Pokazywanie postów oznaczonych etykietą karcianki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą karcianki. Pokaż wszystkie posty

08 lutego 2009

Kolorowe kartoniki na prąd

13:46 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 3 comments
Ostatnio rozpisywałem się o swoich doświadczeniach z grami karcianymi. Obiecałem też, że napiszę o tym jak można grać w gry karciane przez Internet. W czasach kiedy karcianki królują w dużych miastach, a ktoś kto chce regularnie grać ma do wyboru jedynie te najpopularniejsze (z Magiciem na czele) gra on-line pozwala na spróbowanie swoich sił z graczami z całego świata i to nie tylko w najpopularniejsze gry. Do tego granie po sieci jest zupełnie darmowe!

Dziś opowiem o moich próbach grania w karcianki po sieci i przy okazji spróbuję zachęcić do tego czytających!


CCG Workshop

Moje pierwsze zetknięcie z graniem w CCGs (collectable card games) po sieci było oczywiście przypadkiem. Wtedy nie mogąc się cieszyć dobrodziejstwami płynącymi z posiadania Internetu w domu siedziałem w kafejce przeglądając od niechcenia kolejne linki wygenerowane przez Google. Poszukiwania były związane z moją fascynacją
Ragem, grą karcianą na podstawie Wilkołaka: Apokalipsy (wspominałem o tym wcześniej), i prócz ciekawych informacji o fanowskich próbach przywrócenia gry do dawnej świetności, znalazłem wzmiankę o możliwości grania przez Internet. Można było tego dokonać za pomocą programu Card Table - prostego klienta który łączył bezpośrednio dwa komputery tworząc wirtualny stół do gry. Wystarczyło ściągnąć program i obrazki kart by móc cieszyć się grą ze znajomymi. Niestety z uwagi na specyfikę aplikacji trzeba było wcześniej znać taką osobą, która chciałby łączyć się z nami przez Internet. Choć chwilę bawiłem się tym programem nigdy nie udało mi się go wypróbować. Częściowo dlatego, że znalazłem o wiele lepsze narzędzie do gry sieciowej. Był nim Gatling Engine - platforma z serwisu CCG Workshop.

To było zupełnie coś nowego. Program łączył się z głównym serwerem za pomocą klienta, którego można było pobrać ze strony serwisu. Po stworzeniu konta i zalogowaniu się otwierał się przed nami świat starych karcianek, który mogliśmy praktycznie bez ograniczeń odkrywać na nowo. Oczywiście ja trafiłem na tą aplikację chcąc pograć w Rage'a, ale za jej pomocą można było zagrać w każdą z ponad 80 oferowanych gier. Wśród nich znajdowały się takie ciekaw starocie jak D
une CCG, Mythos CCG (pierwsza karcianka na podstawie prozy Lovecrafta), Doom Trooper, Dark Eden, czy nawet X-Files CCG (pełną listę znajdziecie na BoardGameGeek). Jeśli już jesteśmy przy dostępnych grach to wiem, że istniała nawet polska wersja Doom Troopera (z polskimi wersjami scanów kart) i wchodząc na serwer wielokrotnie widziałem, że grają w niego jacyś zapaleńcy.

Z dobrodziejstw Gatling Engine udało mi się skorzystać już mając stały dostęp do Internetu. Pamiętam, że swoją pierwszą grę w Rage'a stoczyłem z użytkownikiem o nicku Lord Kuato (co ciekawe - będącym mieszkańcem Filipin i zarazem swoistą sławą piszącą poradniki budowy decków do Rage'a) i jego wataha wilkołaków z plemienia Uktena spuściła mi niezłe manto. Tak czy inaczej byłem zafascynowany grą i możliwościami jakie z niej płyną. Do tworzenia talii dostępne były wszystkie karty ze wszystkich dodatków oficjalnych (łącznie z ultra-rzadkimi kartami promocyjnymi) oraz wszystkich dodatków fanowskich, które w turniejach uznawane były na równi z oficjalnymi, drukowanymi kartami. Mimo to przyznam się, że nie stoczyłem zbyt wiele walk i po jakimś czasie pierwszy zapał opadł.

