledwie kilkoro parafian zjawiło się pożegnać księdza i to nie wiadomo czy z powodu jego osoby, czy może darmowego jadła na tradycyjnym poczęstunku. Po uroczystości Wiliam oraz kardynał Andropov zostali zaproszeni do domu parafialnego gdzie miał zostać odczytany testament księdza (obaj wymienieni mieli być świadkami). W międzyczasie doszło jeszcze do krótkiej rozmowy z policjantami badającymi sprawę zabójstwa.

Po odczytaniu testamentu przez notariusza okazało się, że majątek prywatny został zapisany zakonowi Jezuitów, a wszelkie przedmioty związane z działalnością naukową osobie Wiliama Hamptona. Zakończywszy odczyt notariusz opuścił dom zostawiając w nim niedoszłego doktora, kardynała, jego towarzyszkę Irenę (diablicę) oraz niewidzialnego agenta, którego obecności nie byli świadomi. Po chwili do towarzystwa dołączył lokaj Perth, który robił wszystko by ugościć przebytych. Rozmowy w towarzystwie mijały na wspominaniu zmarłego księdza oraz dociekaniu przyczyn jego zabójstwa. Okazało się, że ksiądz York zajmował się działalnością duszpasterską w dokach, a przynajmniej zjawiał się w tej szemranej dzielnicy niezwykle często. Rzuciło to cień podejrzeń, że sprawca mógł wywodzić się z tej dzielnicy. Policja dysponowała też opisem podejrzanego, którego widział Perth - był to obdarty młodzieniec o niezwykle obszernej posturze.

Wiliam, jako człowiek nauki interesował się tajemnicą śmierci od strony naukowej. Postanowił przeglądnąć laboratorium i notatki księdza (w czym towarzyszył mu niewidzialny agent Brown). W pomieszczeniu gdzie znajdowała się pracowania zastali dziwaczne urządzenie składające się z dwóch foteli połączonych ze sobą plątaniną kabli i wyraźnie zasilane prądem. Wiliam przeszukując biurko księdza znalazł notatnik z rysunkami technicznymi wspomnianego urządzenia, jednak całość zapisana była szyfrem. Złamanie go zajęłoby kilka tygodni, więc będąc przekonanym że w pomieszczeniu jest zupełnie sam, Wiliam zaczął sporządzać przy pomocy aparatury chemicznej akcelerator umysłu. Ten roztwór na krótki czas zwiększał wydajność ludzkiego mózgu co pomogło doktorowi w błyskawicznym rozwikłaniu szyfru. Okazało się, że maszyna nad którą pracował ksiądz miała rzekomo służyć do przenoszenia jaźni pomiędzy ciałami dwojga ludzi. Jednak wedle zapisków, naukowiec napotykał pewne poważne problemy konstrukcyjne i całość na razie nie działała. Ksiądz myślał nad zbudowaniem kolejnej maszyny od podstaw i w oparciu o inne założenia. Bez pomocy akceleratora Wiliam nie byłby w stanie odkryć tej cennej poszlaki, niestety efektem ubocznym działania roztworu było ogromne zużycie energii organizmu. Żeby ją odnowić doktor Wiliam rzucił się na resztki jedzenia pozostawione na stole pochłaniając je opętańczo i wprawiając w zakłopotanie resztę towarzystwa.