Jednak nieoczekiwanie powrócił jakiś rok później, kiedy do gry w Rage'a udało mi się wciągnąć jednego ze znajomych (tak to o tobie mowa Pluszak). Wspólnie na nowo odkrywaliśmy tajniki Rage'a tym razem ciesząc się poprawionymi kartami i zasadami, oraz nowymi dodatkami które ukazały się w czasie mojej nieobecności na GEngine. Rozegraliśmy z Pluszkiem kilka ciekawych partii, które bardzo mile wspominam (mój deck na Ajaba, które atakowały całą watahą, a raczej sforą bo to hienołaki). Niestety za którymś razem, gdy chciałem się zalogować do gry żeby pogrzebać coś przy swoich deckach okazało się, że są jakieś problemy z serwerem. Czasem tak się działo więc nie odebrałem tego jako zapowiedź rychłego odejścia całego przedsięwzięcia. Niestety informacje na forum
CCG Workshop rozwiewały wszelkie wątpliwości - CCG Worshop is dead. Z powodów osobistych Bugladen - właściciel całej witryny i serwera przestał wspierać swoje dzieło. Wszyscy fani starych karcianek przyjęli to ze smutkiem (co było widać na forum serwisu).

Zastanawiałem się - co teraz będzie z
Rage'm? Ciężko o graczy na naszym polskim podwórku, a na sieci można było grać nie wychodząc z domu praktycznie o każdej porze (Rage był jedną z niewielu karcianek, w którą mogłeś zagrać praktycznie z biegu - zawsze ktoś był zalogowany na serwerze). Z resztą los tej karcianki nie był obojętny tylko mnie - na forum CCG Workshop trwała dyskusja co robić dalej. Choć z GEngine już nie można było korzystać grupa fanów którzy opiekują się Rage'm wciąż była aktywna. Wtedy ktoś wspomniał o możliwości grania z pomocą programu o nazwie Lackey CCG.

Lackey CCG

Lackey to kolejny program do łączenia się po sieci i grania w gry karciane. Trafiłem na niego z nadzieją odświeżenia sobie Rage'a, a zamiast tego skończyłem jako jeden z plugin makerów. Ale chwila! Trochę wyprzedzam fakty.

To było gdzieś pomiędzy GEngine a LackeyCCG, kiedy zacząłem się interesować nową grą karcianą - tym razem w realu. Był to WarCry osadzony w realiach znanego wszystkim świata Warhammera. O swoich fascynacjach tą grą wspominałem juz nieco ostatnim razem więc teraz pominę całą historię. Najważniejsze jest to, że gdy okazało się jak łatwo można zrobić własny plugin do LackeyCCG (czyli wtyczkę umożliwiającą grę w konkretną karciankę) głowę opętała mi jedna myśl - czemu nie zrobić WarCry'a w wersji online?

I stało się! Po przeczytaniu tutoriala na stronie LackeyCCG i ponad godziny żmudnego kopiuj-wklej wszystkich opisów kart można było grać w WarCry kartami z podstawowej edycji. Ależ byłem dumny ze swojego dzieła! Potem szybko podzieliłem się swoim dziełem z innymi fanami WarCry - na naszym forum - i jakiś czas później założyłem skromną stronkę, która miała służyć jako źródło informacji o postępach nad tworzeniem plugina. Znów udało mi się wciągnąć Pluszaka, tym razem do gry w WarCry, i on jeden pozostaje moim wiernym kompanem do kolejnych karcianych bitew.

LackeyCCG, choć znacznie różniący się od GEngine, jest teraz chyba główną platformą na której rozgrywane są partie w stare (i nie tylko!) karcianki. Bywa że na raz zalogawnych jest kilkanaście graczy, którzy toczą kilka partii. Do najpopularniejszych należy plugin do Magica, ale przodują również World of Warcraft CCG, Call of Cthulhu CCG, czy Pokemon.

Żeby zagrać wystarczy ściągnąc najnowszą wersję LackeyCCG ze strony serwisu i rozpakować ją na dysku twardym (nie trzeba nawet instalować). Po włączeniu programu w zakładce Preferences można wybrać jeden z dostępnych pluginów i pobrać wszystkie karty potrzebne do gry. Nie wszsytkie gry dosepne są z poziomu programu - reszta znajduje się na forum serwisu, skad wystarczy je pobrać i rozpakować w katalogu Plugins. Kiedy już dopełnimy tych wszystkich czynności możemy się cieszyć grą dowolną z dziesiątek karcianek jakie oferuje program. Oczywiście do tych mniej popularnych trzeba znaleźć sobie graczy - niestety nie jest tak łatwo. Jeśli ktoś miałby problemy z instalacją LackeyCCG lub plugina pomoc znajdzie w tutorialach zamieszczonych na stronie LackeyCCG a także na mojej skromnej stronie.


LackeyCCG działa na zasadzie wirtualnego stołu - oferuje nam jedynie środowisku gry (karty, znaczniki, obszary gry) całą resztę pozostawiając nam. Co to oznacza? Że zagranie kart nie odbywa się automatycznie i ich efekty nie są generowane przez program. Dla przykładu, jeśli grając w Magicu ktoś chcę rzucić instant, który niszczy kreaturę przeciwnika musi odpowiednią kartę położyć na stół, a jego przeciwnik musi postępować zgodnie z jej instrukcjami. Słowem zupełnie jak w czasie normalnej gry przy rzeczywistym stole.

Program posiada parę drobnych niedogodności w rodzaju komendy Load Game ukrytej pod kombinacją klawiszy alt+l, która sprawia, że czasem w trakcie gry ładuję ostatnio zapisaną grę zamiast napisać w chatcie słowo z polskim "Ł". Do tego dla niektórych może być nieco nieintuicyjny (np. spód decku domyślnie znajduje się na górze ramki), lecz po dwóch, trzech partia wszystkie robi się jasne. Program może też służyć jako świetne narzędzie do budowy decku i wyszukiwania kart. Odpowiednio przygotowany plugin ma możliwość wyszukiwania kart więc z samego deck editora można zrobić niezłe narzędzie dla każdego czynnego karciarza - szczególnie do gier starszych które takich programów nigdy nie miały.

Część starych karcianek przeżywa swoją drugą młodość dzięki takim programom jak LackeyCCG inne są tylko ciekawostką dla tych którzy się nimi zainteresują. Być może granie na wirtualnym stole to nie to samo co w rzeczywistości mimo to zabawa nabiera nowych waloru gdy gramy z fanami zza oceanu, czyniąc to zupełnie za darmo (a przecież wysokie koszta to czynnik który odstrasza wielu potencjalnych graczy od spróbowania swoich sił w grach karcianych). Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcić wszystkich czytających do gry - może wśród wielu pluginów znajdziecie coś dla siebie?

PS: Na forum LackeyCCG zapeleńcy tworzą własne karcianki do gry po sieci. Mamy nurt niezależnych RPG, czyżby tworzyły się także niezależne karcianki?
PS2: Gdybyście mieli jakies pytania odnośnie grania na sieci - walcie śmiało! Postaram się pomóc każdemu.

27 stycznia 2009

Kolorowe kartoniki

00:21 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 12 comments
Lubię karcianki.

Nie wspominałem o tym zbyt często, ale przeważnie jestem zajęty pisaniem o LARPach i sesjach, więc cóż się dziwić. Gdzieś tam w głębi serca miłośnika gier wszelakich jest tez miejsce na karcianki. I dlatego dziś przybliżę nieco swoje przygody z grami karcianymi.

Na wstępie muszę ostrzec, że tak naprawdę marny ze mnie karciarz. Miałem styczność z kilkoma grami karcianymi i to zazwyczaj przez krótki czas, więc moje opinie powinny być bardziej traktowane jak luźne odczucia, niż jakieś rzetelne oceny. Wybierając grę zwracam uwagę na zupełnie inne aspekty karcianek niż większość graczy. Dla przykładu - na pierwszym miejscu stawiam zawsze "świat" gry, background opisywany w flavour textach i tworzony przez postacie, wydarzenia i kolejne dodatki. Dlatego jakoś mdli mnie na myśl o Magicu i tym uwielbieniu, którym jest obdarzany (już słyszę tłumy magicowców pod moimi oknami - czy oni mają w rękach pochodnie?). Ta gra dla mnie jest płaska, do gruntu matematyczna i na dobrą sprawę możnaby ją sprzedawać w formie samych napisów na biało-czarnych kartonikach. Przynajmniej byłaby tańsza. Bo przecież świat jest tam tylko pretekstem, a nie osnową gry i jakoś to mi się nigdy nie podobało, choć grałem w Magica swego czasu (ale o tym jeszcze opowiem). Światy, rysunki, nowe potworki - to wszystko wydaje się być jedynie ozdobą i tak naprawdę jedyne co je łączy w całość to mechanika gry. Być może się mylę. Być może gdy się wgłębić w we fluff to okazałoby się, że jest tam ciekawy, zajmujący świat. Niestety nie widać tego na pierwszy rzut oka, a są przecież karcianki, w których ten aspekt gry wychodzi na pierwsze miejsce.