Jakiś czas po odczytaniu szyfru do domu parafialnego przybył dziennikarz jednej z londyńskich gazet chcący przegotować artykuł (był to Samalai - czyli niewidzialny agent Brown, ale nasze postacie nie mogły tego wiedzieć). Wypytywał zgromadzonych o szczegóły śmierci i relacje jakie łączyły ich ze zmarłym. Całą rozmowę przerwało nagle wtargnięcie trzech uzbrojonych zbirów (jeden miał nawet rewolwer). Dziennikarz szybko zareagował wyciągając broń, odznakę i twierdząc że jest ze Scotlandyardu i że napastnicy mają się poddać. Wiliam schował się pod stół a kardynał modlił się o łaskę pańską. Padł jednak strzał ze strony zbirów. Wiliam, który pod stołem trzymał teczkę ze swoimi rzeczami wykorzystał zamieszanie by wypić akcelerator mięśni. Momentalnie stół pofrunął w stronę złoczyńców obalając kilku z nich. Niesamowicie szybki doktor powalił pozostałych napastników jednemu rozbijając czaszkę pięścią, drugiemu poważnie łamiąc rękę. Całość sceny zakończył strzał Browna, który zakończył żywot napastnika z rewolwerem. Wiliam skończywszy swoje dzieło i z przerażeniem patrząc na to co uczynił pobladł a po chwili rzucił się na jedzenie i napoje rozrzucone po całym pomieszczeniu. Przed śmiercią bandyta ze złamaną ręką wyznał, że zostali nasłani przez Fagina. Po tym wydarzeniu zgromadzeni musieli wyznać sobie kim naprawdę są i podjęli decyzję, że pod przewodnictwem funkcjonariusza Scotlandyardu poprowadzą własne śledztwo. Autorytet i odznaka tego ostatniego pozwoliła wytłumaczyć całą sytuację przybyłym policjantom.

Następnego dnia drużyna postanowiła kontynuować śledztwo w dokach nad Tamizą. Przygodę zakończyła scena, w której Brown udał się w roli dziennikarza wypytać miejscowych o osobę księdza Ernesta Yorka. Przecież ksiądz był częstym bywalcem doków, więc okoliczni musieli znać jakieś szczegóły z życia zmarłego.

Procent, podążając za przykładem Samalaia, uznał że najlepszym sposobem na przyspieszenie prac nad system autorskim jest rzucenie go na pastwę graczy. W tym wypadku zabieg był udany - system był na tyle oryginalny i ciekawy, że bez trudu pozwolił grającym na odnalezieni się realiach XIX-wiecznego Londynu. Skromna wiedza historyczna i znane motywy z dzieł Verna czy Wellsa tylko pomagały w szybkim i bezbolesnym wtłoczeniu się w tryby przygody. Dużym plusem jest nieskomplikowanie świata - nie potrzeba było praktycznie żadnego wprowadzenia w realia systemu, gdyż łatwo sobie wyobrazić nasz świat sprzed ponad 100 lat lekko zabarwiony fantastyką. To duży plus systemu autorskiego - nie potrzeba długich wprowadzeń zapalnego MG żeby spróbować zagrać w jego system.

Przygoda dopiero się zaczęła, więc trudno powiedzieć o niej coś konkretnego. Początek był na tyle zajmujący, że pozwolił nam swobodnie wcielić się w swoich bohaterów a samo połączenie drużyny wypadło przekonująco. Jedynie grupa oprychów wydawała się dodana nieco na siłę i spełniła rolę mobsterów podanych do zmiażdżenia (dosłownie) przez BG. Z drugiej strony mieli oni dostarczyć informacje o dokach, więc w jakiś sposób byli tam potrzebni, ale chyba można było ten wątek rozegrać jakoś inaczej. Sama przygoda zostawia jeszcze wiele ciekawych wątków na przyszłość, więc to już druga przygoda której kontynuacji będę wyczekiwał!

Z kreacji Bohaterów Graczy jestem zadowolony. Pomysł na niewidzialnego człowieka może nie jest oryginalny, ale Michael Brown wypadł przekonująco i dał nam wiele motywów do śmiechu kiedy my jako gracze wiedzieliśmy co on robił, a nasi Bohaterowie nie byli świadomi jego obecności. Sporym zaskoczeniem był dla mnie Badguy, wcielający się w postać kardynała Andropova, który niczym Faust zawarł pakt z diabłem. Po raz kolejny widzę, że niegdysiejsza krytyczna ocena za jego odgrywanie była krzywdząca i wystarczy odpowiednia postać żeby Badguy pokazał jak różne i ciekawe postacie potrafi wykreować.

Własnej osobie wyjątkowo poświęcę osobny akapit. Stworzyłem postać z której jestem niezwykle zadowolony. Bardzo dobrze grało mi się zdziwaczałym, nieco ekscentrycznym i już nie pierwszej młodości (znów grałem 40-latkiem) naukowcem, którego pasją życia są menzurki, pipety, kolby i probówki. Postawiłem na humorystyczne odgrywanie gadającego do siebie i zamkniętego we własnym świecie dziwaka, czym niejednokrotnie rozśmieszyłem towarzystwo. Z czasem zacząłem się zastanawiać czy nie przesadzam i czy nie rozbijam sesji Procentowi, ale chyba tak luźna atmosfera (wszystkie żarty były "w grze" a nie "na offtopie") pasowała do konwencji komiksowej.