Rozpisałem się o tym, dlaczego nie lubię Magica, a przecież nie o tym miałem pisać. Dlatego teraz, już bez dygresji: ganprzygody z karciankami.

Doomtrooper

Pewnie większość polskich karciarzy zaczynała od tej gry. Dzięki wydawnictwu MAG mogliśmy ujrzeć pierwszą grę karcianą w naszym ojczystym języku. Było to za czasów mojej podstawówki. Dowiedziałem się Doomtrooperze oczywiście z łam ś.p. MiMa i przy okazji jakiejś imprezy na której daje się prezenty (urodziny?) zażyczyłem sobie od rodziców kupno zestawu podstawowego. Co ciekawe, jako że w katalogu MiMa, który znajdował się na końcu każdego numeru, Doomtrooper znajdował się obok RPGów więc byłem przekonany, że otrzymam podręcznik do Doomtroopera (!). Jakież było moje zdziwienie gdy wszytko się mieściło w małym pudełku, a zasady były kilkunastostronicową książeczką z malutkimi literkami.

Tak się zaczęła przygoda z DT. Jeszcze wtedy nie byłem świadom tego, że karcianka była osadzona w świecie RPGa, ale skromne opisy na kartach i świetne grafiki działały na wyobraźnie. Pamiętam, że mieliśmy tylko jedną podstawkę i przez bardzo długi czas graliśmy tylko przy jej pomocy (w zasadach byłą opisana możliwość gry na dwie osoby jedną talią). Dopiero wiele miesięcy później starszy brat dokupił kilka boosterów z różnych dodatków powiększając nieco nasz skromny zasób kart.

Graliśmy zawsze w gronie rodzeństwa (ja i bracia) i nigdy nie udało nam się zagrać w wersje zaawansowaną (czyle de facto tą którą normalnie się gra). Używaliśmy nawet kart do własnych zabaw, tworząc np. zasady walki między poszczególnymi wojownikami i wystawiając ich miedzy siebie, lub grając w wariację na temat "wojny" za pomocą kart z DT. Pamiętam, że będąc na wyjeździe u babci i mając ze sobą karty zaraziłem nimi mojego chrzestnego! Graliśmy do późna przy kuchennym stole do momentu, aż kłótnia o działanie jednej karty zepsuła radosny klimat gry (w tych czasach nie było Internetu pod ręku żeby sprawdzić FAQ).

Nigdy nie miałem okzaji zagrać poza tym rodzinnym gronem. Nigdy nie brałem też udział w żadnym turnieju więc cięzko jak widać ciężko nazywać sie w tym wypadku. mimo to Doomtrooper pozostawił miłe wspomniena i gdzieś na dnie szafki są schowane te stare wysłużone karty którymi rozegrałem dziesiątki partii.

Magic: the Gathering

I powraca jak bumerang nieszczęsny Magic. Jak wspominałem na początku - nie lubię tej gry, ale miałem całkiem spory epizod z jej udziałem. Nauczył mnie grać w nią mój starszy brat (tak tak - to ten sam co pokazał RPGi i fantastykę - patrz coś uczynił!) i początki wspominam całkiem miło. Przez całe gimnazjum graliśmy w skromnym 3-osobowym gronie kumpli-eRPeGowców (ja, Samalai i Alkein) znów korzystając z niewielkiej ilości kart i sporej masy proxów (dopiero przy grze w Magica dowiedziałem sie o takim sposobie - za czasów DT nigdy nie przyszło mi do głowy robienie "zastępczych kart"). Nie wspominam tego okresu źle - pamiętam, że grało nam się bardzo dobrze, czasem nawet wykorzystywaliśmy duże przerwy i wolne lekcje. W Magica pogrywałem też w liceum, a to z uwagi na to, że tam też znaleźli się fani tej gry. Jak więc można było odmówić?

Tak czy inaczej moja przygoda z Magiciem zakończyła się w okolicach dodatków Tempest i Urza's Saga (5 edycja). Dziś gdyby ktoś mi dał karty do ręki i zaproponował rozgrywkę pewnie bym nie odmówił, ale nie skusiłbym się żeby zainwestować w tę grę. Wolałbym wydać pieniądze na co innego. O powodach już pisałem.