Warto wspomnieć jeszcze parę słów o mechanice... któej nie było. Tak jak i przy sesji ZC Procent zdecydował że gramy czysto opisowo. Miało to swoje zalety, gdyż mogliśmy sie zupełnie skupić na odgrywaniu postaci i nie przejmować się ograniczeniami mechanicznymi. Rozgrywka była ograniczona czasowo, więc ewentualne tworzenie bohaterów mogłoby niepotrzebnie opóźnić rozpoczęcie sesji. Z drugiej jednak strony mechanika niejednokrotnie mogłaby się przydać (np. w celu wyskalowania specjalnych zdolność BG) co zresztą zauważył nawet sam MG ("hmmm... teraz przydałby się rzut kością").

Podobał mi się ten eksperyment. Oryginalna konwencja i ciekawe postacie pozwoliło nam na spędzienie kilku godzin na dobrej zabawie. Przygoda może nie posunęła sie fabularnie do przodu jednak to tylko zostawia więcej zabawy na następny raz. Słowem po raz kolejny przychodzi mi napisać, że czakam na kontynuuację.

22 lutego 2009

A o czym jest ta gra?

23:29 Posted by Grzegorz A. Nowak , 4 comments
Jako RPeGowiec przyznam, że lubię różnorodność. Dlatego półki uginają się od różnych systemów i zawsze jest w czym wybierać, lecz rzadko kiedy jest czas żeby w to wszystko zagrać. Po prostu od czasu do czasu człowiek potrzebuje zmiany na coś innego - u mnie przeważnie wygląda to tak, że długie okresy grania w WFRP są przeplatane drobnymi sesyjkami w jakiś inny system (Monastyr, Gasnące Słońca, Świat Mroku, nawet D&D). No i tak właśnie przeglądając różne podręczniki i zastanawiając się nad moim skromnym systemem autorskim zacząłem się zastanawiać o czym właściwie są te gry?

Już tłumaczę o co mi chodzi. Myśląc nad swoim systemem zadałem sobie to właśnie pytanie - o czym to ma być gra? Słowem jakie są założenia systemu (premise)? Z pomysłem na RPGa jest tak, że pojawia się w głowie jakiegoś MG i powoli ewoluuje. Kolejne pomysły lepią się do siebie i mnożą podsycane różnymi inspiracjami. Po jakimś czasie jest tego naprwde sporo: motywy, miejsca, nazwy, postacie, krainy, przygody, a nawet klimat. Przeglądjać to wszytko człowiek zaczyna się zastanawiać - moment... a właściwie o czym jest ta gra? I czy na pewno gra RPG musi być o czymś?

I żeby sobie nieco ułatwić zacząłem szukać porównań z innymi RPGami. Myślę że wszyscy się zgodzą, że wspólnym mianownikiem wszystkich RPGów będzie poniższe stwierdzenie:

RPG to gra o bohaterach i ich ciekawych przygodach w fantastycznych światach.

Powyższa hmm... teza, brzmi może pokracznie ale chyba oddaje ogólnie to czym są RPG. W każdym z nich pojawiają się postacie (Bohaterowie Graczy), jest określony świat (najczęściej o zabarwieniu fantastycznym) i mamy też przygody (każdy scenariusz to zestaw takich właśnie ciekawych wydarzeń). Praktycznie różnice między systemami RPG polegają na odpowiednim dostosowaniem tych trzech elementów (bohaterów, świata i przygód - a ściślej ich rodzaju). To może spróbujmy przyglądnąć się kilku przykładom:

  • Dungeons & Dragons - bohaterowie to herosi pełną gębą, startują od zera, ale po jakimś czasie przeradzają się w coraz potężniejszych przedstawicieli swoich profesji. System zresztą zachęca do rozwoju i "rozbudowania" postaci, wszak chyba najwięcej suplementów zawiera dodatkowe rasy, klasy prestiżowe i atuty mogące wspomóc ten rozwój. Świat to klasyczne fantasy. Oczywiście są różne settingi, jedne bardziej barwne od drugich, ale w sumie można je traktować jak odrębne systemy. Założenia systemu możnaby w sumie określić słowami przytoczonej wcześniej tezy - najróżniejsze przygody w fantastycznych świata, za które otrzymujemy PD i rozwijamy swoją postać.
  • Warhammer - bohaterowie pochodzą z różnych warstw społecznych, zarówno z marginesu (szczurołap, złodziej) jak i ze wyższych sfer (szlachcic, kapłan, uczony). Świat to klasyczne fantasy, choć w lekko ciemniejszej tonacji. Założenia systemu? Zwykli ludzie wyruszają na szlak przygody, żeby zmierzyć się z jego niebezpieczeństwami, walczyć z wszędobylskim Chaosem no i nieco zarobić.
  • Zew Cthulhu - bohaterowie (a raczej Badacze) wywodzą się z różnych warstw społecznych, ale łączy ich jedno - są świadomi zagrażającemu niebezpieczeństwu ze strony Cthulhu i jego kolegów po fachu. Gra osadzona jest w naszym świecie, rzecz jasna lekko zmienionym (i opartym na prozie pewnego Samotnika). Zadanie bohaterów jest następujące: tropić i walczyć z przedwiecznym bluźnierczym złem spoza naszego wymiaru, do czasu aż rychłe przyjście Przedwiecznych zostanie odsunięte (przynajmniej na jakiś czas), lub gdy badacze na dobre zadomowią się w wariatkowie.
  • Wilkołak: Apokalipsa - gramy nadnaturalami, potężnymi i futrzastymi wilkołakami. Świat przypomina naszą współczesność, jak zwykle w tych przypadkach lekko zmienioną. Wilkołaki muszą walczyć ze straszliwym Żmijem, który plugawi Matkę Ziemię i stara się doprowadzić do ruiny i tak już nadszarpnięty ekosystem planety. Gdzieś kiedyś przeczytałem, że to gra o "zbrojnym ramieniu Greenpeace" ;)
  • Wampir: Maskarada - system spokrewniony z poprzednim więc gramy nadnaturalami, tym razem wampirami. Świat ten sam (nawet futrzaki z zimnokrwistymi mogą się spotkać!) różnią się jednak założenia. Tematem wielu kampanii do Wampira (czy też "kronik") są zakulisowe, polityczne zmagania i intrygi krwiopijców. Czasem dochodzi walka z mającymi się przebudzić potężnymi wampirami z zamierzchłych czasów.
  • Gasnące Słońca - gramy mieszkańcami wszechświata odległej przyszłości, wśród nich zarówno ludzie jak i obcy, szlachta, kapłani oraz przedstawiciele gildii. Świat to Nowe Mroczne Wieki, czyli średniowiecze w kosmosie. W podręczniku podstawowym mowa jest o "pasji" czyli mistycznym poszukiwaniu, które między innymi ma odzwierciedlenie w systemie poprzez odnajdywanie utraconych światów i odkrywanie przyczyn mroku pomiędzy gwiazdami i fenomenu gasnących słońc. Prawda jest taka że to jeden z najbardziej pojemnych systemów z jakimi sie spotkałem.
  • Monastyr - gramy przegraną szlachtą, takimi "ostatnimi sprawiedliwymi", którzy próbują się odnaleźć w świecie do którego nie pasują. Sam świat to "mroczne fantasy" wzorowane na naszym baroku, w którym ludzie, wyznawcy monoteistycznej religii, to ci dobrzy, a elfy, krasnoludy i inni poganie, to ci źli. To system o mocno sprecyzowanych założeniach - gramy określoną grupą postaci w określonych warunkach i nawet z pewną określoną przeszłością.
  • Neuroshima - bohaterowie przetrwali nuklearny holocaust (albo urodzili sie już po fakcie) i teraz muszą się borykać z niebezpieczeństwami postapokaliptycznego świata. Świat oczywiście zniszczony wojną, podobny do tego, którego wszyscy znają z Fallouta. Podręcznik oferuje różne sposoby gry (mamy 4 kolory), ale tak naprawdę całość sprowadza się do ciekawego świata, w którym możemy umiejscowić swoje przygody (patrz - teza powyżej).
Powyższe systemy mają zarówno ściśle określone złożenia, według których najlepiej tworzyć przygody (Monastyr, Wampir), oraz takie które oferują bogate uniwersa, w których każdy może znaleźć coś dla siebie (D&D, Neuroshima, GSy). Jak widać oba podejścia: otwarty świat a ścisłe założenia, się sprawdzają. Oczywiście w ramach róznych systemów można grać "jak nam się podoba" ale na potrzeby niniejszego wpisu staram się ograniczać do tego co autor RPGa miał na myśłi.