Dark Eden

Ten epizod był krótki. W czasach gimnazjum namówiłem znajomego (a był to Samalai) na zakup podstawek do DE i spróbowaniu swoich sił w grze. Początkowo wydawało się, że wspólna gra będzie się rozwijać, jednak z czasem entuzjazm opadł, w sumie nie bardzo wiem dlaczego. Gra jest dość przyjemna, świat znany z Kronik Mutantów i Doomtroopera oraz zupełnie nowe podejście do karcianek (rozgrywka przypominała nieco RTSa - trzeba było zbierać surowce i dbać o rozwój bazy). Karty do gry wciąż leżą w szafce. Sentyment pozostał ale wątpię żebym miał okazje kiedykolwiek nimi zagrać.

Rage across Las Vegas

Druga edycja karcianki w świecie znanym z Wilkołaka: Apokalipsy. Swego czasu ten RPG był jednym z moich ulubionych więc łatwo można sobie wyobrazić moje zauroczenie Rage'em. Motywy i bohaterowie znani ze świata gry fabularnej, dary, fetysze i super wyglądające dwustronne karty wilkołaków. Po jednej stronie był obrazek i statystyki przedstawiające formę człowieka, po drugiej wizerunek wilkołaka i odpowiednie zwiększone cechy. Żeby zmienić bohatera w bestię wystarczyło obrócić kartę!

Tą grą zaraził mnie niejaki Andrzej, którego ani ksywki ani nazwiska niestety nie pamiętam. Wskazano mi go w krakowskiej Szeherezadzie jako speca od Rage'a, a ten nauczył mnie grać i nawet podarował kilka kart. Spotykaliśmy się parę razy na partyjkach i rozmowach o WoDzie, ale potem kontakt się urwał.

Dalej grałem moimi kartami w sumie tylko z jednym znajomym (Alkeinem) i to zawsze tymi samymi deckami, czasem tylko lekko modyfikowanymi. Mimo to pamiętam, że letnie popołudnia potrafiliśmy spędzać tłukąc się wilkołakami przez wiele godzin. Naprawdę fajna gra - bardzo miło ją wspominam, a karty oczywiście leżą nadal na półce.

Rage aka Rage: Apocalypse


Pierwsza edycja karcianki w świecie Wilkołaka: Apokalipsy. Na pierwszą edycje natrafiłem znacznie później niż na jej sukcesorkę jednak w przypadku tej gry obie edycję są ze sobą zupełnie niekompatybilne. Druga edycja miała przywrócić świetność tej niegdyś bardzo popularnej karciance jednak nic to nie dało. Pierwsza i druga edycja to dwie zupełnie różne gry i choć kilka rozwiązań mechanicznych i założeń jest podobna to nie sposób grać kartami z jednej na zasadach drugiej.

Na pierwszą edycję natrafiłem przypadkiem widząc w jednym z krakowskich sklepów z naszym hobby boostery do Wyrma (dodatku o Żmiju). Nie wiele myśląc zakupiłem booster dla zaspokojenia głodu, jednak potem okazało się, że to karty do pierwszej edycji i niewiele mogę z nimi zrobić. Dopiero później odkryłem czym się obie karcianki różnią i już w dobie iIternetu i Allegro udało mi się uzbierać nieco większą ilość kart (znacznie więcej niż do wszystkich poprzednich). Oczywiście jak zwykle grałem w wąskim gronie rodzeństwa, lub znajomych. Parę razy wziąłem ze sobą decki na konwenty i wzbudzałem nimi zainteresowanie przechadzających się konwnetowiczów. Niestety poza skromny krąg najbliższych gra nie wychodziła. Była to też pierwsza gra prawdziwie "martwa" - do której dodatki nie ukazywały się już od dawna i w którą grała jedynie skromna grupka zapaleńców.

Nieco świeżości przyniosło upowszechnienie się Internetu. Buszując wśród jego przepastnych zasobów natrafiłem na fanów tej gry zza oceanu i okazało się, że można grać w tę grę po sieci! Służył do tego program zwany CCGWorkshop i za jego pomocą można było się łączyć z graczami na całym świcie i grać w dawno już zapomniane gry (prócz Rage'a był tam Doomtrooper, Dark Eden, ale także takie rzadkości jak Diuna CCG, Mythos czy X-Files CCG). Tam też poznałem ludzi, którzy wciąż bawią się Rage'em. Ba! Nawet wydają do niego fanowskie dodatki (w formacie PDF) i wciąż wspierają nowymi pomysłami. Niesamowitym było odkryć, że martwa gra żyje! Byłem pełen podziwu dla fanów, którzy nie dość, że utrzymywali grę przy życiu wydając nowe karty, to jeszcze potrafi poprawić jej zasady i niegrywalne karty. Gra zaliczyła zgona właśnie przez niedopracowane reguły i przekombinowane karty, a fani dokonali tego czego nie mógł wydawca - naprawili i ulepszyli grę nie wprowadzając przy tym żadnych zmian, które zniszczyłyby jej pierwotne założenia.