Jeśli chcemy żeby nasz system autorski został zauważony i nie stał się kolejną kalką z D&D, WFRP czy Tolkiena, powinien cechować się wyjątkowością, Można ją uzyskać właśnie bawiąc się założeniami systemu. Zdecydowana większość autorek oferuje przede wszystkim światy - mniej lub bardziej wtórne - ale moim zdaniem to chyba za mało. Oczywiście wyjątkowo oryginalne uniwersum (byleby nie zbyt przekombinowane i zrozumiałe tylko dla autora) może się obronić, wtedy jednak sięgamy do podstawowych "bohaterów i ich przygód w fantastycznych światach". Wydaje mi się, że samym nowym światem to gry, możemy mieć trudności z przebiciem się przez gąszcz systemów autorskich. Jeśli jednak chcesz postawić na "ciekawy świat" to jest to znacznie trudniejsze zadanie - o wiele ciężej przekonać czytelnika do ciekawego uniwersum jeśli nie potrafi się sprzedać swojego pomysłu. Nikt nie będzie się przegryzał przez dziesiątki stron z historią świata, wierzeniami i innymi niezwykle istotnymi elementami uniwersum, żeby odkryć cóż takiego nowego oferuje nam autor autorki (ale zestawienie słów!).

Być może wszystko co napisałem powyżej to truizmy i tak naprawdę nie ma nad czym dyskutować. Wymienione przeze mnie trzy elementy RPGów są tożsame z elementami prozy (bohater, świat przedstawiony i fabuła) więc nie jest to żadna nowość. Może jednak ktoś przeczytwaszy te słowa rozważy je myśląc nad własnym RPG. Piszcie własne systemy i wstrząsajcie polską sceną autrek, byle w pozytywny i przemyślany sposób.

30 sierpnia 2007

Korsarskich opowieści ciąg dalszy

11:39 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 1 comment
Data: 21 VIII 2007

System: Księżyce Magii (autorka Samalaia)

MG: Samalai

Gracze: Qzyn, Pluszak, Ja i Kopytko

Postacie: Ishidoro, Błękitna Sowa, Hermonides i minos Qzyna

Scenariusz: bezimienny

Streszczenie: Dalszy ciąg opowieści o kapitanie Hermonidesie i jego załodze. Kolejna przygoda doprowadza do konkluzji wątki z poprzedniej części, pozwala definitywnie zawiązać drużynę oraz wreszcie uciec z ponurej Kniei. Oczywiście z początku ucieczka z paszczy lwa wydaje się niemożliwa, jednak wraz z rozwojem wydarzeń bohaterom udaje się wybrnąć z ciężkiego położenia.