Dziś CCGWorkshop przestał już istnieć, ale są próby grania w Rage;a na innym programie sieciowym (LackeyCCG). Przyjąlem ta wieść z radością i choć sporo kart leży na półce z checią poram znów po sieci z fanami z dalekich krajów.

WarCry


Przychodzi wreszcie czas na obecnego faworyta - grę karcianą osadzoną w świecie WArhammera. Już parokrotnie o tym wspominałem ale wypada powtórzyć - jestem maniakiem świata stworzonego przez Games Workshop stąd było jedynie kwestią czasu kiedy wpadnie w moje ręce karcianka. Samej gry raczej nie trzeba przedstawiać, gdyż była w naszym kraju szalenie popularna i przez pewien czas deptała po piętach Magicowi. W moje ręce wpadła jednak znacznie później - na początku studiów w czasach Klubu Fenrir namówił mnie na nią mój znajomy - Stanik - również fan WFRP.

Kiedy pojawiły się nowy format gry wszystkie stare karty przestały być grywalne i stały się automatycznie znacznie tańsze. Postanowiliśmy grać tymi starymi kartami po prostu dla zabawy - z dala od turniejowego zgiełku. Kupiliśmy trochę kart z mocnym postanowieniem grania. Na początki rzeczywiście zdarzało się to często, potem co raz rzadziej aż wreszcie wiele miesięcy nie rozgrywaliśmy żadnej partii. Znów się wydawało, że i WarCry podzieli los reszty karcianek z którymi próbowałem. Do tego przestano wydawać kolejne dodatki i gra dołączyła do grona "martwych".

Jednak jakoś przed rokiem udało mi się odnaleźć fanów, którzy próbują przywrócić choć trochę dawnej świetności grze. Znalazłem na necie forum, okazało się że można organizować turnieje w Krakowie i zabawa zaczęła się kręcić na nowo.

Obecnie w kręgu moich zainteresowań jest właśnie ta karcianka. Organizowanie turnieje nie wychodzi tak często jakbyśmy chcieli, jednak coś tam sie kręci - wciąż są w Polsce ludzie którzy w tą grę grają. Mamy forum na którym umawiamy się na grę i dyskutujemy czasem o zasadach i kartach wciąż mając nadzieje, że jacyś zatwardziali fani się znajdą.

Osobna nadzieją jest gra on-line. Okazało się, że wspomniany już LackeyCCG ma niezwykle prosty sposób tworzenia wtyczek (plugin) które pozwalają przystosować program do dowolnej gry. W ten sposób niewiele myśląc zasiadłem do pracy i powstał plugin umożliwiający grę w WarCry! Stworzyłem stronę (wiem- amatorszczyzna) na której umieszczam informacje o tym jak grać po sieci i co jakiś czas aktualizuje plugin nowymi kartami. Na razie uzupełniam dorzucając po kolei wszystkie dodatki, ale może kiedyś w przyszłości, wzorem fanów np. Rage'a, spróbuje rozruszać społeczność i zrobić własne dodatki. Prognozy nie są zbyt dobre - po sieci gram jedynie z moim znajomym, ale może kiedyś ktoś trafi na ten wpis, lub na stronę i zainteresuje się grą. Ostatecznie granie po sieci nic nie kosztuje i po raz pierwszy można mieć wszystkie karty jakie tylko człowiek zamarzy.

Podsumowanie

Na początku trochę ponarzekałem na Magica, ale teraz po przeanalizowaniu swojej karcianej przeszłości (i teraźniejszości) dochodzę do wniosku, że każdy może mieć inne podjecie do gry w karcianki kolekcjonerskie. Mnie bawi nie tylko ciekawa mechanika gry, ale także background, świat przedstawiony i element kolekcjonerski. Uwielbiam odnajdywać znane z różnych światów motywy na kartach (np. znanych bohaterów w WarCry czy Rage) i inne tego typu odniesienia. Lubię też kolekcjonować, pewnie dlatego nie pozbyłem się jeszcze tych kart, które zalegają szafki (mimo to trzeba będzie kiedyś zrobić z tym porządek - może ktoś jeszcze z tego skorzysta). Mało też udzielałem się w społeczności karcianej przedkładając nad nie grę w skromnym towarzystwie.

I to chyba tyle niespodziwanych wspomnień o karciankach. Postaram się jeszcze nieco przybliżyc grę na LackeyCGG, ale to następnym razem.

07 października 2007

Jungle HEX i Neuroshima Speed, czy jakoś tak...

11:52 Posted by Grzegorz A. Nowak , , 2 comments
Minął wrzesień, a tu ani jednej wieści... To znów moje lenistwo wzięło górę, ale nie znaczy to że wrzesień nie obfitował w wydarzenia warte opisania choćby kilkoma słowami. W sumie dla scharakteryzowania minionego miesiąca można użyć jedynie dwóch słów - karcianki i planszówki.

No i rzeczywiście, mimo postanowienia kontynuacji eRPeGowych przygód w minionym miesiącu na czoło wysunęły się planszówki. Jako rozrywka mniej zobowiązująca i nie wymagającą wielkiego wtajemniczenia sprawdzała się w sam raz na spontanicznych spotkaniach w gronie znajomych. Dzięki temu zwyczajny towarzyski meeting zmieniał się w wieczór pełen wrażeń spędzony nad planszą, albo przy totemie :D

Muszę przyznać, ze chyba najbardziej gorąco przyjmowaną grą był Jungle Speed. I w sumie czemu się dziwić? Niezwykle szybka, niezwykle zabawna i prosta jak dla przedszkolaka gra podbiła serca moich znajomych, którzy niejednokrotnie pytali gdzie to można kupić. Z bólem serca musiałem tłumaczyć, że gry już niestety nie można dostać (padały nawet pomysły na samoróbkę!). Wydawcy polskiej edycji tej gry nie wiedzą ile tracą... Gra się nie nudzi, z każdym razem można znaleźc w niej coś nowego, no i pierwszy raz popłakałem się ze śmiechu właśnie w czasie gry w Jungle Speed. Absolutny ponadczasowy hit imprezowy!

Kolejna planszówka, która niezwykle się spodobała (a w którą nieustannie przegrywam) to Neuroshima HEX. Gra nominowana do Gry planszowej roku, zasłużyła na swoje wyróżnienie. Pluszak słusznie stwierdził, że to są takie współczesne szachy. No ale na dłuższą metę szachy raczej wymiękają przy HEXie - bo gdzie w szachach znajdziesz losowość, która sprawia że sytuacja na planszy zmienia się diametralnie co rundę! Mogę śmiało powiedzieć że, dzięki wrześniowej działalności mojej skromnej osoby rośnie liczba fanów tej gry!

Kolejny tytuł - Arkham Horror - jest zgoła odmienny od powyższych. Pomimo to znalazł sobie sympatię nawet wśród ludzi, którzy nie znają twórczości H.P. Lovecrafta, lub wcale nie grają w planszówki. A dla fanów Mitów Cthulhu to prawdziwa gratka! Kolejne osoby męczą mnie o powtórne zorganizowanie spotkania z tą grą w roli głównej. Zrobiłem też na nią smaka kilku osobom, które jeszcze nie miały okazji grać - sama opowieść wystarczyła!

Kolejny dwa tytuły, które powróciły do łask to Warcry i Rage. Obie gry to martwe już kolekcjonerskie karcianki, ale nadal maja w sobie niesłabnący potencjał i możliwość składania decków. Do naszej ekipy Warcry doszedł Troll i dzięki temu udało się zrobić pierwszy miniturniej w którym każdy z nas raz wygrał i raz przegrał. Na razie wyrównany poziom :P Rage'em udało mi się zarazić Pluszaka i dzięki temu znalazłem sobie kompana do gry online na Gatling Engine. Świetnie się gra szczególnie, że niedawno pojawił się nowy fanowski dodatek z bloku Ahadi - Rainmakers, który dorzucił do gry m.in. Ajaba (hienołaki!).

No to tyle krótkiej relacji z września. Tymczasem jest połowa października i wielkimi krokami zbliża się Imladris! Już nie mogę się doczekać!