Przebieg: Kontynuacja przygody rozpoczęła się dokładne w tym miejscu, w którym przerwaliśmy opowieść na poprzedniej sesji. Stojąc u bram miasta księżycowych elfów ze Szczepu Pająka bohaterowie uświadomili sobie w jakim niebezpieczeństwie się znajdują. Przyszli tu przecież po to, by zemścić się na jednym z tych elfów, a przed tym jeszcze pozbawili życia, jak się okazało, córki poszukiwanego assassina. Mimo to BG usłyszeli wyjaśnienia, że osoby której poszukują aktualnie nie ma, więc czy tego chcą czy nie muszą na niego zaczekać. Dlatego też załoga, oraz dopiero co uwolnieni niewolnicy zostali skierowani do karczmy. W tym momencie trzeba przyznać, że los niewolników nie był godny pozazdroszczenia, bo jak sie okazało, wcześniej byli własnością elfa poszukiwanego właśnie przez kapitana Hermonidesa. Z jednej strony zawdzięczali kapitanowi i załodze uwolnienie, z drugiej nie wiedzieli jakie intencje będzie miał wobec nich kapitan. Z tymi niepewnościami w głowie BG przybyli do karczmy zawieszonej (tak jak całe miasto) na pniu prastarego drzewa. Przesiadując w tym przybytku, który okazał się zupełnie podobny do innych karczm jakie można spotkać w typowym świecie fantasy, nagle drużyna pozyskała niespodziewanych sojuszników. Byli to wysłannicy ze Szczepu Kruka, którzy podobnie jak drużyna pragnęli śmierci zdradzieckiego elfa. Jego własny rodzaj chciał jego głowy, gdyż złamał odwieczne zasady jakimi kierowała sie gildia zabójców - przyjął zlecenie od człowieka. Kolejną godzinę sesji zajęło planowanie zasadzki i ucieczki z miasta, w czym mieli pomóc nowi sojusznicy. Reszta, to już wykonanie misternie utkanego planu.
Jak można się domyślać nic nie poszło tak jak miało - drużyna zasadziła się w domu elfa, ale pierwszym który się pojawił nie był on, lecz dwóch strażników. Szczęśliwie udało się ich sprytnie i szybko unieszkodliwić. Następnie dalsze wyczekiwanie przerwały jakieś odgłosy z wnętrza budynku (choć drużyna rozlokowana była w pobliżu drzwi frontowych, a cały budynek został wcześniej dokładnie przeszukany). Część bohaterów (w tym kapitan) powoli zaczęła sprawdzać pokoje. Po chwili kapitan znalazł winowajce - to poszukiwany elf, który trzymał za zakładnika młodego Ishidoro. Krótka wymiana zdań przerodziła się w walkę. Kapitan, choć niejednokrotnie walczył z rożnymi przeciwnikami tym razem był w poważnych kłopotach. Szczęśliwie pomoc przybyła na czas i nawet wyszkolony elfi zabójca nie mógł sobie poradzić z siłą minosów. W ten sposób udało się pokonać assassina, przedtem wyciągnąwszy z niego informacje o zleceniodawcy. Oczywiście starcie przysporzyło nam rannych (biedny Ishidoro), ale tu magia przyszła z pomocą. Ucieczka poszła gładko, a wydawało się, że to będzie najtrudniejsza część całego przedsięwzięcia (to zasługa elfów Szczepu Kruka). Wreszcie drużyna była na drodze do swojej łodzi! Oczywiście to nie koniec kłopotów - podobno nie ma opowieści o tych którym udało się zbiec księżycowym elfom, wiec na pewno załodze nie ujdzie to na sucho.

Ocena prowadzącego: Tym razem przygoda odbyła się bez zbędnych przedłużeń - nie było trzeba tworzyć postaci, ani jakoś specjalnie przygotowywać się do sesji - po prostu ruszyliśmy z kopyta. Samalai jako demiurg i Mistrz Gry w jednym swobodnie snuł opowieść i od strony technicznej raczej nie mam nic do zarzucenia. Proporcje swobody graczy i lekkiego klimatu były odpowiednio wymieszane. Choć może czuć było przy konstrukcji planu zasadzki i ucieczki, że gracze mają mały wpływ na to co się będzie działo. To tyle jeśli chodzi o odczucia.

Ocena grających: Druga sesja w tym samym gronie wpłynęła pozytywnie na grających. Wszyscy równo brali udział w sesji i nie zauważyłem aby ktoś mniej uczestniczył, lub mniej skorzystał z zabawy. Dodatkowym atutem były pierwsze punkty doświadczenia dzięki którym gracze mogli rozwinąć swoje postacie. Tak PDki to coś co gracze uwielbiają :P

Samoocena: Druga sesja, w której przyszło grać kapitanem Hermonidesem wypadła podobnie jak ostatnio - pozytywnie. Kapitan mógł wreszcie pokazać nie tylko swoje umiejętności przywódcze, ale również to jak wygląda korsarki kunszt walki na lądzie. Kapitan okazał się nie być takim skurwielem na jakiego początkowo wyglądał - choć twierdził że nie zależy mu na niewolnikach, to w kluczowej scenie skorzystał ze swojej mocy by pomóc bliskiemu śmierci Ishidoro. Kapitan ma nadzieję, że dzięki temu pozyskał sobie wiernego członka załogi.

Refleksja: Przygoda, choć niewiele się w niej działo spełniła swoje zadanie - wszyscy się dobrze bawili. Moje zastrzeżenia co do systemu już były przedstawione więc nie będę się powtarzać (minosi nadal są wartościowi jedynie z uwagi na siłę przebicia). Ciekawym były różne rodzaje elfich szczepów, które różniły sie obyczajami i kulturą - wiele szczegółów zawartych w ich opisie ubarwiała grę i to muszę definitywnie zapisać na plus i sam zapamiętać o takim prostym zabiegu.

20 sierpnia 2007

Korsarskie opowieści

13:40 Posted by Grzegorz A. Nowak , , No comments
Data: 18 VIII 2007

System: Księżyce Magii (autorka Samalaia)

MG: Samalai

Gracze: Qzyn, Pluszak, Ja i Kopytko

Postacie: Ishidoro, Błękitna Sowa, Hermonides i minos Qzyna

Scenariusz: bezimienny

Streszczenie: Przygoda miała miejsce w Kniei - wielkim lesie zamieszkanym w większości przez dwie nacje elfów - Księżycowe i Słoneczne. Celem drużyny złożonej z najważniejszych członków załogi Północnego Wichru, statku korsarskiego służącego pod banderą Księstwa Czarnego Żaglu, była zemsta. Zemścić chciał się kapitan za zabójstwo swojej ukochanej, która również była kapitanem okrętu. Może to nie była wielka miłość godna pieśni barda, ale była to jedyna osoba na której naprawdę zależało kapitanowi Hermonidesowi. I jedyna którą postanowił bez wahania pomścić. Tak załoga trafiła do Kniei, żeby odnaleźć zabójcę-elfa.

Przebieg: Choć MG zapowiadał klimat korsarski pierwsza przygoda rozpoczęła się na suchym lądzie i to jeszcze w głębi niebezpiecznej puszczy zamieszkiwanej przez jeszcze bardziej nieprzyjazne elfy. Mimo tego, że bohaterowie byli w zupełnie obcym dla siebie środowisku, udało im się dzielnie stawić czoła mającym nadejść niebezpieczeństwom. Pierwszym zadaniem było dotarcie do głębi puszczy - ta część była najłatwiejsza, ponieważ przez Knieję płynęła rzeka na tyle głęboka w swym biegu, aby nasz statek mógł tam wpłynąć. Z pomocą bezinteresownego słonecznego elfa odnaleźliśmy miejsce, gdzie można było bezpiecznie wylądować i odnaleźć ziemie księżycowych. W tej chwili nasza drużyna była jeszcze podzielona - na statku była moja postać (kapitan Hermonides), postać Qzyna (minos) i jeszcze dwóch BNów minosów (minotauro-podobnych humanoidów), a także kilku marynarzy którzy mieli pilnować łodzi podczas naszej nieobecności. Reszta BG na razie nie brała udziału w rozgrywce. Szybko jednak przypadek sprawił, że nasze postacie się spotkały. Okazało się, że Ishidoro (postać Pluszaka) i Błękitna Sowa (postać Kopytka, driada), są niewolnikami pozostającymi w rękach księżycowych elfów. Spotkanie z elfką która prowadziła niewolników nieopodal polany, skąd mieliśmy wyruszyć dalej do szczepu pająka, skończyło się konfrontacją i nieuniknioną śmiercią kobiety. No cóż... zadarła z nieodpowiednimi ludźmi (i minosami). Uwolniwszy niewolników udaliśmy się z pomocą driad do miasta księżycowych elfów, choć młody Ishidoro, który dopiero stamtąd wrócił, mocno protestował i zarzekał się, że nie pójdzie z nami. Nie miał chyba jednak większego wyboru - z nami był najbezpieczniejszy, a my musieliśmy pójść w paszczę lwa - do miasta księżycowych elfów. Przygoda skończyła się u bram miasta, gdzie przedstawiliśmy powód naszego przybycia i gdzie oświadczono nam, ku naszemu zdziwieniu, że nie możemy opuścić miasta z niewolnikami. Reszta miała się wyjaśnić na następnej sesji.

Ocena prowadzącego: Kolejna przygoda we własnym świece poszła Samalaiowi, równie sprawnie jak poprzednia. Konsekwentnie realizował założenia przygody, ale z uwagi na wprowadzenie mechaniki (tak, w poprzedniej przygodzie graliśmy storytellingowo) trochę czasu zajęło nam stworzenie postaci i przygotowanie się do gry. Oprócz tego tym razem graliśmy w domu, a nie na polu, wiec przy zaciemnionych oknach można było się pokusić o stworzenie klimatu. Jednak muszę zwrócić uwagę, że karcenie graczy i proszenie o ciszę raczej psuje niż tworzy klimat. Klimatu nie da się narzucić od tak - trzeba go stworzyć bardziej subtelnie. Do mnie na przykład dużo bardziej przemawiała płynna narracja i muzyka w tle - wtedy mogłem puścić wodze fantazji i w głowie odtworzyć cały obraz gry. Poza tym nie mam zarzutów do MG - przygoda choć krótka była zajmująca i naprawdę bardzo dobrze się bawiłem. Powiem że nawet lepiej niż na pierwszym spotkaniu z Księżycami Magii.

Ocena grających: Sama przygoda umiejscowiona była z dala od morza, jednak klimat postaci-korsarzy udzielił się graczom. Wszyscy wcielali się w swoje postacie z łatwości i widać że się dobrze bawili - czegoż więcej trzeba od graczy? Może tylko Koptyko mniej skorzystała z sesji, bo przyłączyła się do gry trochę później, lecz chyba to aż tak bardzo nie wpłynęło na grę.

Samoocena: Drugie spotkanie z Księżycami Magii i zupełnie nowa postać - kapitan korsarskiego statku. Choć ta postać była "narzucona" przez MG ale zgodziłem się nią grać i jak się okazało grało mi się bardzo dobrze - nawet lepiej niż ostatnio Jahmesem. Pałętam nawet, że w czasie gry chodziły mi po głowie różne skojarzenia z pirackimi motywami z książek Kresa, które próbowałem przenosić w mniej lub bardziej udany sposób na moją postać. Do tego jeszcze zaskoczenie na końcu przygody, kiedy to MG pochwalił mnie za grę. Było to zaledwie jedno, dwa słowa rzucone po sesji, ale mimo wszystko bardzo miłe - bo szczere.

Refleksja: Drugie spotkanie z KMami wypadło dużo bardziej obiecująco i ciekawiej. Naprawdę dobrze się bawiłem i pod tym względem nie mam żadnych zarzutów. Jednak jeśli chłodno spojrzeć na świat jest tam kilka rzeczy, które psują mi obraz świata. Na przykład w tej przygodzie po raz pierwszy spotkałem sie z minosami - rasą będącą połączeniem byka z człowiekiem. Coś co w przybliżeniu wygląda jak tauren z Warcrafta bądź klasyczny mitologiczny minotaur. Gdybym ja tworzył taką rasę wyobrażałbym sobie ją jako dzielną i dumną, dla której ważny jest honor i tradycja. Zresztą Samalai wspominał o niezwykle ważnych dla tej rasy związkach rodzinnych. Tymczasem spotkani w przygodzie przedstawiciele tej rasy byli głupkowaci, śmieszni albo pijani - raczej nie sprawiali wrażenie żeby odziedziczyli jakieś cechu po bykach. Byli trochę jak mylna wizja krasnoludów, które tylko żłopią piwsko i są pośmiewiskiem reszty drużyny. Takie podejście do tworzonych ras w systemie (także do rasy wywern) zbliża KMy do mangi z jej specyficznym humorem.
Wiem to nie mój system i nie ja go tworzyłem, jednak swoje zdanie wyraziłem. Dalej życzę powodzenia w światotworzeniu i dąrzeniu do doskonałości!